The page you are looking for does not exist; it may have been moved, or removed altogether. You might want to try the search function. Alternatively, return to the front page.
BIENVENIDOS AL FARO…
Espero -con gran ilusión- recibir vuestras colaboraciones, comentarios, fotos, vivencias y correos, que puedan ayudarme a ir desarrollando este Blog. El Faro del Fin del Mundo pretende seguir una línea entretenida y diversa -aunque debo confesar mi debilidad por los temas náuticos- pero, al mismo tiempo, publicando narraciones, poemas y textos de calidad y, por qué no, también con historias divertidas. El humor, no lo olvidemos, es importante en nuestras vidas. Gracias de nuevo.
Luis Irles
Textos Recientes
- La olvidada “Guerra de la Oreja de Jenkins”
- El extraño caso del bergantín Mary Celeste
- El tesoro de la isla de Robinson Crusoe
- Recordando a Chico Mendes
- El Star Club y los Beatles en Hamburgo
- La gran ilusión
- Nunca en domingo
- El otro oficio de Salvador Dalí
- “El sabio de Baltimore” habla de Conrad
- Caballos, reyes, librerías…
- Breve crónica desde Estambul
- Un libro sobre el Disney desconocido
- Johann Sebastian Bach, Die Kunst der Fuge
- Antonio Saura y el arte español del siglo XX
- Un músico llamado Miles Davis
ENTRADAS ANTERIORES
Categorías
VISITAS A ESTE FARO DESDE EL 16 DE JUNIO DE 2007
- 511,762 AMIGOS
LO QUE OPINAN Y COMENTAN NUESTROS LECTORES
| Pilar Mulas en Un cumpleaños musical | |
| Mª del Carmen Salgad… en Cuentos | |
| jvaldivia en Cuentos | |
| federico garcia en Nunca en domingo | |
| trapatroles en La olvidada “Guerra de l… | |
| chrieseli en El extraño caso del bergantín … | |
| Luis Irles en El extraño caso del bergantín … | |
| Luis Irles en Música | |
| chrieseli en El extraño caso del bergantín … | |
| Amelio en Música | |
| federico garcia en Música | |
| Luis Irles en Johann Sebastian Bach, Die Kun… | |
| federico garciia en Johann Sebastian Bach, Die Kun… | |
| federico garciia en Un libro sobre el Disney … | |
| Luis Irles en Ismaël Lô, el trovador de… |
Posts Más Vistos
- El extraño caso del bergantín Mary Celeste
- La olvidada "Guerra de la Oreja de Jenkins"
- El tesoro de la isla de Robinson Crusoe
- Cuentos
- El Star Club y los Beatles en Hamburgo
- Sobre Mí
- El secreto para resolver el cubo Rubik
- Geoglifos del desierto de Atacama
- Fotos
- Poesía
- Un libro sobre el Disney desconocido
- Puertos
UN BONITO REGALO DE TONY T., DE “CAFÉ & BLOGS”
Nuestro entrañable amigo Tony T., miembro del grupo Café & Blogs, nos ha sorprendido muy gratamente al crear EL FARO MAGAZINE, una bitácora en la que ha comenzado a publicar una selección de artículos aparecidos en este Faro desde su inicio. Desde aquí le damos las gracias por el hermoso detalle que ha tenido con nosotros.
EN NUESTRAS PÁGINAS
FOTOS: "La triste y solitaria vida de los marinos..."
AMICI MIEI: La Barcelona de mi niñez, por Tony Tarazona.
MÚSICA: NOVEDADES: El mejor 'duet' de toda la historia: "Summertime", por Ella Fitzgerald y Louis Armstrong. "Nine Below Zero", "Peces de Ciudad", "Cesária Évora" y mucho más...
POESÍA: "Soliloquio del Farero", de Luis Cernuda.
Blogroll
- ALMATINA/LA GATA FLORA
- AMIGOS ESCRITORES
- BLOG DE KAREN BLIXEN
- BLOG DE PATRICIA GÓMEZ (BINAH)
- BUSCANDOEXCUSAS
- CAPITANA
- CLEAR SANTO DOMINGO
- DEL AÑO
- DELIBRIS
- DENISE MAKEDONSKI
- DIA-LOGOS
- EL BESTIARIO DE AMANITA
- EL CLUB DE LOS POETAS MUERTOS
- EL RENDRIJERO
- ENTRE DOS RÍOS
- FIREINYOUREYES
- FONDA ALCOHOL & HUMO
- GOROCCA
- HISTORIAS CIERTAS Y OTRAS NO TANTO
- IMAGENES Y PALABRAS
- JUANMA DOMÍNGUEZ
- JUSAMAWI
- KLIMTBALAN’S
- LA BITÁCORA DE MELUSINA
- LA CHICA DEL FARO
- LOS CUATRO ELEMENTOS
- LOS LIBROS
- MARIO ALVARADO
- MODERN LIVING
- NÁUFRAGO
- NIMRIL
- OÍDOCOCINA!
- PILINGUIÑA
- PRIMERALLUVIA
- PROMETEO
- SOLÍS & CRESPO ASOCIADOS
- TESTIGO
- THNO.CL (Talcahuano, Chile)
- TRAZOS DE PIEL
- TRITONO
- UNIVERSOS
- VALDIVIA-GRABADO AUSTRAL
- VIAJES CON ENCANTO
- WordPress.com
- WordPress.org
BLOGS MARINEROS
- ..EL MAR, QUÉ GRAN TEMA PARA HABLAR..
- DIARIO DE A BORDO
- DONDE EL VIENTO NOS LLEVE
- EL CANAL DE CX9AAW
- EL MAR
- EL MAR ÉS EL CAMÍ
- ENSEÑANZAS NÁUTICAS
- ESCORADO
- LOS BARCOS DE EUGENIO
- MAR Y BARCOS
- MARE NOSTRUM
- MARINOS MERCANTES
- MESSAGERIES MARITIMES
- NAVEGANTE
- NAVEGANTES DEL MAR DE PAPEL
- OJOYAVIZOR
- PONTEVEDRA, LA CIUDAD OLVIDADA
- SIRENA VARADA
- TODO A BABOR
- TUGSTER: A WATER BLOG
- UNA MIRADA A LA RÍA DE VIGO
- VIDA MARÍTIMA
PREMIOS A ESTE BLOG
Gracias por el premio, navegante de mares de papel.
PREMIO DARDO
Otorgado a este Faro por el blog El mar, qué gran tema para hablar, capitaneado por nuestro colega y buen amigo José, al que quedamos sumamente agradecidos.
PREMIO CALIDEZ
Gracias a Patricia Gómez, Binah, excepcional ser humano y poeta, por concedernos este hermoso premio.
PREMIO AL ESFUERZO PERSONAL
Nuestro generoso e incansable amigo Funkoffizier, de El mar qué gran tema para hablar, vuelve a premiar a este Faro, lo cual nos llena de orgullo y agradecimiento.
PREMIO CAMPANHA DE AMIZADE
Agradecemos profundamente a Jon Kepa, creador del blog Enseñanzas Náuticas el habernos concedido el premio Campanha de Amizade. Muito obrigado, amigo.
Gracias a nuestra amiga Narkia por este bonito premio.
PREMIO OTORGADO POR CAPITANA
Nuestra muy querida amiga Capitana nos ha honrado con este bonito premio. Le agradecemos muy mucho el detalle que ha tenido con nosotros.
PREMIO OTORGADO POR TIACHEA Y, NUEVAMENTE, POR JON KEPA
Tiachea, desde su Bitácora de Melusina nos ha honrado con este hermoso premio. Le agradecemos muy sinceramente su hermoso gesto. Así mismo, mil gracias a mi colega y amigo Jon Kepa, que ha tenido la gentileza de volver a compartirlo con nosotros.
PREMIO A LA HONESTIDAD
El Grand Chef de Oídococina!, ha tenido la gentileza de obsequiarnos con un exquisito plato recién salido de sus creativos fogones. Le quedamos enormemente agradecidos por este hermoso detalle.
| L | M | X | J | V | S | D |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « Nov | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
| 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
| 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
| 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
| 28 | 29 | 30 | 31 | |||























No comments yet
Junio 17, 2007 a 5:55 pm
Mª Jesús C. Sarrió
Fue Chile un faro,
la estrella de los vientos,
que abrió el perfume del arte a mis sueños,
la renovada palabra del encuentro poético,
la percepción y el embeleso,
allí aprendí a nombrar cada objeto, cada mañana, cada persona de forma diferente,
pese al trasfondo del tiempo: metal de rejas, sufrimiento y “lo oscuro”….
yo vi la luz, la intensa luz del sentido de las cosas,la belleza más pura y excelsa,
- casi la toqué con mis manos-,
todos sabemos que es evanesceste, apenas ilusión y estremecimiento -,
Y así, en el mismo idioma, hablé distinto, pensé distinto
con el hilo mágico con el que se tejen los sueños.
!Chilito lindo!
Junio 17, 2007 a 5:37 pm
Julio Irles
Felicito a Luis Varas por este sentido y precioso texto sobre la ciudad que lo vio nacer…
Junio 17, 2007 a 5:40 pm
Francisco Manuel Hostalet
Querido Luis, esto va a seguir adelante porque aquí estamos todos para que no decaiga y por el valor y calidad de tus textos.
Saludos,
F.M. Hostalet
Junio 18, 2007 a 9:15 pm
Julio Irles
Si me permites expresar mi opinión personal sobre el hecho de mantener activo un blog, te diré -con toda sinceridad- que no considero impresdindible la obligación de escribir diariamente un texto deslumbrante y maravilloso, ya que para eso existen los libros y las revistas especializadas… Un blog, o weblog, o bitácora -no importa el nombre que le demos- sirve, fundamentalmente, para comunicar (con absoluta libertad) todo aquello que en un momento dado queremos expresar a un amplio -o reducido- número de personas a las cuales queremos, recordamos y con las que seguimos sintiéndonos ligados así que pasen muchos años… Se trata, en definitiva, de un acto entrañable que consiste en trazar palabras sobre una página en blanco; pero palabras que, evidentemente, transmiten nuestra visión del mundo y de nosotros mismos con sinceridad y sin demasiadas pretensiones literarias… Obviamente, ya todo está dicho por los grandes autores y filósofos. Ahora sólo nos resta escribir sobre nuestros propios recuerdos o para que nuestros nietos -en el caso de que algún día lleguemos a tenerlos- puedan leer un cuento que su abuelo dejó escrito un día en su blog, y que tal vez comenzará así: “Hubo una vez…”
Bueno,querido Luis, felicidades, mucho ánimo y todo el éxito del mundo para esta bitácora que nos llega desde el lejano y querido Chile, destinada a esa “inmensa minoría” que te quiere y te apoya sin reservas.
Un abrazo fraternal sobrevuela en estos momentos el Océano y la Cordillera, y llega intacto hasta ti…
Julio
Junio 18, 2007 a 10:15 pm
Paul Knopfler
Es curioso que siendo yo un escritor aficionado y también parroquiano habitual del “Café de l’Òpera” -resido en Barcelona desde hace 12 años-, me haya encontrado con este maravilloso texto… Un texto que a mí, sinceramente, me hubiese gustado escribir.
Me ha emocionado pensar que una persona como usted -que al parecer vivió la época dorada de esta fascinante ciudad y frecuentaba el mismo Café bohemio al que yo suelo acudir casi todas las noches con mi novia y mis amigos tertulianos- ha logrado plasmar con tal maestría y emotividad el ambiente de un auténtico y perdurable mito, describiendo tan cercanamente a unas personas que, en aquellos años, buscaban seguramente con más pasión y ahínco la comunicación y la utopía, los sueños y el amor en la noche barcelonesa… hasta las rugosas paredes del “Ópera”, su densa atmósfera y los colores que descienden a la ciudad como vestigios de un hermoso sueño me parecerán, después de leer su conmovedor relato, más reales y poéticos.
“Ya no habrá vínculos sino conmigo mismo. Ya no amaré como entonces, ni esperaré nada. Sólo mis recuerdos me acompañan” -dijo el poeta. Pero no es del todo cierto. Sus recuerdos, sus vivencias, la magia de sus noches en el ‘Òpera’ me han llegado a mí para sentirme ligado a un pasado y a una época que yo hago mía y por tanto me enriquece. Eso es lo maravilloso de la literatura: nos conmueve, nos reaviva, nos alimenta y nos convierte por un instante en ‘el otro’, que ahora forma parte de uno mismo.
He aquí como sentado en esta mesa, mientras el café se enfría y se vuelve turbio entre los movimientos de las luces de los autos, yo puedo balancearme fuera del espacio, rasgar veinte años y ser yo ahora su propia juventud, sin engañarme.
Su texto me ha conmovido… Nos vemos si usted quiere una de estas noches en el Ópera, para tomarnos juntos un whisky (con poco hielo, por favor), y conversar largo y tendido…
Un cálido abrazo.
Paul
Junio 18, 2007 a 10:41 pm
Núria Valls
Sencillamente magistral… Me ha encantado su blog y su interesante contenido. Lecturas de este tipo enriquecen a cualquier persona sensible e inteligente. Se puede palpar el poderoso y poético estilo de estas letras desde el inicio de su lectura.
Le felicito muy sinceramente.
Junio 19, 2007 a 11:00 am
luis irles
Estimado amigo Paul. Gracias por tu hermoso comentario sobre mi post. Me alegra saber que gente jóven y con inquietudes literarias como tú, seguís acudiendo al Ópera para mantener viva la llama de la creatividad, la comunicación y la amistad.
Este blog tendrá siempre abierta sus puertas para recibir reflexiones tan inteligentes y cariñosas como las tuyas.
Puedes estar seguro de que nos tomaremos esa copa juntos y charlaremos todo el tiempo que quieras cuando vaya por mi añorada Barcelona,
Un abrazo desde Chile.
Luis Irles
Junio 19, 2007 a 11:05 am
luis irles
Hola Núria. Siempre se agradece recibir unas palabras tan exageradamente halagadoras como las tuyas . Te envío un fuerte abrazo desde este Faro que ilumina las noches del océano Pacífico, al igual que tus letras iluminan este modesto blog.
Luis.
Junio 19, 2007 a 6:38 pm
Conde de Casalduero
Felicitaciones por esta nueva empresa, un tanto más profunda y espiritual. Sigue con ánimo y esfuerzo y verás encontrarás un nuevo camino de inspiración
Junio 19, 2007 a 4:15 pm
alacant
Para los que amamos el mar, siempre será emocionante leer estos maravillosos, tiernos, y hermosos poemas marineros de esos dos grandísimos poetas que fueron Octavio Paz y Rafael Alberti, cuyo mítico libro ‘Marinero en Tierra’ he releído tantas veces mientras contemplaba las azules aguas del Mediterráneo. ¡Gracias por recordarlos!
Un fuerte abrazo
Junio 19, 2007 a 4:29 pm
Hernán Norberto Flores
Una bella rememoranza poética sobre la ciudad más marinera y sugerente de Chile… Aquél que la conoce, ya no puede olvidarla…
Junio 19, 2007 a 7:25 pm
luis irles
Todas vuestras palabras de aliento me conmueven profundamente y me dan fuerza para seguir adelante con este nuevo blog -que viene a ser una versión renovada y más ágil de la que mantuve durante algún tiempo en ‘Squarespace’… Desde ahora, ésta será mi bitácora permanente… Yo espero, y sobre todo deseo, que con vuestro cariño, vuestras frases de apoyo y vuestras generosas colaboraciones, este ‘Faro’ sea un vínculo permanente de amistad y comunicación entre España y Chile -mis dos países queridos- y que al mismo tiempo nos mantenga a todos nosotros unidos a pesar de la distancia que nos separa sólo físicamente.
Debo confesar -los que me conocen ya lo saben y me lo perdonan- que soy un poco vago para responder a los comentarios. No me lo tomen en cuenta.. A los posibles nuevos lectores que entren por primera vez aquí, les doy de antemano mis más sinceras gracias y les brindo estas páginas para que -si lo desean- puedan colaborar en ellas.
Mil gracias de nuevo.
Luis Irles
¡UN FUERTE ABRAZO PARA TODOS!
Junio 20, 2007 a 9:40 pm
Paula
Me encanta como se va formando y le vas dando vida a tu blog.
Te admiro y felicito por tu iniciativa, por llenarnos de ilusiones y recuerdos, no la abandones ni descuides.
Además me ha encantado la inclusión de la poetisa chilena, Dina.
Sigue así…
Barcelona
Junio 20, 2007 a 9:36 pm
J. Irles
Gracias por dar a conocer a Dina Ampuero en este blog. Sus poemas muestran una portentosa riqueza de imágenes poéticas que se suceden transidas de ecos y reminiscencias. Letras que son espejismos, escenarios de un mundo lleno de sensibilidad y en donde llega a crear una única y posible realidad: la poesía.
Intentaré leer toda la obra que haya publicado hasta ahora esta singular y paradigmática autora chilena.
Junio 21, 2007 a 11:09 am
Kiko
Aunque no lo sabíamos, éramos legión. Por entonces yo iba de aquí para allá anotando mis reflexiones en mi libreta. ¿Por qué? Tal vez por admiración a lo que contemplaba, iba dedicando por ahí odas a mis experiencias cotidianas, o a lo más lejano de la imaginación. Me gustaba enseñarlo a mi grupo de amigos, algún otro escribía también. A veces hablábamos de esos temas…
Ahora con Internet la libreta se hace pública. Ya no doy tanto la lata a mis amigos, saben donde encontrar lo que escribo.
Todo es gratuito aquí, en la blogosfera. Nunca pensé, la verdad, que varias personas se interesaran por lo que tenía que decir. Eso es un aliciente. Pero de verdad, escribo, porque tengo que decirlo.
El resultado de estos miles, tal vez millones de libretas cruzándose en Internet lo contemplo como un espectáculo. Hemos recuperado aquello de la cultura que estaban monopolizando unos pocos.
Junio 22, 2007 a 2:45 am
SeaDog
Que soberbia descripción. Son, realmente, el tipo de preguntas que tan a menudo nos hacemos todos los que tenemos esta afición por la escritura.
Tadavía no tengo respuesta a las miles de preguntas que me cuestiono permanentemente -y eso, sin incluir el manido “quién soy, de dónde vengo y adonde voy”-, pero sí, nuevamente ahora lo pienso con lucidez, ¿Porqué y para quién escribimos?
Gracias y mi constante admiración
Junio 22, 2007 a 3:50 am
Gumer De Gémina
Sr. Ximénez de Notal
Hermosa narración llena de sensibilidad y misterio.
Por favor diganos como la luna cegó las Cariátides…
Ansiosamente
Junio 22, 2007 a 9:05 pm
Gloria Rosa
HOLA IRLES:
GRACIAS POR UN LUGAR DE BUEN GUSTO Y SOBRETODO PRECIOSO.
CUIDATE MUCHO, NOS VEMOS LUEGO
TU AMIGA
GLORIA ROSA
PUERTO RICO
Junio 23, 2007 a 12:30 am
luis irles
Estimados Kiko y SeaDog. Gracias por vuestros certeros e interesantes comentarios. Kiko tiene mucha razón: la respuesta a la pregunta del millón sigue ahí -siempre presente- para que cada uno de nosotros la interprete a su gusto. Lo que sí es cierto, y ya ha quedado suficientemente probado, es que gracias a Internet hemos recuperado (aunque no del todo, obviamente) una parte de la cultura que estaba monopolizado por unos pocos. Ahí les duele, porque hay mucha gente con talento en esta caótica blogósfera dándonos a conocer sus magníficas creaciones literarias. Y eso no lo pueden impedir.
Un fuerte abrazo.
Junio 23, 2007 a 11:58 pm
SeaDog
Cuanto me he reído con su narración.
Que fantastico humor negro y virtuosa originalidad
Saludos
Junio 24, 2007 a 12:59 am
Como Pompas De Jabón
Magnifica tu visión de París, Julio, y realmente cierta…pero no puedo evitarlo, ese café de Les Deux Magots sigue siendo para mi el espejo por el que me cuelo como Alicia en un mundo mágico y será la propaganda porque mis ojos ven claramente que Montmartre no es sino un escenario de cartón piedra y ya ves, creo que una vez vi, alli, a Rimbaud y Verlain borrachos de absenta…
Menos mal, querido Julio que siempre, nos quedará Paris ¿no es cierto?
Junio 24, 2007 a 1:06 am
denise makedonski
Paris es tan extraño en su mezcla de leyenda y de miseria que recorre las calles..El Paris del glamour, las grandes tiendas, los costosísimos hoteles y las tiendecitas mal iluninadas y apartamentos que carecen de servicios higiénicos…Sus grandes museos salvan todo y nos transportan en el tiempo, cuando muchos artistas pintaron, siendo despreciados por los propios parisinos y hoy paradógicamente, son su orgullo..Paris tan viejo y tan actual, porque en un mundo decadente encaja perfectamente..Saludos cariñosos desde Lima de tu amiga Denise
Junio 24, 2007 a 1:19 am
Daniela
Ciudades y orillas…”orillas que forman la densa y etérea region de literatura y arte…”
Y entre “tu orilla ” y “la mía”, decidí venir a buscarte, Julio. Eres mi querido extranjero de cócteles pasados… te he dejado un pequeño recado en mi blog.
Besos a la intemperie…
Junio 24, 2007 a 1:42 am
Carolina Oliveros
Hola, Julio Juan Don Juan
lindos relatos.. esto es para que lo disfrute, busca el trailer… esa es una idea de la música que estoy practicando…me encanta la música pero no sé tocar ningún instrumento entonces toco no mas….la navidad pasada me trajo un acordeón de estudio…chiquita, de 8 bajos, y con esa estaré haciendo cositas… entonces como te gusta la música…al escuchar esto pensé que te podría gustar esa base ..
saludos desde Val-lluvia…
Junio 25, 2007 a 11:11 pm
Juan Pablo Hamilton
La visión de Funchal, con sus calles empedradas y sus casas desperdigadas por las verdes colinas que se asoman al mar, es algo absolutamente inolvidable, sobre todo cuando se llega por mar. Yo tuve la suerte de llegar de noche, a bordo de un catamarán que alquilamos un grupo de amigos, y como usted dice, su visión te deja sin aliento… Algo similar me ocurrió cuando visité Valparaíso. Es algo que jamás se olvida. Así que debo darle las gracias por haberme hecho recordar estos dos puertos únicos, que aunque estén en océanos diferentes, tienen en común la espléndida y pura belleza de lo sublime.
Un afectuoso saludo. Me encanta su blog…
Junio 26, 2007 a 2:10 am
Carolina Oliveros
Hola Mr. Arriflex. Me encantó su post… Yo también soy loca por el cine, es decir, pura ‘cult’ sureña … Tengo pensado hacer un ‘corto’ sobre Valdivia, y si algún dia lo consigo le invito a verlo para saber su opinión.
Saludos con lluvia
Junio 27, 2007 a 6:53 pm
Carla
Querido Luis:
Te felicito por tus artículos, me gustan mucho y me producen cierta envidia las personas que pueden expresar en la escritura sus sentimientos y pensamientos, me enorgullece tenerte como amigo, un abrazo y espero que nos sigas deleitando,
Carla
…
- Querida Carla
Siento muchísimo no haberte contestado antes pero, durante mi viaje por las Islas Marquesas, en búsqueda del refugio del misterioso Tarazona Galeote (Lobo Sea Dog), perdí mi equipo de comunicación satelital y quedé desconectado del mundo.
Gracias por tus bonitas palabras
Luis Irles
Junio 29, 2007 a 12:29 am
luis irles
Me siento muy agradecido por sus comentarios, Gloria Rosa, Hernán, Juan Pablo… Y me satisface saber que estos hermosos recuerdos que yo guardo de mis pasados viajes, han despertado también los suyos.
Por último, me gustaría añadir que este blog está abierto a la colaboración de todos aquellos que deseen rememorar sus andanzas por las ciudades y puertos del mundo.
Gracias por visitarnos y por comentar.
Junio 29, 2007 a 1:44 am
luis irles
Hola Carolina del Sur. Te doy las gracias y te envío un abrazo muy fuerte de parte de mi hermano, el señor Mr. Arriflex, por tu amable comentario sobre la ‘Cultmanía cinéfila’. Él no ha podido hacerlo personalmente porque se encuentra en estos momentos buscando perlas multicolores en el Gran Arrecife de Coral ubicado en la costa sur de las islas Filipinas, cerquita de Mindanao.
Te felicito por tu blog y por la obra artística tan interesante que estás llevando a cabo en Valdivia. Si terminas tu cortometraje, por favor avísanos. Intentaremos ir a verlo y hablaremos ampliamente de él en este blog.
Un saludo afectuoso.
Luis Irles
Junio 30, 2007 a 1:50 pm
María Jesús C. Sarrió
Quién sabe si Sara Vial escribió más sonetos en el Bar Inglés aquella misma noche. Y si lo hizo, ¡quién pudiera leerlos! Qué felicidad eterna nos aguardaría en ellos. Qué hermosas historias coloreadas de verde para un pobre papel arrugado. Son palabras sentidas las que quedan flotando, mientras Valparaíso ya duerme y la vieja guitarra sigue sonando…
Pd. Gracias por dar a conocer algunos poemas de dos extraordinarias poetas chilenas: Dina Ampuero y Sara Vial. Las personas que amamos a Chile y a sus poetas lo agradecemos de todo corazón.
Un fuerte abrazo desde el Mediterráneo.
Junio 30, 2007 a 1:54 pm
Sergio M. Figueroa
Me ha dejado absolutamente deslumbrado la lectura de este soneto, escrito al parecer espontáneamente por Sara Vidal, en una noche de “suprarealidad” en su vida, precisamente en el Bar Inglés -que yo conocí en uno de mis viajes a Chile. La genial poeta expresó en estos versos un estado de libre exaltación espiritual, una embriaguez lírica, un acorde sutil e ingenuo con todas las cosas, una comunión fraternal y alegre con sus amigos y la noche mágica de Valparaíso.
Sara Vial plasma en este poema que ama la alegría y la noche, y sin esfuerzo forma parte de ellas: amor a la escritura, a la amistad, a la música, a las risas y, sobre todo, a las palabras sabias y sabrosas del pueblo chileno.
Muchas gracias por brindarnos la oportunidad de leer esta deslumbrante perla poética y, por encima de todo, a una grandísima y sensible escritora.
Un afectuoso saludo.
Junio 30, 2007 a 1:57 pm
Carlos T. Cardona
Un descubrimiento genial para mí. Me quedé fascinado al leer este poema ‘improvisado’, que tiene una belleza y una frescura demoledara. Gracias por darme a conocer a Sara Vial, de la que ya he conseguido bibliografía y datos sobre su vida y su obra en internet.
Les felicito por su interesante y hermoso blog.
Junio 30, 2007 a 2:13 pm
luis irles
En nombre de Sara Vial, y en el mío propio, os doy las gracias por vuestros sinceros comentarios. Sara Vial es una mujer y una poetisa extraordinaria, a la que tengo la gran suerte de conocer desde hace muchos años.
Prometo transmitirle vuestras sinceras alabanzas en cuanto tenga la oportunidad de verla.
Así mismo a Paula, a Alacant y a mi hermano Julio por sus palabras sobre Dina Ampuero. Otra extraordinaria mujer y gran poeta.
Todo mi cariño para vosotros.
Luis
Julio 3, 2007 a 11:28 pm
Cristina G. Orellana
A veces es muy cómodo etiquetar un relato con los adjetivos de: “bueno”, “regular” o “malo”. Pero cuando terminé de leer “Corazones rasgados” tuve que pensármelo muy mucho a la hora de calificar este texto genial, porque si algo de perversamente genial tienen los cuentos de Julio Irles es que, en su aparente condición realista -pero a la vez poética e inasible-, parecen estar envasados al vacío perfecto, son imposibles de abrir como ciertos relojes o ciertos cuentos de mi admirado Juan Carlos Onetti.
Julio 5, 2007 a 12:44 am
Julio Irles
Sólo un breve comentario para dejar constancia de que yo SÍ he podido disfrutar del maravilloso espectáculo que ofrecían, bajo un cielo intensamente azul y un sol abrasador, los grandes veleros (cuatro de ellos Buques-Escuelas de diferentes países) acercándose lenta y majestuosamente al puerto de Alicante… Fue, realmente, una visión impresionante y hermosa de verdad.
Julio 5, 2007 a 1:03 am
J. I. Jiménez
Una acertada e irónica reflexión sobre el hábito de la lectura en nuestro país, y un excelente poema -también cargado de ironía y de un subyacente y apasionado amor por la literatura- de Luis González de Alba. JJ Aguirre estuvo acertado al enviarlo a modo de comentario del magnífico artículo de V. Cervero.
Un afectuoso saludo.
Julio 7, 2007 a 1:23 am
Cindy López
No conocía a esta pintora norteamericana. Tampoco es que yo esté muy al tanto de los nombres que suenan dentro del mundo artístico, pero leyendo la entrevista me ha parecido una mujer sincera e inteligente, y por supuesto me imagino que también muy atractiva para los hombres… Algunas tienen la suerte de tenerlo todo en la vida… Bueno, tal vez sea más apropiado decir “casi todo”.
Les felicito por su interesante blog.
Un saludo desde Maracay, Venezuela.
…
Hola Cindy. Con un poco de retraso te dejo estas breves pero sinceras letras de agradecimiento por tu visita a este Faro y por tu comentario. Al parecer eres una venezolana aficionada al arte (tu país siempre ha tenido abundantes y buenos artistas plásticos) y creíste que la entrevista a la apócrifa pintora norteamericana era real. En realidad podría serlo, porque en España residen un buen número de extraordinarios pintores anglosajones… Bueno, te dejaré con la duda… Pero no olvides que acá intentamos ejercitar en lo posible nuestro especial sentido del humor.
Abrazos para ti, para Maracay (ciudad que conocí y me encantó) y para ese gran país que es Venezuela.
Luis
Julio 9, 2007 a 4:22 pm
comopompasdejabon
Elijo este relato último de Corazones Rasgados porque ha calado en el mio, con una inesperada melancolía, para enviarte querido Julio besos ingrávidos hasta tu arrecife de coral.
Te envié palabras con una paloma mensajera pero…¡ ya sabes como somos las mujeres!, siempre que vamos de viaje llenamos las maletas de recuerdos inútiles, así que no me sorprendería que se retrase perdida, en cualquier exótico mercado, en su travesía.
Quiero ademas aprovechar mi visita a este Faro para felicitarte a ti y a Luis, Venancio, Jotai, Jules, colaboradores, admiradores, primos y demás familia que hacen de este blog tan bella y aguamarina perla.
Burbujas de besos.
Julio 12, 2007 a 11:40 am
Rubén Vergara L.
Un ameno e interesante artículo sobre la ciudad en la que vivo actualmente. Soy argentino y llegué a los Estados Unidos hace ya bastantes años. Estuve viviendo primero en Los Angeles y Miami antes de encontrar un buen trabajo acá, casarme y por supuesto no pienso volver a mi país.
Norteamérica tiene muchos defectos, pero también grandes virtudes y gente muy honesta, aunque al principio cuesta algo acostumbrarse … Bueno, le felicito y le aclaro que el taxista cubano parece que quiso meterles el miedo en el cuerpo, porque acá, como en todas las grandes ciudades del mundo, existen barrios o zonas más o menos peligrosas, pero le puedo asegurar que Bs. As., actualmente, es cien veces más peligroso que Kansas City.
Un lindo artículo. Me encantó leerlo.
Atentamente, Rubén.
Julio 12, 2007 a 8:41 pm
pau
me toca bastante este relato porque siento que vivo en una generación dispuesta a viajar a donde sea donde los límites de la distancia y/o el dinero creo que dificultaban bastante los desplazamientos, sin embargo, pienso que nosotros viajamos más pero siempre con un objetivo detrás: estudiar, trabajar, conocer los hits de la ciudad de turno… y quizás si que se ha perdido ese espíritu aventurero, que también describes en tu relato de kansas y de otros más.
En fin, ahora disfruto ser emigrante en un país de emigrantes y la verdad creo que el espíritu de viajar no cesará fácilmente, pues parte de ti se queda y une a cada sitio en el que vives…
felicidades por el renovado y exquisito blog
Julio 12, 2007 a 11:35 pm
luis irles
Gracias por tu comentario, amigo Rubén. Estoy de acuerdo contigo en que los Estados Unidos es un país realmente fascinante y diverso. Yo me alegro mucho de que hayas encontrado finalmente la estabilidad en aquella interesante metrópoli.
Ah, y seguramente tienes razón respecto al taxista. No creo que la colonia cubana sea muy grande en Kansas City, pero justo fuimos a dar con un habanero un poco exagerado… Bueno, ya sabes tú cómo son los cubanos en general: demasiado vehementes a veces.
Un afectuoso saludo y que todo siga bien por allá.
Luis
Julio 12, 2007 a 11:47 pm
Paul Knopfler
Hey bro! Get your guitar and start to play that unforgettable tune by Wilbert Harrison right now!
* * *
I’m going to Kansas City, Kansas City here I come
I’m going to Kansas City, Kansas City here I come
They got a crazy way of loving there
And I’m gonna get me some.
I’ll be standing on the corner
On the corner of Twelfth Street and Vine
I’m gonna be standing on the corner
On the corner of Twelfth Street and Vine
With my Kansas City baby
And a bottle of Kansas City wine.
Well I might take a train
I might take a plane, but if I have to walk
I’m gonna get there just the same
I’m going to Kansas City, Kansas City here I come
They got a crazy way of loving there
And I’m gonna get me some.
I’m gonna pack my clothes
Leave at the break of dawn
I’m gonna pack my clothes
Everybody will be sleeping
Nobody will know where I’ve gone
Cause if I stay in town
I know I’m gonna die.
Gotta find a friendly city
And that’s the reason why,
I’m going to Kansas City
Kansas City here I come
They got a crazy way of loving there
And I’m gonna get me some.
* * *
Oh yeah.. So cool man!
Julio 14, 2007 a 1:13 am
J. Irles
Tuve la suerte de conocer a Lucho Mizón y a su esposa Valeria hace muchos años. Luis era ya entonces un extraordinario poeta y un ser humano excepcional. Como muchos otros escritores e intelectuales chilenos, marchó al exilio -junto a su inseparable compañera y a sus dos “cabros chicos”- para afincarse en París donde estuvo co-dirigiendo un interesantísimo programa literario en “Radio France International”, que inició Severo Sarduy, a mi juicio el mejor escritor cubano después de Lezama Lima.
Tuvo que ser Francia -y no Chile- el país que le reconoció plenamente su talento literario. Allá ha recibido premios y honores muy importantes. Uno de sus poemarios -traducido al francés- fue designado por la crítica, no hace mucho tiempo, como el mejor libro extranjero publicado en Francia.
Me alegra enormemente que hayas rescatado este hermoso poema de Luis Mizón y lo hayas publicado en tu blog.
Un fuerte abrazo.
Julio 15, 2007 a 3:40 am
luis irles
Querida Pau
Que alegría tenerte de vuelta.
No sólo a tí, Paulita.
Julio, Sea Dog y yo -entre otros muchos que conoces- pensamos lo mismo.
Gracias por tu cariñoso comentario sobre este blog.
Luis
Julio 15, 2007 a 10:12 pm
Rocco Hollyvalley
Hi luis
He vuelvo a vivir por instantes, gracias a tu narración, la mejor época de mi juventud.
Que días aquellos cuando estábamos cambiando el mundo. Esos amigos nobles y romanticos. Seres que, parece ser, sólo se dieron en esos años.
Luchabamos por poner fín a esa maldita guerra de Vietnam donde -desgraciadamente- perdí, además de la pierna, gran parte de mi alma.
No obstante, viejo, predomina en mi mente los recuerdos positivos tales como la luz, colores y magia inexplicable que envuelve toda esa ya abandonada Ruta 66 por nuevas autopistas. Pero, gracias a gente que vivímos esa época (incluso aunque no conozcan U.S.A) nunca desaparecerá pues para nosotros fué el camino que nos hizo llegar al destino que buscabamos : LA LIBERTAD.
Rocco y su hermano.
Julio 16, 2007 a 10:26 am
dadaisforever
Amigo Hamilton. Le agradezco muy sinceramente su comentario. Efectivamente, somos muchos -y me alegro de que usted sea uno de ellos- los que seguimos añorando aquella década prodigiosa. Unos años en los que -no sé porqué razón- conceptos como la amistad, la solidaridad, la música, la literatura y el ansia de vivir una sociedad más justa y liberadora caló muy hondo en nosotros… Yo soy optimista por naturaleza, así que espero que se produzca ese milagro que usted comenta y una ‘máquina del tiempo’ venga a rescatarnos y nos traslade nuevamente a ese paraíso perdido, pero no perdido del todo, ya que se enquistó para siempre en nuestra memoria.
Un fuerte abrazo.
Luis Irles
Julio 16, 2007 a 9:11 am
J. P. Hamilton
Disfruté leyendo este post, así como el anterior sobre Kansas City. Aunque actualmente resido en España, viví un par de años en ‘Los Estados Unidos del Edén’, porque aquella irrepetible década de los 60-70, pese a la maldita querra de Viet-Nam como dice uno de sus lectores, fue mil veces superior -cultural y espiritualmente- al actual y mediocre período histórico, representado por un ignorante, mentiroso y genocida personaje llamado George Bush que -aparte de su criminal guerra en Irak- ha recortado muchas libertades en su propio país.
Todavía soy relativamente joven y no viví esa maravillosa época, aunque su música, su literatura y su cine –¿recuerdan ‘Easy Rider’ o el ‘On the Road de Kerouac?– la ha convertido en un paradigma de vida auténtica y libre para mí y otros muchos que la llevamos dentro de nuestro corazón… Lástima que cuando uno la compara con esta sociedad vulgar y consumista, sienta deseos de abandonarlo todo y volver a alguno de aquellos pequeños pueblos de Arizona atravesados por la ruta 66, a esperar el milagro de que un día se repita el milagro, que el tiempo retroceda y volvamos a confraternizar con cada uno de los personajes que viajaban por esta ruta de la libertad, la paz y la esperanza.
Un cordial saludo y gracias por hacernos soñar. Su blog mejora día a día… le felicito a usted y a sus colaboradores.
Julio 16, 2007 a 10:49 am
luis irles
La misma respuesta que le dejé al amigo Hamilton es la que puedo brindarte a ti Rocco, pero mucho más entrañable si cabe porque tú pagaste muy caro -con heridas físicas y con desgarros en tu alma- la terrible guerra de Viet-Nam que tantas secuelas dejó en miles de jóvenes norteamericanos y que, ahora, pasados tantos años, viven al igual que tú recuerdos positivos de la otra cara de la moneda, simbolizada en este caso por ese ruta que conducía a un mundo nuevo, en el que ingenuamente creímos, pero que fue poco a poco machacado por una sociedad consumista y materialista… Pero yo puedo asegurarte, amigo Rocco, que a nosotros jamás lograrán extirparnos ese sueño mientras sigamos vivos. Nuestra misión ahora es la de intentar transmitir esos sueños y esos ideales a los más jóvenes.
Te deseo lo mejor.
Gracias por tu comentario.
Luis
Julio 16, 2007 a 10:53 am
luis irles
I’m now playing my old guitar and singing that song… you hear Paul?
Julio 17, 2007 a 11:29 pm
Patricia Blay
Debo confesarles que no me esperaba un final tan gracioso de una noticia que parecía más propia de un diario de Economía… Un fino sentido del humor parece que tiene su genial ‘corresponsal internacional’ Pancho Tribulete! Me encantó, al igual que el video de Battiato!
Saludos.
. . .
Estimada Patricia. Lamento no haber podido dejarte unas palabras de agradecimiento cuando enviaste el comentario. Lo hago ahora que intento poner al día este blog -medio abandonado a veces por falta de tiempo y no de interés – pidiéndote excusas por el retraso… Un cariñoso abrazo para ti. Pancho Tribulete, nuestro incansable corresponsal, también te agradece el piropo.
Luis
Julio 21, 2007 a 10:05 pm
Kinnis
Cuando oscurece sucede todo eso y más… para mí la noche es sobre todo complicidad…
Muy bueno tu blog!!!
Julio 23, 2007 a 12:51 am
Juan Carlos Abellán
Cuántos buenos recuerdos me han traído a la memoria estos fotogramas que resumen, en unos pocos minutos, una época imborrable en la que el cine italiano fue -junto al francés- el mejor de Europa, por no decir del mundo…
Directores como Vittorio de Sica, Roberto Rossellini, Luchino Visconti, Federico Fellini, Michelangelo Antonioni, Pier Paolo Pasolini, Marco Bellochio o Bernardo Bertolucci, por citar sólo a los más importantes, marcaron un hito en la historia del séptimo arte. Los cinéfilos como yo nunca dejaremos de reconocer y admirar el genio de unos directores, de unos actores (y de unos músicos) que convirtieron a Italia en un mito cultural que sigue vigente hasta hoy día…
Muchas gracias, en nombre de todos aquellos que veneramos el cine y la música de aquél país, por dar a conocer en su blog esta pequeña joya.
-Gracias a ti por tu sincero comentario, Juan Carlos. Yo también admiro y disfruto de la música y el cine italiano que comenzó con el neorrealismo, poco después de finalizada la Guerra, y alcanzó su esplendor en la década de los 6o y principios de los 70.
Desgraciadamente, el actual cine italiano no está a la altura de aquellos tiempos, aunque están surgiendo algunos nombres interesantes. Pero eso ocurre en casi todo el mundo, ya que Hollywood ha logrado acaparar toda la industria y la distribución de sus ‘grandes y millonarias’ superproducciones y, el resto de los países no ha sabido reaccionar ante este imperialismo cultural que nos han impuesto desde Norteamérica. No obstante, sigo pensando que en aquél país se gestaron las mejores películas de la historia…. Pero de esto hace ya muchos años.
Bueno, gracias de nuevo por visitar este blog. Seguiremos disfrutando de ‘La dolce Vita’, de ‘Muerte en venecia’, de ‘La Strada’, de ‘Divorcio a la italiana’, de ‘Rocco y sus hermanos’ o de ‘Il sorpasso’ gracias a ese gran invento del DVD.
Ciao, caro amico.
Luis Irles
Saludos y un fuerte abrazo.
Julio 23, 2007 a 3:35 am
comopompasdejabon
Saludos Grand Dadais en la noche, oscura y sin estrellas.
Julio 23, 2007 a 7:49 pm
daugther
que lindas las fotografías que has puesto de tu época y me imagino los bellos recuerdos que incitarán a tu memoria, obligándola así a recordar…
me pregunto si en 30 años más podré disfrutar también de todos los recuerdos mediáticos que han y están marcando mi vida.
Mil besitos
p
Julio 23, 2007 a 8:09 pm
luis irles
Gracias Kinnis. Y gracias pompasdejabón por la visita y los comentarios. Os lo agradezco de corazón– Ya dije en una ocasión que soy un poco vago para las respuestas, aparte de la falta de tiempo por motivos de trabajo… En todo caso estuve rondando un ratito por sus respectivos blogs que, lo digo con toda sinceridad, me parecen excelentes. Prometo una lectura detenida en el momento que disponga de unas horas para hacerlo.
Un fuerte abrazo desde mi lejano faro.
Feliz semana!
Julio 27, 2007 a 1:39 am
luis irles
Querida daughter
Me motiva enormemente el seguir alimentando esta pagina,
al abrir el correo y leer tan lindos pensamientos..
Por supuesto que recordarás tantas cosas y mas.., no obstante, trata de guardar en tu memoria las cosas bellas y profundas que- desgraciadamente- no se dan todos los días. Borra todas las demás negativas que, de alguna forma, puedan hacerte daño.
Recuerda – hablando de cine italiano- la lección de “La vida es bella”… pero muchisimo mas bella eres tú
Luis Irles
Julio 28, 2007 a 3:30 am
Chiquita
Querido Luis:
Yo te envié la nota, a vos por que sé de tu sensibilidad y gusto por saber mas de tus amigos, comprenderlos y brindar siempre que está a tu alcance una alegría, ya sea con relatos, chistes o música.
Espero que siga tu éxito en esto que veo te apasiona
Chiquita
Julio 28, 2007 a 6:51 pm
luis irles
Querida Chiquita:
Esa tradicional zamba que dice: “Angelica, cuando te nombro me vuelven a la memoria, un valle, pálida Luna en la noche de abril de aquel pueblito de Córdoba…” . En mi caso y de Matias, son la familia Vera la que nos hace rememorar esos duraderos tiempos de amistad que compartimos, especialmente en esa hermosa ciudad, junto a tantos otros queridos amigos argentinos.
Luis Irles
Agosto 1, 2007 a 9:29 pm
Alejandro Salvetti
Auténtico y real. Poético y descriptivo: Mate y tango. Boca o River. Evita y Perón. Estos son los conceptos que podrían definir someramente a la Argentina, mi país… Lalo Mir -con uno sólo de ellos- confeccionó un retrato humano magistral de la patria que tuve que abandonar -como tantos otros- para poder sobrevivir con dignidad.
Somos muchos los argentinos que estamos fuera, pero ya sea en Milán, Madrid, París o Liverpool, cuando nos encontramos, siempre habrá alguien que haga la fraternal pregunta: ‘¿Les hace un matecito, pibes?
Lindo post. Me emocionó.
-Estimado Alejandro: Me alegro enormemente que le haya gustado. Pienso que para entenderlo, con absoluta profundidad, hay que ser Argentino o, haber tenido la suerte de vivir en esa magnifica tierra, como muchos españoles, que como Ud., tuvieron que dejar la Patria en busca de nuevos horizontes mas promisorios.
Espero sus visitas a este Faro del Fin del Mundo mas seguido.
NOTA: Creo que de igual forma le toca a los hermanos uruguayos, no es así…?
Agosto 3, 2007 a 12:32 pm
Ezzio Gasparo
Caro amigo,
Mi excuso por el mio pobre espagnolo. Que estrema sensibilita en la interpretacione de este maraviglioso tema de Gino Paoli!
Pienso es la meggiore version, questa de Battiato.
Grazia por el bellisimo ricordo que me ha emozionado profondamente.
Ezzio Gasparo
…
Soy yo el que agradece tu hermoso comentario, que has escrito muy bien en español. Ya me gustaría a mí expresarme igual de bien en tu bellísima lengua. Un idioma ‘hermano’, le llamo yo que amo a Italia intensamente.
Grazie tanti, Ezzio.
Luis Irles
Agosto 3, 2007 a 2:35 pm
Julio Irles
Al contemplar este hermoso video sobre Valparaíso y escuchar al mismo tiempo este memorable tema del ‘Gitano’ Rodriguez, han acudido a mi memoria las azarosas aventuras marineras de mi amigo Juan Lanuza -al que todos, cariñosamente, le llamamos ‘Piripi’.
Él trabajó, durante varios años, como tripulante en un buque mercante de bandera panameña de nombre ‘Seven Miles’. Normalmente hacían siempre la ruta Cádiz-Tenerife- Aruba-La Habana, aunque él conocía todo el Mediterráneo y el Atlántico… A veces, una botella de whisky, una bella muchacha o un certero ‘combo’ en plena mandíbula lo dejaban medido dormido. Al despertarse confundía los puertos de la manera más lamentable. Se veía de pronto en la pieza de un sórdido hotel y se preguntaba: ‘¿Dónde estoy, qué ciudad es esta?’
Pero ‘el Piripi’ nunca había estado en Valparaíso. Hasta que un día el armador les ordenó transportar un cargamento de maquinaria textil hasta allá. Cuando lo supo, se emocionó mucho… ¡Valparaíso!… ese nombre resultaba mágico para él, le sonaba a puerto lejano y exótico: Valparaíso, allá, casi en el fin del mundo…
Y se cumplieron sus sueños. Cuando atracaron en el puerto la ciudad lo deslumbró por completo. Y también una muchacha que conoció aquella noche en un bar de mala muerte, allá en lo alto de un cerro. Se llamaba Raquel y tocaba la guitarra mientras su hermosa voz cantaba:
“Mi antigua guitarra triste te llama,
quiere contarte una historia de amor…
La de una palomita que el viento extravió…”
Juan ‘El Piripi’ quedó prendado de aquella mujer, de aquella ciudad, de aquella canción… Hasta pensó en quedarse allá para siempre. Pero él tenía una esposa, un hogar, unos hijos; y al amanecer, después de vivir una inolvidable noche de amor, volvió al ‘Seven Miles’ que zarpó poco después hacia otros mares.
Ya nunca más tuvo ocasión de volver a ese puerto mágico, pero los recuerdos persistentes de aquella noche y de su ‘Raquel de Valparaíso’ lo acompañan hasta hoy día.
Agosto 3, 2007 a 9:41 pm
sky4you
los colores se recobran al amanecer…
-Gracias por tu visita, sky4you, y por tus poéticas palabras. He visitado fugazmente tu blog -muy pronto lo recorreré pausadamente- y me ha parecido extraordinario.
Saludos desde el Faro
Luis
Agosto 3, 2007 a 9:42 pm
pau
que lindo este video, realmente es el mejor que he visto hasta el momento tanto musical como fotograficamente… y ansío prontamente poder volver a estar allí y pasear por el cerro alegro y el paseo yugoslavo
p
Agosto 5, 2007 a 5:47 pm
comopompasdejabon
Juan de Lanuza ¿el Piripi? ah! Bueno, es sabido que los marineros tienen un amor en cada puerto..
Este comentario-post tuyo adorna el bello video, de este sin par blog “vuestro”.
Asi que dices que “fumemos el cigarrillo de la paz” (el asunto suena a estupefacientes reconócelo) que “haz el amor y no la guerra” ja,ja… por algo te gustan a ti los 60.
Besos arreboladamente burbujeantes
. . .
-’Estupefaciente’ me has dejado con tu críptico y divertido comentario, mi querida Pompas. En todo caso me gustaría aclararte que no es del todo cierta la leyenda de que los marinos tienen un amor en cada puerto: normalmente tienen dos.
Otra cosa: aunque este blog pertenece a mi hermano, también es un poco mío, tuyo, y por supuesto de todos los buenos amigos y amigas que nos visitan. A este Faro le enriquecería mucho contar con vuestras colaboraciones.
Por último me gustaría confirmarte -con todo el orgullo del mundo- que somos unos ‘fans’ de los 60, y como dicen en Chile, ‘me tinca’ que a ti, a pesar de tu juventud, también te gusta la música de aquella década maravillosa.
Un beso saporedisale.
Giulio, con permesso de il suo fratello.
Agosto 5, 2007 a 7:36 pm
Germán
Quizás la canción que mejor puede definir a Valparaíso; “……este puerto amarra como el hambre y no se puede vivir sin conocerlo…”. Este cantautor debió nacer en el Valparaíso profundo porque canta con mucho sentimiento a la ciudad.
Un saludo desde España. Germán.
. . .
-Así es, mi estimado Germán. Este gran cantautor -desgraciadamente fallecido- le cantó a su ciudad natal, a sus cerros y a su gente, con un sentimiento y un amor que se perciben claramente en estas dos hermosas canciones.
Gracias por tu comentario. Un fuerte abrazo,
Luis Irles
Agosto 6, 2007 a 4:05 pm
Diestrosiniestro
Bonito puerto en el que he venido a aparcar mi bote…
-Un faro es el mejor sitio para amarrarlo, querido amigo…
El tuyo también es excelente y acogedor. Leí alguno de tus relatos. Volveré muy pronto.
Puse tu dirección en mi Blogroll.
Gracias por remar hasta acá y por tu comentario.
Agosto 7, 2007 a 1:25 am
Luis Irles Jiménez
Querido Germán:
Tú conoces bién la “Perla del Pacífico” y aprendiste a amarla profundamente, pero, yo también, siento añoranza ( saudade?..) de esos lugares indescriptibles que un día me enseñasteis durante mis rápidos viajes por Galicia.
Creo que ahora no tienes excusa para mandarme algo desde esa mágica tierra celta. No tardes. El Faro espera impaciente proyectar lo tuyo.
Luis Irles
Agosto 7, 2007 a 1:40 am
Luis Irles Jiménez
Pau de mi alma:
Te espero con inmensa alegría. Falta poco.
Pronto recorreremos los Cerros de Valparaiso…
Luis
Agosto 7, 2007 a 7:46 pm
PAULO
Estimado Luís:
Como te decía, ha sido una alegría comprobar que El Faro está habitado…
Te agradezco tus palabras pues soy nuevo en esto de airear mis papeles, como tú. Y como a tí me guían estrellas y vientos cambiantes.
He cerrado un poema que me gustaría enviarte, porque es una Marina Sentimental. Es la historia de Damien y Camilla. Sabe a sal y desamor.
Quisiera enviartela para las colaboraciones, pero has olvidado dejar un correo electrónico, y temo enviarla sin más a Valparaiso por si el cartero se entretiene demasiado haciendo ripios mientras toma una cerveza.
Mi correo, ya lo has visto en el blog, es paulocamblor@gmail.com
Un simple “envíalo aquí” será más que suficiente.
Gracias por compartir tu visión de la vida y tu sentido del humor, joven.
Paulo.
(Mil gracias por el link. Es el primero, y cómo transmite la electricidad! Será cosa del agua salada)
Agosto 7, 2007 a 8:16 pm
PAULO
Si te gusta Robert Lockwood y Sonny Boy (por cierto, qué buen video) te gustarán probablemente las viejas damas del swing norteamericano… Te voy a presentar a mi angelito particular, y así tienes a más mujeres que hablan de amor en este apartado. Que no le falta razón a A.
La evocadora Madeleine Peyroux, que canta las canciones de Bessie Smith como si fuese Billy Holiday.
Espero que disfruteis como yo.
Agosto 8, 2007 a 4:12 pm
Luis Irles Jiménez
Hola, Paulo. Mi hermano Luis me ha pedido que responda en su nombre a tu amable comentario. Él no ha podido hacerlo personalmente porque está de viaje y bastante liado con asuntos de trabajo. Probablemente vuelva a casa esta misma noche, pero como en el caso de “Brando” no hay que hacerle preguntas…
Para ganar tiempo puedes enviar tu poema a mi correo. Estaré encantado de ser yo el primero en leerlo (ya sabes, la clásica rivalidad entre hermanos y todo eso…).
irlesjim@gmail.com
Aprovecho para enviarte un cordial saludo.
Julio
PS. Gracias por el video de Madeleine Peyroux. Tienes un gusto exquisito.
Agosto 10, 2007 a 10:35 pm
Germán
Que curioso, Gitano falleció en Toscana, muy lejos de su Valparaíso natal. Son esas cosas que tiene el destino.
Agosto 10, 2007 a 10:58 pm
Germán
La verdades que yo no soy muy cinéfilo querido Mr. Arriflex, y estaba confundiendo a éste gran director con el periodista y dibujante argentino Rodolfo Walsh, fallecido en 1977. En cualquier caso he leido con mucha atención tu interesante reflexión e intentaré hacerme con ese libro que indicas, parece una vida muy excitante la de éste hombre. Buscando en la red, he encontado que se quedó ciego de un ojo en un accidente de tráfico en el que se le cruzó una liebre, mientras buscaba un lugar para escenificar sus películas en Nevada.
Agosto 10, 2007 a 11:03 pm
Germán
Permíteme un consejo -y a la vez petición- querido Luis; Podrías escribir aquella historia que me contaste una vez de la travesía más larga que realizaste en barco, en la que llegaste desde Europa hasta Chittagong. Escrita debe de ser una aventura fascinante que seguro gustaría a todo aquel que la leyese. Cuando tengas tiempo, ánimo.
Agosto 11, 2007 a 11:46 am
Victor Toledano
Ha sido muy grato para mí (que sí me considero un cinéfilo a medias), encontrarme con esta emotiva rememoranza de unos de los grandes directores de Hollywood, como fue Raoul Walsh. Decenas y decenas de películas dirigidas con maestría y que representan -sin duda- la esencia del gran cine de antaño. Un cine auténtico, sin falsos artificios cibernéticos, que nos hacían vivir -como dice el autor del post- aventuras maravillosas que tenían como escenario las praderas del Oeste, exóticos y lejanos mares o selvas cuajasdas de peligros. Un cine que, desgraciadamente, ya no se hace con el talento y la maestría de directores como Walsh y tantos otros.
Yo también haré como Mr Arriflex y esta misma noche volveré a sentirme un niño emocionado ante ese gran ‘western’ titulado ‘Juntos hasta la muerte’, que para mí es una de las mejores películas que hizo este genial director.
Les felicito por su blog y les envío mis más sinceros saludos.
Agosto 14, 2007 a 2:16 am
andrea22
Manuela:
Es maravilloso el estilo tan ágil, preciso y claro que has utilizado para dar a conocer en este blog la vida (y parte de la obra) de Virgina Woolf. Coincido contigo en que esta mujer fascinante y genial es una de las escritoras más importantes del pasado siglo. Afortunadamente, su obra sigue leyéndose con el mismo interés y su figura se agiganta con el paso de los años.
El amor y el mar son, en gran medida, compañeros inseparables en la obra de Virginia Woolf. Como tú muy bien dices, su novela ‘Orlando’ es un peregrinaje simbólico que hace un ser dual y extraordinario (hombre o mujer según el caso) a través del tiempo, del mar y de la noche en busca del amor y la poesía. Sobre todo de un amor que sólo es posible en los sueños, en la muerte y más allá de ella misma. Es la búsqueda de un amor (al que podríamos llamar utopía), que no se mueve dentro de los parámetros habituales. Es un amor -y un personaje total- que desprecia el tiempo, el espacio e incluso la vida, para convertirse en una totalidad que arrasa y destruye. De ahí la paradoja de buscar lo que no se puede encontrar.
Yo aconsejo fervientemente a todas aquellas personas que les guste la buena literatura y que, por cualquier motivo, no conozcan la obra de Virginia Woolf, que procuren hacerlo lo antes posible. Es un ejercicio de lectura que todo ser humano que se niegue a sí mismo como retrato de otro, debería leer.
Un fuerte abrazo, Manuela. Espero seguir leyendo más cosas tuyas.
Andrea
Agosto 16, 2007 a 4:04 am
Julio Irles
Suscribo totalmente las palabras de Andrea, estimada Manuela. Creo que que has logrado resumir, de una manera espléndida, la vida de una de mis escritoras favoritas.
Te felicito sinceramente. Yo también espero leer nuevas colaboraciones tuyas.
Un cordial saludo.
Agosto 20, 2007 a 9:52 pm
Joan Miquel Seguí
La reedición de “On the Road” es una buena noticia para todos los amantes de aquella época irrepetible, conocida como la “Beat Generation”. Su literatura, su música y su manera de entender la vida marcaron a muchos jóvenes idealistas de los años 50 y 60. Jack Kerouac (cuyo verdadero nombre era Jean-Louis Kerouac) fue uno de sus principales artífices, y su novela un libro de culto para millones de lectores.
Yo me permito reproducir aquí uno de los fragmentos más conocidos de esta obra maestra, o al menos, de los que a mí más me gustaron cuando leí “En la carretera”:
“…Pero entonces bailaban por las calles como peonzas enloquecidas, y yo vacilaba tras ellos como he estado haciendo toda mi vida mientras sigo a la gente que me interesa, porque la única gente que me interesa es la que está loca, la gente que está loca por vivir, loca por hablar, loca por salvarse, con ganas de todo al mismo tiempo, la gente que nunca bosteza ni habla de lugares comunes, sino que arde, arde como fabulosos cohetes amarillos explotando igual que arañas entre las estrellas y entonces se ve estallar una luz azul y todo el mundo suelta un “¡Ahhhh!”…”
¡Cuánto se puede expresar en tan pocas líneas!
Saludos cordiales.
…
Fragmento de ON THE ROAD (1957), la creación más reconocida del rey de la “Generación Beat”: Jean-Louis Kerouac, mejor conocido como Jack Kerouac.
Agosto 21, 2007 a 12:18 pm
Julio Irles
En mi opinión Joan Miquel ha enviado un comentario muy acertado sobre Kerouac y su novela más famosa. Yo, por mi parte, sólo quería hacer una breve aclaración -muy subjetiva, por supuesto. El fragmento de ‘On the road’ que él reproduce, de la no muy lograda traducción que se hizo al español, es un ejemplo de lo que digo. Estas son las líneas originales del pasaje citado:
“The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a common place thing, but burn burn burn, like fabulous yellow Roman candles exploding like spiders across the stars.”
Y nada más.
Como podrán apreciar todos aquellos que entiendan o lean medianamente el inglés, hay notables diferencias entre estas magistrales líneas y las traducidas al español (me abstengo -por pura cortesía- de dar el nombre del ‘tradutore-traditore)… ¿De dónde se sacaría el buen hombre la imagen de “los cohetes amarillos” y “todo el mundo suelta un ¡Ahhhh!”? Yo, la verdad, no me imagino a los beatniks americanos largando exclamaciones o interjecciones tan castizas en tales circunstancias (da la impresión de que están en la Fallas de Valencia) … Como mucho un típico Wow!. Pero a Kerouac -que era un tipo muy serio- ni siquiera meter ese Wow!se le pasó por la cabeza, lo cual le agradeceré siempre.
Un abrazo para todos.
Agosto 23, 2007 a 10:03 am
Fernando O'Donell Cobos
Fascinante la lectura de esta entrevista con Manuel Tormo, un gallego genial que ha encontrado en la navegación en solitario, en la escritura y en el contacto con la naturaleza su razón de vivir. Estoy de acuerdo con él, que ha conseguido hacer realidad la famosa frase latina atribuida a Pompeyo “Navigare necesse est, vivere non necesse”, aunque otros la ponen en boca de Plutarco, siendo a la vez la divisa de los Argonautas.
Efectivamente: “Navegar es necesario; vivir no importa…”, porque para vivir, sobre todo si no se tiene un objetivo claro, ya nos sobran días… Y no es necesario ser multimillonario para poseer un barco que nos haga sentir libres y felices.
Yo mismo, lejos de sofisticaciones, conseguí en el mercado de segunda mano -por un precio más o menos asequible- un SUN WAY 21 fabricado en los astilleros de Jeanneau (Francia), que me ha ofrecido hasta ahora una serie de prestaciones muy especiales teniendo en cuenta el precio que pagué por él. Tanto para la práctica del deporte náutico, como para utilizarlo por el puro placer de navegar, este barco lo considero excepcional, aunque apenas alcanza los 6,5 metros de eslora… Tengo el privilegio de vivir cerca del Mediterráneo (como diría Serrat), y aunque no puedo plantearme todavía seguir el ejemplo de Manuel Tormo-Couceiro, puedo asegurarles que disfruto increíblemente cada vez que me adentro en la mar y me evado de esta stresante y mundanal sociedad.
Perdonen que me haya extendido tanto en mi comentario, pero mi pasión por navegar aumenta cada día y saber que existen personas como Manuel Tormo ( y otras muchas com él), me hace sentir feliz.
Si se aguanta la mar, y la prevision es buena, mañana tambien navegaré más. Porque eso es lo que importa… Y a todos aquellos que piensen y sientan como yo, les digo: ¡Que disfrutes del viento y la mar y navegues muchas millas!
Un abrazo marinero para todos.
Les felicito sinceramente por esta excelente bitácora.
Agosto 23, 2007 a 10:56 pm
Luis Irles Jiménez
Estimado amigo Fernando. Muchas gracias por tu amable e interesante comentario que -sin duda- pone de manifiesto tu enorme y sincero amor por la mar.
Tienes la suerte de poseer un “Sun Way 21″, que pese a tener poco más de 6 metros de eslora, es una maravilla en cuanto a sus prestaciones. Tengo un amigo acá en Chile que también posee uno y he tenido la ocasión de navegar en él. Yo creo que es prácticamente insumergible.
Bueno, está claro que aunque no seamos Manuel Tormo sentimos -como él- una gran pasión por la mar. No es necesario llegar hasta las Islas Galápagos para disfrutar de la navegación y notar esa indefinible paz interior que siempre nos brinda cualquier mar del mundo.
¡Que disfrutes del viento y la mar y navegues muchas millas tú también, amigo!
Gracias por tu visita a este blog.
Un abrazo
Luis Irles
Agosto 26, 2007 a 11:12 pm
andrea22
Hola, buena gente del Faro! Sólo unas letras para deciros que ha sido un acierto por vuestra parte subir este post al blog, ya que da a conocer -aunque sea de una forma resumida- la apasionante historia de estos dos manuscritos excepcionales y únicos en el mundo.
Hace justo dos años pasé una temporada en la casa de unos familiares que viven en Boston. Una de las primeras cosas que hice allá, aparte de disfrutar, viajar y convivir con amigos norteamericanos, fue acudir a la Biblioteca Beinecke de Libros Raros, de la Universidad de Yale, para solicitar el famoso manuscrito de Voynich, que siempre me ha apasionado. Me dieron hora para el siguiente día, y temblé de emoción cuando me trajeron este extraño y deslumbrante ejemplar que, debo confesar, al principio me decepcionó un poco por su reducido tamaño. Pero conforme iba contemplando sus extraños signos y sus oníricos y policromados dibujos, sentía una profunda inquietud y, a la vez, una sensación única de estar tocando con mis propias manos un manuscrito lleno de leyenda y misterio… Bueno, no me ‘enrrollo’ más… En realidad este comentario pretendía únicamente agradecer la difusión de esta joya bibliográfica única en el planeta.
Besos
………….
¿Qué tal, Andrea? Gracias por la visita y por tus comentarios, siempre tan interesantes y clarificadores. Y subrayo lo de clarificadores porque me sorprendió bastante algo que afirmas sobre el famoso manuscrito de Voynich, que llegaste a tener entre tus manos: su reducido tamaño. Yo me lo imaginaba de unas grandes dimensiones pero, efectivamente, tras leer detenidamente algunos artículos al respecto -y no porque dudara en absoluto de tus palabras- he podido comprobar que sus medidas son muy pequeñas: 14 X 21.5 cm, es decir, más o menos el tamaño de una cuartilla. Curioso, la verdad. Eso no resta, claro está, que su atrayente belleza y misterio te llegué a emocionar, como te ocurrió a ti. E incluso le da más mérito al misterioso autor o autores de este libro indescifrado…
Si un día te animas y escribes algo sobre tu experiencia en la Biblioteca de Yale, estaremos encantados de publicarlo. Más que éso: será un honor para este blog.
Un abrazo.
Luis Irles
Agosto 29, 2007 a 3:42 am
Horacio O'Neill
Como poder entender y aceptar que la maldad humana pueda destruir, constantemente, tanta belleza??
Horacio
Agosto 29, 2007 a 9:42 pm
Roberto Cañizares
Ha sido una sorpresa para mí enterarme de este impresionante dato que no conocía.
Como refleja claramente el post, Pushkin, además de ser el mejor poeta ruso de todos los tiempos, (tal vez sólo Maiakovski podría ser comparado con él), fue un opositor puramente intelectual a la tiranía zarista -y eso que la misma familia de Pushkin pertenecía a la aristocracia rusa. Pero ya se sabe que la palabra y el pensamiento de los poetas son temidos por todos los tiranos del mundo.
Como dice Horacio en su comentario, ¿cómo entender que la maldad humana pueda llegar a esos extremos?
Gracias por sacar a relucir este hecho histórico que, seguramente, muy poca gente aficionada a la literatura conocía.
Saludos.
Agosto 30, 2007 a 11:38 pm
tony
he pasado una semana en Madeira, y es impresionante, lo único que no me gustó es la forma de conducir que tienen los Madeirenses.
un saludo a viajeros del mundo
Septiembre 1, 2007 a 11:43 am
Germán
¿A que se refieren algunos cuando afirman que el manuscrito de Voynich es una tomadura de pelo?
Septiembre 2, 2007 a 3:19 pm
Luis Irles Jiménez
Estimado Germán: Más que “tomadura de pelo” cabría hablar de “engaño”, ya que son muchos los que sostienen que habría sido concebido en aquella época (de una manera genial, eso sí, como lo demuestra el hecho de que todavía no haya sido descifrado), para sacarle un provecho económico. La ‘víctima’, seguramente, fue Rodolfo II, emperador de Bohemia.
La información que viene a continuación -demasiado extensa tal vez, pero apasionante) la he recopilado de Wikipedia. Espero que te resulte interesante, tanto a ti como al resto de lectores.
………
Las extrañas características del texto del manuscrito (tales como las palabras duplicadas o triplicadas) y el contenido sospechoso de sus ilustraciones (tales como las plantas quiméricas) han llevado a muchos a pensar que el manuscrito es en realidad un engaño.
En 2003 el especialista en computación doctor Gordon Rugg mostró que se podía reproducir texto con características similares a las del que contiene el manuscrito, mediante el uso de una tabla con prefijos, raíces y sufijos, que habrían sido seleccionados y combinados por medio de una plantilla de papel perforado. Este mecanismo, conocido como rejilla de Cardano, se inventó hacia 1550 como herramienta criptográfica. Sin embargo los pseudo textos generados en los experimentos de Gordon Rugg no tienen las mismas palabras y frecuencias que el manuscrito Voynich, y su parecido al “Voynichés” es sólo visual, no cuantitativo. Puesto que también se puede producir un galimatías aleatorio que se parezca al español (o a cualquier otra lengua) en una medida similar, estos experimentos no son convincentes ni demuestran nada.
Se atribuye a los primeros propietarios reales del manuscrito la creencia de su autoría por parte de Roger Bacon (1214-1294). El manuscrito presenta notables parecidos con una obra del autor inglés Anthony Ascham, “A Little Herbal” (Un pequeño herbario), publicada en 1550.
Los primeros propietarios teóricos del manuscrito habrían sido Rodolfo II de Bohemia (1552-1612) y Jacobus Horcicky de Tepenecz (que lo poseería entre 1612 y 1622), quien a su vez se lo pasaría a Georgius Barschius (quien en teoría lo tendría entre 1622-1665). De este último personaje no se tienen noticias más que por unas cartas posiblemente escritas por Johannes Marcus Marci (poseedor del libro en 1665), dirigidas a Athanasius Kircher. Quizá emulando al orientalista Andreas Mueller, que había conseguido estafar a Kircher con un texto fraudulento, y con la colaboración de Raphael Missowsky, habría escrito el manuscrito y creado toda la representación anterior.
Permanecería en manos de Athanasius Kircher desde 1665 hasta 1680, sin que pudiera descifrarlo, pasando a la biblioteca del Collegio Romano (actualmente la Universidad Pontificia Gregoriana) hasta 1912, momento en el que lo compraría Wilfrid M. Voynich (entre 1912 y 1930) para pasar posteriormente a su viuda, Ethel Boole Voynich (entre 1930 y 1961), a Hans Peter Kraus (entre 1961 y 1969), el cual lo cedió a la Universidad de Yale.
Se han propuesto muchos posibles autores del manuscrito Voynich. A continuación se citan sólo los más populares.
ROGER BACON. La carta, adjunta al manuscrito, de Marci a Kircher (1665), dice que, según su último amigo Raphael Mnishovsky, el Emperador Rodolfo II de Bohemia (1552-1612) habría comprado el libro por 600 ducados (unos miles de dólares en moneda contemporánea). Según la carta, Rodolfo (o tal vez Raphael) creían que el autor era el fraile y polígrafo franciscano Roger Bacon (1214-1294).
JOHN DEE. A pesar de que Marci dijo que “no opinaba” acerca de la anterior afirmación, Voynich la tomó bastante en serio e hizo todo lo posible por confirmarla. Su convicción influyó poderosamente en la mayoría de los intentos de desciframiento durante los 80 años siguientes. Sin embargo, los estudiosos que han visto el manuscrito y están familiarizados con la obra de Bacon han negado rotundamente tal posibilidad. También hay que advertir que Raphael murió en 1644, y la compra debió ocurrir antes de la abdicación de Rodolfo, en 1611 —al menos 55 años antes de la carta de Marci.
La hipótesis de la autoría de Roger Bacon condujo a Voynich a concluir que la única persona que pudo vender el manuscrito a Rodolfo fue John Dee, un matemático y astrólogo de la Corte de Isabel I de Inglaterra, y conocido por ser propietario de una gran colección de manuscritos de Bacon. Dee y su scrier (ayudante “medium”) Edward Kelley vivieron varios años en Bohemia, donde habían esperado ofrecer sus servicios al Emperador. Sin embargo, los minuciosos diarios de Dee no mencionan esta venta, lo que la hace bastante improbable. De todas formas, si el autor no fuera Bacon, la relación de Dee con el manuscrito simplemente desaparece. Por otra parte, el propio Dee lo podría haber escrito, y luego propagó el rumor de que era una obra original de Bacon, con la esperanza de venderlo posteriormente.
EDWARD KELLY. El compañero de Dee en Praga, Edward Kelly, o Kelley, era un extravagante alquimista, que presumía de poder transmutar el cobre en oro gracias a un polvo secreto que había extraído de la tumba de un obispo en Gales. Como scrier de Dee, también afirmaba ser capaz de invocar a los ángeles con una bola de cristal, y mantener largas conversaciones con ellos, que Dee anotaba escrupulosamente. Al lenguaje de los ángeles lo llamaba “enoquiano”, derivado de Enoc, el padre de Matusalén; según el apócrifo “Libro de Enoc”, Enoc fue llevado a visitar el Cielo en un carro tirado por ángeles, y luego escribió un libro acerca de lo que allí vio. Algunos han sugerido que, igual que Kelley inventó el “enoquiano” para engañar a Dee, podría haber creado el manuscrito Voynich para estafar al Emperador (quien además pagaba a Kelley por sus presuntos conocimientos alquímicos). Sin embargo, si Roger Bacon no es el autor del manuscrito, la relación de Kelley con el mismo es tan improbable como la de Dee.
WILFRID VOYNICH. Se ha sospechado en muchas ocasiones que el propio Voynich elaboró el manuscrito. Como anticuario de libros, seguramente tenía los conocimientos y medios necesarios, y un “libro perdido” de Roger Bacon habría valido una fortuna. Sin embargo, el reciente descubrimiento de la carta de Baresh a Kircher, ha eliminado completamente esta posibilidad, salvo que Voynich hubiese “quitado” la carta del libro original que la contenía y hubiese falsificado un libro nuevo basándose en el contenido de dicha carta.
JACOBUS SINAPIUS. Una reproducción fotostática de la primera página del manuscrito Voynich, hecha por Voynich en algún momento anterior a 1921, mostraba el rastro débil de unas palabras que habían sido borradas. Con la ayuda de algunos productos químicos, se pudo leer que el texto decía “Jacobj `a Tepenece”: es decir, Jakub Horcicky de Tepenec, en latín Jacobus Sinapius, un especialista en hierbas medicinales, médico personal de Rodolfo II y encargado de sus jardines botánicos. Voynich, y muchos otros después, dedujeron de esta “firma” que Jacobus poseía el manuscrito Voynich antes que Baresh, y vio en ello una confirmación de la historia de Raphael. Otros han sugerido que el propio Jacobus pudo ser el autor.
Sin embargo, la caligrafía de las palabras difuminadas no coincide con la de la firma de Jacobus, que aparece en un documento recientemente localizado por Jan Hurich. Por ello es posible que la escritura de la primera página fuera añadida posteriormente por un dueño o librero, y sería sólo la hipótesis de esta persona acerca del autor del manuscrito. En los libros de historia de los jesuitas de los que disponía Kircher, Jacobus era el único alquimista o médico de la corte de Rodolfo que merece una entrada de una página completa mientras que, por ejemplo, apenas si mencionan a Tycho Brahe. Además los productos químicos aplicados por Voynich han deteriorado tanto el pergamino que actualmente apenas si se puede ver rastro de la escritura, así que también existe la sospecha de que la firma fuera falsificada por Voynich para contribuir al fortalecimiento de la hipótesis de la autoría de Roger Bacon.
JOHANNES MARCUS MARCI. Johannes Marcus Marci conoció a Kircher cuando encabezaba una delegación de la Universidad Carolina de Praga a Roma en 1638, y en los 27 años siguientes los dos eruditos intercambiaron correspondencia sobre una gran variedad de disciplinas científicas. La misión de Marci formaba parte de la lucha continua de la facción secularista de la Universidad para mantener su independencia respecto a los jesuitas, quienes dirigían el Colegio Clementinum de Praga, rival de la Universidad. A pesar de esos esfuerzos, las dos universidades se fusionaron en 1654 bajo control de los jesuitas. Por tanto, se ha especulado que la animosidad política contra los jesuitas llevó a Marci a “fabricar” la carta de Baresch, y más tarde el manuscrito Voynich, en un intento de desacreditar a su “estrella” Kircher.
La personalidad y conocimientos de Marci parecen adecuados para llevar a cabo esta tarea, y Kircher, un “Doctor Sabelotodo”, era una presa fácil, pues se le recuerda más por sus errores espectaculares que por logros genuinos. Incluso la carta de Baresch guarda cierto parecido con un fraude que el orientalista Andreas Mueller hizo al propio Kircher: Mueller elaboró un manuscrito ininteligible y se lo envió a Kircher, con una nota adjunta que explicaba que procedía de Egipto. Pidió a Kircher una traducción, y se sabe que Kircher hizo una inmediatamente.
Merece la pena señalar que las únicas pruebas de la existencia de Georg Baresch son tres cartas enviadas a Kircher: una remitida por Baresch (1639) y dos por Marci (como un año después). También es curioso que la correspondencia entre Marci y Kircher acaba en 1665, precisamente con la carta adjunta al manuscrito Voynich. Sin embargo, el resentimineto secreto de Marci contra los jesuitas es pura conjetura: era un católico devoto, él mismo había estudiado para hacerse jesuita, y poco después de su muerte en 1667 le fue concedida la pertenencia honorífica a la Orden.
RAPHAEL MISSOWSKY. Raphael Missowsky, amigo de Marci al que se atribuye la historia de Bacon, era criptógrafo entre otras muchas cosas, y parece que inventó un cifrado presuntamente indescifrable. Esto ha llevado a la hipótesis de que elaboró el manuscrito Voynich como una demostración práctica de dicho cifrado, y convirtió al pobre Baresh en un involuntario conejillo de Indias. La hipótesis sigue con que después de que Kircher publicase su libro sobre el copto, Raphael pensó que engañar a éste sería un trofeo mucho más jugoso que engañar a Baresch, y convenció al alquimista para que pidiera ayuda al jesuita. Habría inventado la historia de Roger Bacon para motivar más a Barech. El hecho de que se abstuviera de dar su opinión en la carta adjunta al manuscrito Voynich puede significar que Marci sospechaba que era una mentira. Sin embargo, no hay pruebas definitivas de esta teoría.
ANTHONY ASCHAM. El doctor Leonell Strong, investigador del cáncer y criptógrafo aficionado, intentó descifrar el manuscrito Voynich. Strong dijo que la solución era “un peculiar sistema doble de progresiones aritméticas de un alfabeto múltiple”. Strong defendía que el texto revelaba que el autor del manuscrito Voynich era el autor inglés del siglo XVI Anthony Ascham, cuya obra incluía A Little Herbal (“Un pequeño herbario”), publicado en 1550. Aunque el manuscrito Voynich contiene secciones parecidas al herbario, el principal argumento contra esta hipótesis es que se desconoce dónde habría obtenido este autor los conocimientos literarios y criptográficos necesarios.
……
Como puedes ver, la historia es apasionante y el misterio del manuscrito sigue sin resolverse. ¿Texto alquimista? ¿Fraude? ¿Una genial ‘broma’ de un sabio de la época? Tal vez nunca lo lleguemos a saber.
Un fuerte abrazo,
Luis
Septiembre 2, 2007 a 3:30 pm
Luis Irles Jiménez
Querido Tony: En el Faro siempre damos buenos consejos. La isla de Madeira, como bien dices, es de una belleza impresionante. Un auténtico paraíso que debe ser visitado por todos aquellos que aman la naturaleza y los pocos rincones paradisíacos que quedan en el mundo, entre ellos -por cierto- el sur de Chile.
Que los ‘madeirenses’ conduzcan marcha atrás, es un detalle sin importancia. Es cuestión de caminar con precaución por las empinadas calles de Funchal. También los ingles manejan por la izquierda y nadie les dice nada…
Un fuerte abrazo!
Septiembre 2, 2007 a 9:56 pm
Javier Marrero
Una amarga experiencia la vivida por Frank, que gracias a Dios terminó bien y que él describe de una manera tan amena y atrayente. Disfruté leyéndola.
Le diré que yo también practico la pesca deportiva; afortunadamente nunca hasta ahora he pasado por un trance similar al suyo, aunque siempre existe ese riesgo para todos los que salimos a la mar.
Me llamó la atención la solidaridad y la inmediata colaboración prestadas a él y a su hijo por las autoridades marítimas chilenas, y por sus amigos, ¡cómo no!
Bueno, espero que su “Carol”, ahora rebautizada como “Die Familie”, no le vuelva a dar otro susto y sólo le brinde jornadas de buena pesca.
Un saludo cordial desde Tenerife, Islas Canarias.
Javier Marrero
Septiembre 4, 2007 a 4:52 pm
Germán
Amigo Tony, como muy bien dice Luis el sur de Chile es también un paraíso. Si viajas alli, puedes observar Madeira desde el aire ya que el avión sobrevuela esa posesión portuguesa, concretamente observar Funchal de noche es realmente explendido con la cantidad de luces que puedes contemplar. Algo similar a Valparaíso por ponerte un ejemplo que viene al dedo. Un saludo.
Septiembre 8, 2007 a 10:35 am
Miguel Óscar Albacar
Amigos del Faro: Me encantó este post que refleja muy bien la variada gastronomía del norte de mi país. Yo soy defeño, es decir capitalino, y viajo mucho a Monterrey por motivos comerciales, pero también recorro el resto de la República y disfruto de la buena cocina de cada uno de sus estados.
Ver lindos paisajes, disfrutar de la hospitalidad mexicana y comer excelentemente es una apuesta segura que no defraudará a los más exigentes turistas y visitantes que vengan a conocer México y que, afortunadamente, son más cada año.
El mayor de mis afectos para ustedes, a quienes doy las gracias por la semblanza literario-gastronómica que tuvieron a bien de publicar en su interesante weblog.
Miguel Óscar Albacar
Septiembre 8, 2007 a 11:02 pm
Milena Ivanac
Estimado Sr. D’Anyana
Hace ya varios años, que tuve la oportunidad de recorrer Toledo, en compañia de mis hijos, quienes -en esas fechas- tenían edades entre los 7 y 15 años. En mi entusiasmo por tratar de embeberlos de tantas obras maravillosas, en un solo día, caminabamos aceleradamente queriendo absober en tan poco tiempo tanto arte.
LLegó un momento que ante las continuas quejas, como es lógico, por el cansancio, logré convencerlos que antes de coger el auto y dirigirnos hacia las playas levantinas, descansaramos un momento en la Iglesia de Santo Tomé, mientras mirábamos El Entierro del Conde deOrgaz, del Greco.
Curiosamente, cuando surge el tema de recordar aquel viaje por España- en alguna de nuestras reuniones familiares-, el único sitio y lugar que todos recuerdan con claridad y en primer lugar -después de tantos años- es este grandioso cuadro y Toledo la única
Septiembre 9, 2007 a 12:42 pm
Tony Tarazona
Mi enhorabuena Lucho por este magnifico y completo portal bohemio (rara especie a extinguir y de los que ya vamos quedando poquisimos). Me tocaste la fibra e igual -y pidiendo perdón de antemano por mi pésima sintaxis- me atrevo a colaborar si tú tambien cuentas tus aventuras.
Ya sabes que yo también soy músico y pintor frustrado -me chafaron la guitarra y ya no pinto nada en este viejo y decadente continente que en un tiempo se llamó Europa o “Uropa”- pero todavia tenemos que “dar mucha guerra” queridisimo amigo.
Un cariñoso abrazo de hermandad y que El Jefe te/os bendiga
Loboseadog Tony
Septiembre 10, 2007 a 5:11 pm
María Jesús C. Sarrió
Me ha encantado este interesante artículo sobre la vida del Greco, donde se dan a conocer aspectos inéditos sobre su vida y su obra. Nunca imaginé que este gran artista hubiera pasado tantas desdichas, y que su extraordinaria obra tardara tanto en ser reconocida.
Y me ha encantado también el emotivo comentario que ha escrito Milena, en el cual demuestra una exquisita sensibilidad al recordar el memorable día que pasó junto a sus hijos visitando esa maravillosa ciudad, disfrutando de su belleza y de los tesoros artísticos que encierra. Yo y mi familia también visitamos Toledo hace unos siete años. La misma mañana que llegamos acudimos a la Iglesia de Santo Tomé y quedamos deslumbrados ante “El entierro del Conde de Orgaz”.
Toledo, como ella bien dice, es una ciudad mágica y única.
Un fuerte abrazo desde España.
Septiembre 10, 2007 a 9:30 pm
Loboseadog
Julito querido del alma: “decíamos ayer”…(Pero que bien escribes, leche!!).
Que inmensa alegría encontrarte de nuevo después de estas horas sin saber nada de tí. Congratulations (de Cliff Richard) por este precioso portal. Ciertamente hay que tener muchos “webs” para hacer una cosa así de bonita. Mis felicitaciones más sinceras y efusivas a ti y a Lucho.
¿Quién habla de rendiciones y recuerdos melancólicos?. Acuérdate de mi lema: “Comer, beber y jo_er fuerte y enseñarle los quiñones a la muerte”.
Sotovoce te diré que ahora sólo practico la primera y la última parte, pero porque estoy en stand-by. Verás en unos pocos años la que voy/vamos a “liar”. Jajajaja!!!!!!
El espíritu es el que vale y, aunque la carrocería se desgaste, estamos V-I-V-O-S y con ansias de vivir. La vita e bella, caro mio. Tutto bene, tutto a posto niente in ordine, que es lo mejor, no crees??.
Gracias por tu escrito, Julio. Vaya generación de artistas la nuestra. Ya te comentaré por “emilio” sobre Cecilio, Vicente Molías, Paco “El Mono” y otros más. Increible. Hay que intentar que salten tambien al ruedo y que colaboren en El Faro del Fin del Mundo.
“Vamo a fundís la intresnete esa, joé”!!
Julio, escríbeme a mi correo.
Tú también recibe un abrazo del tamaño de la Melanesia
Loboseadog Tony
Septiembre 10, 2007 a 6:56 pm
juliyo
Querido Tony. ¿Quién dijo que los blogs no sirven para nada? Bueno, tal vez fue uno de esos tipos descreídos e insensibles -que tanto abundan hoy en día- y que aúllan en derredor una victoria falsa que no tienen. Son tristes y aburridos y cogen el coche para recorrer doscientos metros. Llegan a los sitios y comentan el bonito día que hace. Me los imagino diciéndose en privado unos a otros: que me muera si no es verdad lo que te digo.
A mí, la verdad, nunca me ha interesado esa gente: ¡Ánda y que se les caigan los “párpagos” al suelo, pijo!, como dirían en mi pueblo. Yo siempre he pensado que la memoria no tiene porqué derrapar con pena en los recuerdos y que, por el contrario, todo es un volumen hermoso de años vivos e intactos… Es cierto que no parece que vayan a volver nunca más esos buenos tiempos, y nosotros -que formamos parte de esa entrañable tribu de los hermosos vencidos, como los llamó el poeta- a veces hemos creído (estoy seguro), que la satisfacción de vivir una de aquellas noches bohemias, musicales e intensas en el Barrio Gótico se había acabado para siempre, que esa época había dejado de existir… pero no es cierto, Tony querido, no es cierto. Nosotros, y otra mucha gente como nosotros, seguimos siendo los mismos jóvenes puros y solidarios de entonces, seguimos sintiéndonos hermanos porque lo llevamos enquistado en nuestro interior. ¡Y tenemos que seguir así! Porque si se llega al estado en que uno empieza a sentirse viejo y aburrido, la cosa está perdida… No importa que el mundo no te guste, porque él -al fin y al cabo- no tiene la culpa. Sí, ya sé que hace ya mucho que lo bueno se acabó, pero no del todo Tony, no del todo: Never, ever give up! Y es que la vida te sigue dando sorpresas’; sorpresas tan hermosas como la que me acabas de dar tú con el entrañable y excelente texto que acabo de leer y que ha despertado en mí tantas emociones… Gracias, por cierto, a la ‘bendita’ Web.
Ha sido como una brisa refrescante que me ha llegado inesperadamente, y que ha alegrado mi corazón.
Hay personas que -aunque pasen muchos años- parecen haber estado con uno desde siempre. Para mí, una de esas personas has sido tú.
Ah, y ya es hora de que le hagas caso a tu viejo y te compres un diario. Aunque pensándolo bien, tal vez sea mejor que consigas un paquete de 500 folios y empieces a garabatear en ellos lo mucho e interesante que tienes que contarnos.
Un abrazo del tamaño de la Polinesia.
Julio
Septiembre 11, 2007 a 10:06 am
Denise Makedonski
Qué tiempos aquellos de viajes y recuerdos… Qué bueno ha de haber sido viajar por todos esos lugares maravillosos, por esos mares tan azules, por esos sitios tan llenos de colorido…Me hiciste viajar por unos momentos alejándome de la fría neblina de Lima, mi ciudad…Besitos cariñosos.. Denise
Septiembre 11, 2007 a 5:06 pm
Loboseadog
Hola Denise:
Muchas gracias por tus palabras. Sinceramente, me ha agradado que mi texto te haya hecho sentir la vivencia de navegar por
los sitios que describo con mas pena que gloria; pero la intención es lo que vale, no crees?.
Si logro transmitir esas vivencias y hacer que paseis un rato agradable, seguiré estrujando las meninges tratando de recordar cosas del pasado que fué ayer.
Grazie mile nuevamente
Un abrazo del tamaño de la Polinesia.
(Me ha gustado esa frase de mi amigo Julio)
Que El Jefe te bendiga
Loboseadog Tony
Septiembre 12, 2007 a 10:17 pm
michel naylith solis linarez
hola como estas te deseo lo mejor del mundo
Septiembre 14, 2007 a 12:19 am
Loboseadog
Michel: Gracias, gracias mil por tu bonito deseo.
Yo tambien deseo para ti un mundo lleno de armonia y luz.
Un abrazo del tamaño de la Polinesia.
Que El Jefe te bendiga
Loboseadog Tony
Septiembre 14, 2007 a 1:38 am
Danilo Purreidón
Estimado amigo (si me permite llamarlo así)
Cuanto mas veces releo “Como aferrarse al vacío”, mas sorprendido y confuso quedo. No tengo la facilidad de poder expresarlo.
Saludos desde Puerto Natales
Danilo
Septiembre 16, 2007 a 1:02 am
Gonzalo Navarro Alarma
Querido Luis, te felicito por el faro del fin del mundo, conociéndote, me doy cuenta que otra persona no lo habría hecho mejor. Como sabes, vivo entre ollas y sartenes, así que aporto unos breves relatos sobre la paella.
Un abrazo.
Septiembre 15, 2007 a 11:53 pm
zulmarino
Que sepan ustede que marrecomendao este bloc er Pepe Lombao de la rebista “Semos Marinos Mercantes” que ma dicho ques amigo tullo y que legusta una hartá las anésdota de los varcos que con tre ocuatro sartículos lla tiene bastante pantretenerse, asín que nobeastú lo que e tenío que buscá en elinterné paque armeno enestas cuatro letra le cuente las cosa masimportantes de lo que magustao su astírculo.
Loprimero é desirle a ustedes que soy de Chipiona y trabaho de marmiton en la Trasmiditerranea y desirle a ustede tanbien que er trabaho nuestro se tubo que trasformá de cohone cuando empesó le tésnica nabal a mehorá muncho con los japonese y los chino esos questavan donde sanjuá perdió lasandalia pero currando pacer nabes mas modennas llaque en er Hastillero del Ferró nose cavía pa hasé las cosas vien echas asínque hestuve alo meno cuatro mese sin podé henbalcalme delo que quería aprendé yo con er Capitán Don Luí en el Chanadú. Que le mando dende aquí mu respetosamente munchos recuerdos que llo creo quél no sacordará de un serbidor. Resurta que nosotro en Cartagena huremo vandera Don Luí y llo a mediao de marso y hentonse lla nos pertenesía de cohé destino despué de tanto pasolihero y tanta poyaconsevoya y má frío que pasemo quenrrusia tío. Amí me salieron savañone asta en ercorreahe yla povre Remedio cuando cohía argún revahe de findesemana me dava un haseite en lasoreha yen lo deo que golía a sovaco de horangutan.
La hura de vandera sacordará don Luí estubo deslusía llaque hiso un sierso tanvién der caraho y llo mestube fihando to er tiempo en el repolte que hiso las foto a todo los sordao vesando lavandera que hera er shófe de lautobú de ofisiale. Alo cual mediho é que don Luí na mas quese pirara de Cartagena siba a embarcá enun mercante delos importante pa bibir común marajá, que grasia a Dió parese que asin fue y llo malegro musho. De los demá osea losde Madrí y Barselona ymis paisano lo sandaluse siempre hestávamo de cashondeo y pasávamo má tiempo enla cocina que enla cuvierta como ustede pueden comprendé. Aluego hestavan los canario que tenían siempre má frío que un shiguagua los povresiyo yque tenían er mismo asento quel Antonio Mashín asín como de cuvano.
Güeno, alo que ívamo, que llo malegro asta lalma daverlos encontrao a ustede en este blos cohonudo y queme desdipo con muncho respeto y amistá y er destino ma dao locasión daverle bisto tan vien a usté y a don Luí tanbien.
Quiyo el Zulmarino pa serbirles en Chipiona, questoy enjubilao y si se pasan poraquí tienen su casa dustedes.
Ha, que mesolbidaba de daros las señas de mi blos, que mi sovrino el Sera maecho uno pa que llo tanbien iscriva mis cosiyas. Aquistá el linsnk que si pinchan ustedes ensima pueden entrar con confiansa: erblocdelzulmarino
Septiembre 16, 2007 a 3:01 pm
Luis Irles Jiménez
Querido Gonzalo: Te doy mis más sinceras gracias por tus cariñosas y halagadoras palabras sobre este blog… Además, viniendo de ti lo agradezco doblemente.
Me he permitido trasladar el magnífico artículo que acompañaba tu comentario a la página principal. Es interesantísimo y está muy bien escrito, por lo tanto era una pena que se hubiese quedado ‘medio perdido’ en esta sección de opiniones.
Gracias por haberme enviado este interesante texto sobre nuestro plato más universal. Creo que los lectores lo van a disfrutar -casi sería más apropiado escribir “degustar”- con verdadero deleite.
Un fuerte abrazo, Gonzalo, y gracias nuevamente por tu inestimable colaboración en este Faro.
Luis
Septiembre 16, 2007 a 6:29 pm
andrea22
He leído con mucho interés su artículo sobre la paella, sin duda nuestro plato más conocido, y le felicito muy sinceramente.
Yo, aunque vivo en Madrid, soy valenciana, aficionada a la cocina y asidua veraneante en Altea (provincia de Alicante). No sé si usted estará al tanto de las rivalidades existentes entre ambas provincias. Una de ellas -y he tenido bastantes discusiones al respecto- se refiere a la paella. Los alicantinos siempre me dicen (con cierta sorna), que hasta los mismos valencianos reconocemos que, a variedad de ingredientes y diferentes maneras de cocinar un arroz, la provincia de Alicante se lleva la palma… Según ellos los hay de todas clases: de marisco, de pescados, de cualquier tipo de carnes y verduras, mixtos, a la leña, al horno, en pucheros, calderos y toda batería de paelleras, o de paellas, que sobre continente y contenido también hay sus divergencias semánticas.
Generalmente, cuando yo defiendo la “auténtica paella valenciana”, mis “amigos” alicantinos me sueltan un auténtico recetario que podría ocupar 200 páginas: El Caldero y el arroz “abanda”, que suelen considerarse como los más auténticos arroces marineros. Muchos restaurantes los ofertan hoy en día, especialmente el segundo, pero es el caldero, plato originario de pescadores, cocinado en un puchero de hierro, el que goza de mayor predicamento entre los propios alicantinos que lo degustan a la vieja usanza, es decir, primero el pescado, cuyo caldo de cocción, al que se le añade un sofrito de verduras y la consabida ñora, (pimientos oreados al sol, y de los que son especialmente recomendables los secados en las dunas de Guardamar) servirá de base a la hora de hervir el arroz. Para este fondo suele utilizarse un pescado de menor calidad que se extrae después de un hervor para servirlo con el caldo y el típico “alioli”. Además -me dicen- aquí se come el arroz con conejo y caracoles, preparado con leña de sarmientos. También los arroces con pollo y verduras, o sólo de pollo, son muy sugerentes para ellos.
En fin, para qué seguir, al final me abruman de tal manera que termino dándoles la razón, porque si no siguen con “el arroz con costra”, y no sé cuántos más …
Perdone que me haya extendido tanto, pero es que me interesa mucho la gastronomía y me encantaría conocer su opinión al respecto… Bueno, siempre suponiendo que usted no es alicantino…
Un cordial saludo desde Madrid, donde todos están de acuerdo en que el ‘cocinito madrileño’ es el mejor plato del mundo.
Andrea
Septiembre 16, 2007 a 8:34 pm
Guanito
Joé, masdejao loseso hepa rramaos i efarataoh leche. I mandaounacajaleras kenpocomah mejiño patabajo. polquese
mensortó ermueye usea se resolte dereinme tan to.
Llo creiake utedebos otro losecritore pofesionaleta vais mahpreparao pacon tás izto riacurtas como erlafuentetefania
ola corinte yado quepaqué desirtedelaveldadcomolavia mesma cuecriviansuslibro hintrelestuales.
jocleia kerahs elzulmarino amariyo comoeldelo bitles cas suvio delfondo del már ala zupel fisie
Pindele a la remedioh el haseite paponemelo llo y ansí joliendome orangutan erzoba kiyo namoro arguna mushasamona
eah con Dio paizano
suzeguro zervio
Guanito elderpito
Septiembre 16, 2007 a 9:56 pm
Guanito
PD
enkeria dicis namoro arguna mushashamona
pindo pendon po mi fartade orto glafia. Ehkeeh laplimerabeh
kehkrivo enlintrenete y nabia revizao er testo.
Guanito elderpito
Septiembre 16, 2007 a 11:56 pm
Guanito
ZULMARINOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOO !!!!
Paisaaaaano, andepijoehtás??
Kedigollo kese macurrio kele dijah arluisico keponga lapaguina
dercinemastrosgrafo pa arrecontas peniculas bonicas ike tuqueres
uninstrelestuhas hi esclibehtanvien nospodriarrecontás la peniculaqueya de pijarsbo.
PIJARSBO, chan chan !!!. Tenrecueldas kiyo?
Akella de lodomushasho hamigo queran melitareypilotoh daeroplano hike bolabanmu bien lozagaleh (ke no eher bá de mulcia, eh?) hi cuna mushashasamacuca ze namora duno i endipues zekeda preñá dotro ala prismera quando zerevuerca la mu coshina con er mushaso entre lah kortinas branca nuncorchon nerzuelo hi andipueh bienen unotio mufeoh bolandoabonico ketienelosojoh jechao paloslaoh ke paicen kandenestreñios y aganjuelza papodel jiñá y zuertanbombah hi petaldos a lohbalcos y zon gaponese derpaih gapón uzease delimperio derzóna siente y zalentoos cajandolecheh lohprovetico hiendipuehbuelan par gapon ike kivoquan ersielo i dehpitaos zedanuna leshe mugolda notro
pai ke tambienjiñanmu mal i ketienenlosogo torcioh hi son shinoder pai deco shina ai que ves konlofascirde decís keehke
son coshinoh derpaih dela marrana polke jiñan toos mumal.
Eah con Dio paizano
Guanito erdelpito
(meda beljuenza polkeme yaman guanito lindopito)
Septiembre 17, 2007 a 8:48 pm
Pepe Jofré
Queridos amigos:
Estoy de acuerdo con vuestros comentarios pero para hacer la verdadera paella valenciana se necesitan tres ingredientes básicos,( según decía mi padre, que de ello sabía bastante) y son :
El agua de Valencia
El arroz de Calasparra
y el fuego con sarmientos
saludos
Pepín
Septiembre 18, 2007 a 9:49 pm
María Jesús C. S.
Realmente interesante la crónica que nos ofrece Gonzalo Navarro sobre la paella valenciana y sus orígenes mitológicos. Estoy convencida de que, tal como él asegura, en Chile existen ya unos cuantos buenos paelleros que ciertamente liderará él, ya que por algo dirije la cocina del Estadio Español de Valparaíso y Viña del Mar.
Yo, como alicantina, no voy a entrar a discutir con Andrea dónde se hace la mejor paella. Las he comido exquisitas en Valencia y pésimas en Alicante, y viceversa. Pero me imagino que ella estará de acuerdo conmigo en que
mi provincia está considerada como una de las mejores de España en cuanto a calidad y diversidad culinaria se refiere; comentarios y puntuaciones en revistas especializadas y en las más prestigiosas guías gastronómicas así lo acreditan.
Se puede decir que las cuatro comarcas, claramente diferenciadas de Alicante, la zona de Alcoy, las Marinas (Benidorm, Altea, Calpe, Denia, Jávea) el Vinalopó (Elche, Crevillente, Novelda, Pinoso) y la Vega Baja, (Orihuela, etc.) resultan claramente diferenciadas y diferenciables tanto por su historia, como por su cocina. La capital ha actuado siempre, pero especialmente desde el siglo XIX, como epicentro comercial y turístico al que han venido a recalar los restauradores con sus especialidades, manteniendo su pureza originaria o fusionándola en platos que hoy
parecen absolutamente autónomos.
Hasta ahora, y al hablar de nuestra cocina, se ha primado el recetario de arroces -Alicante tiene más variedades que cualquier provincia española-, los platos tradicionales, y todo un vademécum que podríamos enumerar aquí sobre las distintas formas de acometer en la cocina y en la mesa los productos del mar, la huerta y la montaña.
Vuelvo a citar al Señor Navarro: Él dice que España tiene una variada y exquisita gastronomía, y así es, ya que cada zona tiene sus platos propios que van mejorando incluso con los nuevos aportes de los jóvenes y creativos cocineros muy apreciados internacionalmente… Así que discutir dónde se hace laa mejor paella, si en Velencia o Alicante, me parece absurdo.
Por último, decirle a Pepín Jofré que tiene toda la razón del mundo: una buena paella necesita el agua de Valencia, un buen manojo de sarmientos y, por supuesto, arroz de Calasparra… si no digo ésto mi marido que es murciano me mata
Un abrazo para todos, y mi enhorabuena al Sr. Navarro por su excelente artículo.
Mª Jesús
Septiembre 18, 2007 a 11:42 pm
Loboseadog
Hola a todos los “Paella Fans”:
La paella es uno de mis condumios predilectos. La he comido en muchisimos sitios. Paella y sucedáneo de paella, como aquella que me sirvieron en los USA a la que le habian añadido espárragos en conserva, huevo duro y unos mejillones enlatados importados de Japón; o aquella otra que comí en una remota isla de la Polinesia Francesa y… vaya usted a saber qué ingredientes llevaba. En estos casos prevalecía más la ilusión y la buena voluntad que otra cosa; pero, bueno, también estaban comestibles, ya lo creo!!.
Al margen de anécdotas, y en mi modesta opinión, considero que -sarmientos aparte- la paella ha de cocinarse con fuego de leña y entre sus ingredientes vegetales, el principal ha de ser el garrofón. Los garrofóns son a la paella lo que los garbanzos al cocido madrileño.
Repito, no deja de ser mi opinión.
Luego están las múltiples variaciones de todo tipo como por ejemplo, si se añaden más o menos ajos o se le pone cebolla o no.
Yo la cocino con garrofons (cuando no puedo conseguirlos me llevo un gran disgusto), sin cebolla y para una persona le pongo un diente de ajo solamente.
A ver que opináis vosotros.
Un abrazo a todos y que El Jefe os bendiga
Loboseadog
Septiembre 19, 2007 a 1:43 am
Gonzalo Navarro Alarma
Saludos a Andrea, Pepín y María Jesús, veo que se interesan por el tema, personalmente, no voy a entrar en la discución si es mejor la paella de Valencia o la de Alicante, eso se lo dejo a Uds. solo dire, que ciertamente, la cocinada en fuego de sarmientos queda mejor, seguramente los dioses tendrán la respuesta. También es importante que al cocinero le guste la paella, mientras mas le guste comerla, mejor le quedará ya que tendrá la oportunidad de criticar su propia obra.
Septiembre 19, 2007 a 6:09 pm
Cromatica
Nunca deja de sorprenderme esta blogosfera, buscando información de una autora a través de Google, llegué a tu faro.
Y entre tanta sorpresa siempre es bueno encontrar un espacio con tan diversos temas y sobretodo bien escritos.
Tus textos, no hay duda son la extensión a tu persona.
Te dejo saludos.
Septiembre 20, 2007 a 1:49 am
Luis D'Anyana
Mr Arriflex:
Lo felicito por su brillante articulo “El otro perfil de Woody Allen” el cual comparto absolutamente, excepto, en la afirmación/comparación sobre Allen- Shakespeare, que hace su amigo.
Tras leer la polémica desatada en el Reino Unido- sobre la verdadera identidad de Shakespeare- no cabe duda que prefiero a Woody:
Él, si sabemos quien es.
Luis D’Anyana
Septiembre 20, 2007 a 10:15 am
Luis Irles Jiménez
Gracias por dejar tus amables letras en el Faro, Ileana… Es muy cierto lo que afirmas: en esta blogosfera el azar parece jugar un papel importante. Azar que, afortunadamente, te trajo hasta aquí.
En mi caso fue más sencillo, ya que me bastó un “click” del “mouse” para entrar de lleno en tu exquisito blog, plagado de buena poesía. Una poesía sensible e intensa, donde palpita tu palabra en una suerte de romántico enigma.
Volveré muy pronto a visitarte para leer con más atención tus textos, que como tú dices son, sin duda, “la extensión de tu persona”.
Un abrazo entrañable para ti.
Luis Irles
PS. Te he enlazado en este blog. Es una manera más práctica, aunque menos poética tal vez, de llegar a tu espléndido sitio sin necesidad de recurrir a la ley de las probabilidades.
Septiembre 20, 2007 a 6:40 pm
Felipe Bascuñana
Siempre he considerado a Luis Cernuda como el mejor poeta de toda la Generación del 27. Este ‘Soliloquio del farero’ es una muestra evidente de la extremada sensibilidad y profunda introversión que desprende toda la obra del genial e incomprendido sevillano.
Otro extraordinario poeta y amigo de Cernuda, Vicente Aleixandre, lo recuerda así mientras paseaban por una calle de Madrid: “Luis y yo habíamos caminado como un día cualquiera, porque aún no se esperaba del todo aquello. Recuerdo aquel movimiento súbito por aquella calle, como por tantas calles que no se veían. ¿De qué hablaba Luis Cernuda? En aquél instante, quién sabe; quizá de un tema literario… Luis Cernuda y yo, inmersos, no disueltos…”
Gracias por dar a conocer este gran poema en su excelente blog.
Saludos.
Septiembre 20, 2007 a 7:05 pm
José Alfredo Soler
El “Misterio Shakespeare” continúa ocupando, cada cierto tiempo, los medios informativos y literarios como un tema recurrente. A mí me gustaría expresar lo siguiente: ¿Qué importa a estas alturas saber si fue o no don William el autor de las obras más sublimes de la literatura universal?
Una vez al año, en la noche del 22 al 23 de abril, las estatuas del Parnaso abandonan la lividez de sus mármoles divinos para rendir homenaje al gran poeta y dramaturgo de Stratford-upon-Avon. Y también, por cierto, a nuestro don Miguel de Cervantes, que no le iba a la zaga en genio y figura.
Excelente blog, les felicito de corazón. Llegué aquí casualmente buscando faros por la red y me encontré con la luz luminosa de Shakespeare y los escogidos poemas de su sección literaria.
Septiembre 21, 2007 a 3:20 am
Cromatica
Gracias a ti, pues realmente me honras dejándome un sitio en tu faro y tus palabras a mi comentario.
Gracias Luis por ese abrazo que también devuelvo.
Septiembre 22, 2007 a 4:19 am
Loboseadog
Muchas gracias Marcos por tus agradables palabras. Celebro de corazón que hayas pasado un rato agradable leyendo mi texto y que te haya podido transmitir mis vivencias de……casi cuarenta años atras -37 para ser exactos- Lo intento lo mejor que puedo y posts como el tuyo me animan para seguir contando mis aventuras y experiencias “allá abajo”.
En efecto, todo ha cambiado…….. Bueno todo no.
Ahora la mayoria de las islas ya tienen aeropuerto. Han roto un paisaje a cambio de dinero. La comunicación maritima se hace por medio de “rolones” o buques medianos que transportan pasajeros y automoviles,
con lo cual los muelles ya están mejor acondicionados. La población ha aumentado considerablemente y en algunas islas se cultivan perlas.
Pero vayamos a lo mas importante. Una imagen vale más que mil palabras:
Observa la foto -de época actual- de la madre tahitiana y repara en como tiene asida a la criaturita.
Ahora fijate bien en esos bellisimos ojos y su cautivadora mirada.
Mira el rictus de su boca.
Ahora todo el conjunto en sí.
Verdad que transmite “todo eso”?.
“Todo eso” no ha cambiado Marcos.
Un saludo muy afectuoso y que El Jefe te bendiga
Tony Loboseadog
Septiembre 22, 2007 a 2:57 am
Marcos Pessic
La comunicación, por medio de la palabra, es una fuerza incontenible que está dentro de nosotros. Su excelente y ameno texto me ha hecho sentir, durante el tiempo que ha durado su lectura, los aromas y los colores de esas maravillosas islas de la Polinesia Francesa y la sencillez y humanidad de sus habitantes.
Usted tuvo la suerte de vivir ese mundo que atrajo a artistas y escritores como los que cita. Tiene razón al asegurar que esta sociedad ha perdido su atractivo y se ha convertido en algo materialista y mediocre… No sé cuántos años habrán transcurrido desde que vivió todas las peripecias que nos relata en su artículo; tal vez ahora las cosas no sean exactamente igual, pero por mucho que se haya transformado ese paraíso debido a la llegada del turismo, yo lo cambiaría sin pensármelo dos veces por éste limbo tan monótono que nos ha tocado vivir.
Le felicito por su post. Ha sido como ver una película ambientada en una época y un lugar irrepetible.
Saludos cordiales.
Septiembre 23, 2007 a 2:17 pm
Loboseadog
Lucho, “vomita” tú también. Escribe tus vivencias, no seas “egoísta” y te las guardes para ti sólo y un reducido grupo de “íntimos”; verás que bien te quedas. Si logras/logramos transmitir las “good vibrations” a una o dos buenas personas, estaremos recompensados con creces.
Enviame un “emilio”.
Un fortisimo abrazo a todos
Tony, “former King of South Seas”
Septiembre 23, 2007 a 10:24 pm
comopompasdejabon
Encantada de conocerlo Sr.Tarazona, soy comopompasdejabon. Son los ojos señor ,ni el color, ni la luz, ni la flor, ni sus gestos o rasgos, son los ojos que expresan un amor perfecto que la llena de felicidad al estrechar a su pequeña amada entre los brazos, es el amor de una madre, algo dificil de explicar pero que usted ha dibujado muy bien en el halito magico que desprende a su alrededor.
Enhorabuena y mis saludos.
Septiembre 24, 2007 a 12:05 am
andrea22
Estimado Tony. Te felicito por las emotivas palabras que has escrito sobre la hermosa foto de esta madre polinesia y su bebé. Estoy bastante de acuerdo con pompasdejabón en que los ojos de esta mujer expresan una ternura, una serenidad y un amor muy grandes, pero también contigo en que, además de su mirada, hay algo en ella muy subyugante que a mí me ha hecho reflexionar sobre la pureza de ciertos seres humanos a los que parece no haber contaminado todavía la globalización ni la pretendida “modernidad” de nuestra materialista sociedad.
Un afectuoso saludo para tí.
Nota aclaratoria.:
Debido a esos intrincados misterios que se producen a veces en internet, durante unos minutos apareció el nombre de un lector varón como firmante de mi comentario. Afortunadamente enseguida se normalizó la sección. Espero que no vuelva a ocurrir y figure mañana el nombre de mi gato al lado de mi avatar: lo aviso porque su nombre es “Wenceslao”, aunque en casa todos lo llamamos “Wence”
Septiembre 24, 2007 a 2:10 am
Luis Irles Jiménez
Estimados Srs. Vlad y Dalmar,
Muchas gracias por dirigirse a nosotros, pero me temo que ninguno de los dos cumplen con los requisitos exigidos para el puesto.
No obstante, don Sybelius, no tengo inconveniente en mantener una entrevista con usted el próximo día 28 (que hay luna llena), en el hermoso y aromático huerto que tenemos detras de nuestra sede. Podemos quedar a las doce en punto de la noche justo al lado de la plantación de ajos macedonios que tenemos allí… Me reconocerá fácilmente porque siempre llevo colgado de mi cuello un gran crucifijo de plata que me regaló mi abuelita.
Le esperaré allí puntualmente.
En cuanto a usted, Sr. Dalmar, me gustaría hacerle una pregunta: ¿todos esos adjetivos altisonantes que ha escrito a quién van dirigidos?, ¿al señor Vlad o a nosotros?
Cuando tenga un rato libre me lo explica, por favor.
Atentamente,
El Director.
Septiembre 24, 2007 a 2:16 am
Loboseadog
Apreciada comopompasdejabón. Me voy a permitir la libertad de tutearte conla esperanza que tú hagas lo mismo (en mi opinión, el respeto y la corrección se demuestran en otras cosas. Si te molesta, por favor dímelo), pues creo que es una pequeña barrera para la completa comunicación entre humanos.
En efecto, sus bellisimos ojos transmiten todo lo que tú muy bien dices y más. Penetran en el cuerpo del ser humano y llegan al mismisimo corazón, haciendote ver toda la belleza del alma. A través de esa mirada potentemente dulce y expresiva te transmite todo lo positivo. El “misterio de la Vida”, en femenino, como la Madre Naturaleza, como la hembra humana. Transmite “todo”.
Yo quise trasladar al papel todo lo que me hizo sentir esa imagen. Escribí, sin omitir ningún detalle, mi estado anímico en esos momentos, describiendo también otros detalles y el paisaje de fondo. Porqué lo hice?. Repito: Trasladé al papel todo lo que me hizo sentir la composición en sí. Lo que me hizo sentir su mirada lo comprendí enseguida y, sin darme cuenta no lo expliqué, lo dí por sobreentendido.
Más luego intenté decir que esa armonia, ese ambiente de belleza, esa bondad, esa bendita sencillez, esos colores de “allá abajo” Pablo Goguin – en mi modesta opinión, repito- no los supo interpretar de ningún modo.
Gracias, muchas gracias por tus palabras.
Tu bolg es muy bello, Mis felicitaciones
Loboseadog Tony
Septiembre 24, 2007 a 2:44 am
Loboseadog
Dear Andrea22. Agradezco de verdad tus palabras, Muchisimas gracias y me itero en lo dicho a comoponpasdejabón.
En efecto: “allá abajo” son más auténticos, Te puedo decir que, hasta donde yo conozco, he visto la misma actitud, las mismas miradas limpias.
Posteriormente navegué entre islas de la Melanesia y la Polinesia, desde Fiji hasta Tahiti y, en todas hallé las mismas “señas de identidad” de aquellas gentes. Es muy largo y complejo para poder narrar; piensa que una vez fueron caníbales, sin embargo tuvieron y siguen teniendo el alma pura. Para el que lo quiera comprender, te están transmitiendo que son como tuvimos que ser todos nosotros.
Visité tu blog. Es precioso, pero vigila a Wence, no sea que usurpe tu identidad. Ya sabes que los gatos son muy listos y astutos. Yo no dejaria que se acercara al PC, no fuese a aprender y luego te ocasione disgustos.
Te agradezco muchisimo tus palabras
Afectuosos saludos
Loboseadog Tony
Septiembre 24, 2007 a 3:33 am
Loboseadog
Creo que para aclarar un poco las cosas hace falta saber la opinión de
Zulmarino y su amigo Guanito. Podrian desvelarnos muchas incógnitas, e
igual uno de ellos -o los dos- son idóneos para ese trabajo.
Un abrazo
God bless u
Loboseadog Tony
Septiembre 24, 2007 a 4:38 am
Loboseadog
Comopompasdejabón y Andrea22. Perdón por una omisión imperdonable en los posts que os envié. Mis deseos de bendiciones por parte del Jefe para vosotras.
Lo manifiesto, pués, ahora:
Que El Jefe os bendiga a las dos
Loboseadog Tony
Septiembre 24, 2007 a 1:22 am
Sybelius Vlad
Sr. Director
He leído con atención su oferta de trabajo. En realidad no cumplo con ninguna de las condicines solicitadas por Ud., pero por importantes motivos de “terruño y sanguineos”,es que me ofrezco voluntariamente y sin requerimiento de sueldo, para la labor que cosideren. Debo aclarar que tengo larga y profunda experiencia en transfusiones, tanatología y tratamientos efectivo para lograr una gran longividad. Mayores y especificos datos los daré personalmente. El único requerimiento por mi parte es que acepte( en caso de darme la oportunidad) que la entrevista sea tras la puesta del sol.
Le saluda eternamente
S. Vlad
Septiembre 24, 2007 a 1:22 am
Serafin Dalmar
Genial, espectacular, originalísimo.
Lo felicito.
S. Dalmar
Septiembre 24, 2007 a 1:37 pm
Zulmarino
Mu señor mío:
Lo primero que mi gustaría desirle ha usté esque marrecomendao er Efraín Herbose que trabaha coustede dende laño pasao como boluntario pa resiclá lo afolios de las himpresora dese Tayer de blós tan plestijioso y curto custé dirihe con hasierto y solernidá, que asín an llegao ustede donde an llegao y no vea er pedaso de cortiho que san ahensiao en los monte de Trarsilbania cayí no deven yegar ni la águila y que disho con tos mis respeto lavrá costao a ustede cuatro cualto tiniendo en cuenta quel mercao inmovilario en Romania tá tirao por lo suelos, queme lo a disho un coleguiya búrgaro ques dallí y sa tenío que bení a currá a lo inbelnadero de Armería y dise er tío que con cuatro duro te compra media Burgaria.
Güeno señor Diresto, bamo a lo que bamos: enresurta que llo tengo musha esperensia en los trabaho masimportante duna hartá de blós mu reconosío aquí en Hespaña que con desirle a ustedes que er personá nuestro se tubo que trasladá de piso porque lla no cabíamo nel cushitril que no abíamo ahensiao ar prinsipio denpesá er primel bló.
Alo que ívamo señó Direstó es que llo tube hase poco unas diferensias, bamo a desí “de cliterio profesionale” con er direstó de mi blós asta queme me sinflaron los catapline y lo mandé adonde usté se pué imahiná. Y heso cal prinsipio que llo hasía er trabaho de correstor litirario der blos lonbre me diho questaba mu vien lo casía pero aluego se bé que elonvre me jué cohiendo selos profesionale de los güenos repoltahe y hartículo que llo hasía de todo losaspecto de la bida abenturera can llebao uno samiguete míos que son marino mercante en munchos pueltos esótico de toas las parte der mundo yen lo bare yen lo varcos y otra bé le hise un repoltahe a la Maruha Coplas en volas y otro delas dibersione de lo haponese cuando ban a los tablao flamencos de Madrí y la juerga que se montan los tíos delinperio der só nasiente.
Aquí larjunto mi curriculun, la afoto, y lacarta de recomendasión del Efraín. De tó eso custé pide po argo maomeno entiendo y si no pos lo haprendo enseguía. Tanbien tengo hescritos barios bersos que cuando se losleo a mi nobia se le sartan los lagrimone a la pobresiya.
Esperando su amavle contestasión, caber si hojalá é positiba y me puedo llo largá daquí una temporaíya pa canbiá daire, se hinclina antusté repetuosamente su seguro serbió
Zulmarino
Septiembre 24, 2007 a 9:20 pm
tucuman
Mi enhorabuena por tus excelentes posts sobre la Polinesia y, especialmente, por la estupenda descripción que haces sobre las características psicológicas de sus habitantes y la extraordinaria belleza de sus islas.
Sólo nos cabe esperar que las personas (llámense turistas o viajeros) que vayan allí respeten la naturaleza y las costumbres de este “Paraíso Terrenal”, uno de los pocos que nos van quedando en este sufrido y contaminado planeta nuestro.
Un cordial saludo
Septiembre 25, 2007 a 3:57 am
Loboseadog
Amigo Tucuman: sinceramente me alegro que pases un buen rato con mis posts -de eso se trata- y comprendas un poco más el porqué tienen tanto
renombre todas las islas de “allá abajo” y sus gentes.
En efecto, el turismo, el exceso de turismo, acaba por desgraciar el paisaje y los habitantes del lugar que se pone de moda. Confio que no sea así en el Pacifico Sur.
Gracias por tus palabras
Un afectuoso saludo y que El Jefe te bendiga
Loboseadog Tony
Septiembre 26, 2007 a 11:43 pm
Vicente Cerveró
Ya casi no recordaba a este fantástico e inquietante actor francés, que tanto me impresionó cuando lo vi actuar por primera vez en “Belle de Jour”, de Luis Buñuel… Posteriormente admiré el papel que hizo en “Il gatopardo” de Visconti y en la película “Cabezas cortadas”, que dirigió el brasileño Glauber Rocha.
Después, con el declive del cine europeo a mediados de los setenta, le perdí la pista hasta hoy día, en que gracias a su blog me enteré de la triste noticia de su fallecimiento, que me ha dejado literalmente “hecho polvo”, como decimos en España… Clementi era una de esas personas algo extrañas e indefinibles que ejercen un gran magnetismo en los demás, pero a la vez lleno de una fuerza increíble… Uno de esos actores de los que jamás se te ocurre pensar que puede morir relativamente jóven.
Es triste constatar que toda una generación de grandes actores, actrices y directores europeos, que hicieron en los 60 y 70 el mejor cine del mundo, ha ido desapareciendo en algo más de tres décadas. Los que no han muerto, pareciera que han pasado al olvido, y eso me entristece y me produce una sensación de un gran vacío… Lo mismo me ocurre cuando pienso en los grandes músicos, escritores y otros artistas que nos han ido dejando huérfanos en medio de esta mediocre sociedad actual donde lo único que parece interesar es ‘la telebasura’, ‘los grandes hermanos’ y, como no, el fútbol y sus cientos y cientos de millones de euros para los ‘nuevos talentos’ del siglo XXI’ .. ¡Qué Dios nos ampare si esto no cambia pronto!
Menos mal que nos quedan sus películas, sus libros y sus canciones para refugiarnos en ellos y revivir aquella época esplendorosa en todos los sentidos.
Les felicito por su excelente blog.
Reciban un atento saludo desde Mallorca.
Octubre 2, 2007 a 3:41 pm
Carla
Querido amigo:
Comparto absolutamente esta fascinación por Holmes. Desde que recuerdo, me ha atraído este tipo, tan inteligente, sagaz, serio, estudioso, un poquitín, por no decir, muy egocéntrico, pero realmente hipnotizador.
Dejando de lado su especial desprecio por las mujeres, me gusta, pues no sería el mismo si fuera un conquistador, creo que no habría traspasado los tiempos.
Te felicito por tu aporte, un abrazo,
Carla
Octubre 3, 2007 a 10:23 am
The Reading Machine
Estimada Carla. Muchas gracias por tu comentario. Me alegra saber que también a ti te gusta el inmortal personaje creado por Arthur Conan Doyle. Su relectura nos trae reminiscencias de otros tiempos, donde la novela de misterio no tenía necesidad de recurrir a complicados y artificiales argumentos sociológicos y se basaba, únicamente, en el puro intelecto de un detective sagaz y buen conocedor del sicoanálisis freudiano.
Otro maestro europeo del género fue George Simenon, ya que los grandes autores de la novela negra americana -magistrales por cierto- hallaron su inspiración en otro tipo de cultura y de personajes.
Un fuerte abrazo.
Octubre 3, 2007 a 6:16 pm
Lonbre Lovo
No entiendo nada… ¿Pero no decían que el mejor amigo del hombre era el perro?
Octubre 4, 2007 a 3:39 am
Luis Varas
Donde quedó mi puerto que me vió nacer…???
Octubre 5, 2007 a 5:45 pm
Carla
Pero cuando vas madurando y creciendo, te das cuenta que no sólo el perro puede ser nuestro mejor amigo.
Luis, te felicito, por tu reflexión, pero debo decirte que las mujeres también podemos ser amigas de los hombres, dejando de lado la atracción sexual. Es más, algunas podemos ser mejores amigas que un amigo, pues te damos nuestra opinión desde el otro lado y como digo sin otro interés que una gran amistad.
Un abrazo
Carla
Octubre 5, 2007 a 10:45 pm
Chito Ramírez
Buen post, L’amie de le Faro, me divertí bastante leyéndolo. Creo que abordar el tema de la amistad bajo una perspectiva humorística e irónica fué un acierto por tu parte… En todo caso, hay muchas verdades encerradas en algunos de los consejos que nos brindas acá.
Al ‘Lonbre Lovo’ me gustaría aclararle que el perro, para mí, no es el mejor amigo del hombre. Y puedo probarlo: ‘Nerón’, el último pastor alemán que tuve, se negó a prestarme 800 ‘lucas’ que le pedí hace dos semanas para hacer frente a una deuda inaplazable que tenía yo contraída con mi suegro. Por supuesto lo mandé a la… perrera que tiene la Sociedad Protectora de Animales, y le dije al desagradecido que dejara en la casa, antes de marcharse, el bozal y la correa porque mi buena plata me costaron.
Respecto al comentario que hace Carla sobre la ‘utópica’ amistad que puede existir entre un hombre y una mujer, me va a permitir que lo dude, aunque tal vez tenga razón… No lo sé. Yo nunca he tenido amigas.
Un cordial saludo.
Octubre 6, 2007 a 7:54 am
Loboseadog
El mejor amigo del ser humano es, sin duda, el delfín.Sin embargo, que poca atención les prestamos a estos nobles animales, si no es con fines experimentales, bélicos o de diversión, en el mejor de los casos.
Octubre 8, 2007 a 12:59 pm
Larcón Martés
Le felisito a ustede por su pot de loamigo y la amistade ques mu bueno. Y disho esto, llo le boy a replicá con educasión y rrespeto ar don Chito callao, y tanbien a Lonvre lovo y ar Lovosidoc, que iguar son los minmos lestores con los nircks canviaos porqués musha causualidá que lor do sayan firmao como lovo sarvages.
Coneste artículo resumío dun conosido sientífico cuatoriano, que ma dao permiso pa reproducí un frarmento, bamo sademostrá quel cerevro humano está mu elavorao y poreso tiene la facurtá de elegí y aser amigo y amigas. Digamo con palavra normale pa que todos sustedes lontiendan quel cerevro hemplea munchos mecanismo selectrosquímico y proboca reacsione firsiológica tan complicás quincluso la siensia no a yegao entoavía ha conprenderlo der tó. Mushos sientificos, ha desir berdá, encategorisan er celebro humano comuna “frontera finá hinfinita.” Tanbien las profundidade der espasio siderá, las profundidade der oséano, y la profundidade dela codisia y lavarisia corporatiba son otras, bamo adesí, frontera desirgnadas de forma semehante. Lo animale, dende luego, tienen cerevros tanbién, pero sus cerevros namás que lutilisan sinplemente pa mantené la preserbasión y la continuasión de suspecie animá, pero nunca sabisto cun perro o un derfín o una sevra tenga una peña damigos o damigas.
Asín questamos dacuerdo en por un momento que loportunidades der cerevro humano ban masayá eneso que lo animale. Y si redusimo y simplifiquemos largumento indicando eso, independiente de linteligensia y labilidad de rasoná, la base vásica der cerevro humano es mu diferente eneso del cerevro der animá consideravlemente. Los sere humano semos, después de tó, inprebisivile. Astuamo vastante bese duna manera contraria a la programsión originá que controla el comportamiento de lo animale, a la programación pa sobrevibí y reprodusirse. A diferencia de lo animale, los mienbros de nuestra espesie bamo en coshe y se ponemo condone pa echá un porbete.
Todos losanimale, los cavayo y los derfines y los perro ravioso sincluidos, astúan duna manera prebisivle y dacuerdo con un halgorristmo cerevrá mu simple y definío genésticamente. Esto no e asín en los sere humanos, ha menos questén vajo linfluensia de larcól o de las droga. Pero rresumiendo er materiá escrito por el sientífico cuatoriano, no se deve discutí que ay difirencias suryacentes entre los cerevros de los sere humano y aqueyos de lo animale pa saver distinguí a losamigo deberdá, cosa que no hasen lo sanimales aunque es berdá que eyos tienen su popria inteligensia.
Pa conluí y no avurrirlo a ustedes, labilidá de rasoná de lo sere sumanos es arsolutamente diferente der deseo crué dun perro de molderle a un shavaliyo chico cuando tó lo que quería haser er crío hera cariciarle er lomo alanimal.
Discurpen que maya estendío, pero quería darle a conosé a ustede cun perro a un derfin no son lasamistade que nosinteresan a los sere sumanos. Y eso que llo tengo un páharo arcón que me casa palomo mensahero y to bisho que buele por los sielo porque lo tengo vien entrenao.
Mu atentamente les felisito una bes mas por lartículo der bló.
Octubre 9, 2007 a 1:02 am
Cromatica
Inteligentes y acertados consejos! aunque hay miles de temas delicados que no se deben tocar con los amigos como cuestiones politicas que encienden a cualquiera y aun al que no quiere.
Abrazos
Octubre 9, 2007 a 1:20 am
Cromatica
Excelente descripción que haces de un artista que llena de poesia los ojos evocando una época vanguardista a la que algunos miramos con nostalgia.
Un abrazo
Octubre 8, 2007 a 11:13 pm
diptych
Man Ray será siempre recordado por su gran aporte al arte vanguardista del siglo XX.
Este norteamericano genial, que junto a otros dadaístas y surrealistas europeos transformaron y revolucionaron el concepto artístico y político de una sociedad que se desangraba en guerras terribles, fue sin duda un pilar fundamental de la cultura europea contemporánea.
Mantengo un blog en lengua inglesa que pretende dar a conocer el arte español actual al mundo anglosajón, y fue una gradable sorpresa encontrarme al admirable Man Ray en este magnífico sitio.
Reciban un cordial saludo.
Octubre 9, 2007 a 1:46 am
Mr Arriflex
Gracias por tu generoso comentario, Cromática. No me extraña en absoluto que una magnífica poeta como tú mire con cierta nostalgia aquella maravillosa época, en la que convivieron tantos y tan excelentes artistas.
Otro abrazo para ti.
P.S. Estuve leyendo tus poemas y quise dejarte un comentario en el blog, pero según parece tienes cerrada esa opción. Aprovecho, pues, para dejar constancia aquí de la enorme sensibilidad y el talento que tienes para escribir buena poesía.
Octubre 9, 2007 a 2:27 am
Pier D'Ovigny
Mr Arriflex,
El nombre de Man Ray era Emmanuel Radnitsky, y como Ud. sabe era hijo de emigrante judío ruso.
Su epitafio “Unconcerned but not indiferent”, resume muy bien su compleja postura y posición artística.
Como muchos de los lectores no pueden viajar a París -y yo tengo la suerte de vivir aquí- es que me atrevo a revelarlo, pero Ud. decidirá si lo publica.
Pier D’Ovigni
Octubre 9, 2007 a 10:04 am
Mr Arriflex
Sr. D’ovigny: Teniendo en cuenta que la mayoría de los lectores de este blog no pueden -como usted bien dice- viajar a París para visitar la tumba de Man Ray, es por lo que he decidido publicar su post en el que revela el verdadero nombre y el epitafio (“Despreocupado, pero no indiferente”), que puede leerse en la lápida bajo la cual yace el extraordinario y enigmático artista.
Efectivamente, Ray-Radnitsky era un hombre complejo, con una personalidad muy propia de los surrealistas de la época, y de ahí su ‘caprichoso’ deseo de que no se diera a conocer su auténtico nombre ni su epitafio. Eran otros tiempos (románticos e idealistas, por cierto) y aquella gente pensaba de otra manera. No sé si llegaron a imaginar que en la época actual -’aldea global’ o ’sociedad de la información’, que ellos rechazarían con absoluto desprecio- algo semejante podría ser ocultado o respetado… Me imagino que sí, porque si observamos detenidamente la penetrante, atormentada e inteligente mirada de Man Ray en la fotografía -que además desprende un cierto aire amenazante-, y la comparamos con la de los dos amigos que están en el post anterior, entenderemos muchas cosas a través de esos ojos que nos miran así.
Bueno, Sr D’Ovigny, espero que no le alcance la ‘maldición de Man Ray’ para todo aquél que diera a conocer su secreto, porque de ser así ya habrían caído fulminados la mitad de los internautas del planeta, Google no cotizaría en Bolsa y Wikipedia se habría quedado bloqueada ‘ad eternum’… ¡Oh, aquellos tiempos vanguardistas, donde la imaginación todavía no había sido arrinconada y suplantada por la información!
Un cordial saludo, y espero que en su próximo comentario no nos adelante que el asesino de la novela de misterio que estamos leyendo es el mayordomo…
Mr. Arriflex
Nota curiosa: Ya que vive en París, aprovecho para publicar la traducción de los comentarios llegados a este post anteriormente, llevada a cabo con el traductor gratuíto que figura en esta bitácora. El blog completo no puede hacerlo porque es mucho el espacio que ocupa, pero sí lo hace post a post, poniendo en el traductor la URL del artículo que deseamos traducir. Por ejemplo, éste sería: http://dadaisforever.wordpress.com/2007/10/08/un-tal-man-ray/
La verdad es que no queda mal, y en francés queda muy ‘chic’. Usted nos dará su opinión…
———–
diptych
Man Ray sera toujours rappelé par son grand apport à l’art d’avant-garde du XXe siècle.
Ce génial Nord-Américain qui près d’autres dadaístas et surréalistes européens ils(elles) ont transformé et ont révolutionné le concept artistique et politique d’une société qui se saignait dans des guerres terribles, a été sans doute une borne(pilier) fondamentale de la culture européenne contemporaine.
Je maintiens un blog dans la langue anglaise qui essaie de permettre de connaître l’art espagnol actuel au monde anglo-saxon, et c’était un gradable une surprise me trouver au Man Ray admirable dans cet endroit magnifique.
Recevez un salut cordial.
Un octobre 9th, 2007 dans 1:20 am
Chromatique
La description excellente que tu fais d’un artiste qui remplit d’une poésie les yeux en évoquant une époque d’avant-garde à laquelle nous regardons certains avec nostalgie.
Une embrassade
Un octobre 9th, 2007 dans 1:46 am
Mr Arriflex
Merci pour ton commentaire généreux, Chromatique. Je ne suis pas étonné absolument que l’une magnifique un poète comme toi regarde avec certaine nostalgie cette époque merveilleuse, dans laquelle tant et des artistes si excellents ont vécu ensemble.
Une autre embrassade pour toi.
P.S. Je lus tes poèmes et ai voulu te laisser un commentaire dans le blog, mais comme il(elle) paraît tu as cette option fermée. Je profite donc pour laisser une constance ici de l’énorme sensibilité et le talent que tu as pour écrire une bonne poésie.
Un octobre 9th, 2007 dans 2:27 am
Pier D’Ovigny
Mr Arriflex,
Le nom de Man Ray était Emmanuel Radnitsky, et comme vous savez il était un fils d’émigrant juif russe.
Son épitaphe “Unconcerned but connu indiferent”, résume très bien sa attitude complexe et position artistique.
Comme plusieurs des lecteurs ne peuvent pas voyager à Paris – et j’ai le sort de vivre ici – c’est que j’ose le révéler, mais vous déciderez si vous le publiez.
Pier D’Ovigni
Octubre 11, 2007 a 5:03 am
Denise
Me encantan esos autos chiquitos europeos, pero sobre todo me encantan los autos de hace unos años…Tenían más personalidad y cada uno era diferente al otro..Ahora ya no se distinguen las marcas,( bueno al menos yo no) todos se parecen demasiado y tienen poca personalidad..Besitos cariñosos mi amigo..Me hiciste recordar viejos tiempos..Chauuu!!Denise
Octubre 11, 2007 a 9:42 am
Luis Irles Jiménez
Es muy cierto lo que dices en tu comentario, querida Denise: los autos de hace unos años tenían mucha más personalidad y estilo que los actuales… ¿Quién no recuerda con nostalgia los famosos Fiat 600, los Mini Cooper o los Volkswagen “escarabajo” de entonces, junto a otras marcas que ahora no recuerdo… No sé en Perú, pero en Chile el Mini, el Fiat 600 y la Citroneta tuvieron mucho éxito, especialmente ésta última por… “la suspensión”
Gracias por comentar, Denise. Besos y abrazos para ti.
Octubre 11, 2007 a 11:14 am
Loboseadog
Tambien pienso igual acerca de la poca “personalidad” de los actuales automóviles: chapa de hojalata y plástico. El cromado encarece…
Lucho, te acuerdas del “Loco Jiménez” (Biscuter) y su Biscuter rojo?.
Podrias contar la aventura que tuvimos en la época de estudiantes, cuando fuimos a Lloret de Mar en compañia de una auténtica mona y cuando nos “colamos” detrás de los lujosos autos de las autoridades oficiales en el Salón Náutico de Barcelona, con el cartelito de “Prensa”. Haz memoria y verás que la foto de los tres mosqueteros nos la hicimos horas antes de hacernos pasar por periodistas… Jajajajajaja!!!
Un fuerte abrazo, hermano
God bless u and ur family
Octubre 11, 2007 a 11:33 am
Loboseadog
Arcón Martés: Eres Arcón Martés o el morcón de los martes??
Te aclaro que no soy Lonbre Lovo, no vaya a haber falsas interpretaciones.
Dejate estar de los algorritmos cerebrales; el delfín está considerado como el segundo animal más inteligente después del hombre (yo diria “después de la mujer”, pero no deja de ser una apreciación mia, of course) que habita este planeta, de manera que -en mi modesta opinión- el delfín es en la mar lo que el perro en tierra en relación con el ser humano.
Y acuerdate de lo que dice nuestro amigo Guanito: “Pa mí too er mundo é güeno, menoh lo maloh”
Un fuerte abrazo, brother
God bless u and ur family
Octubre 16, 2007 a 3:34 am
Denise
Recuerdo haber pasado muchas tardes fascinantes sumida en el mundo de Mr.Holmes y las volvería a pasar…Creo que todavía guardo esos libros en el cuarto de las cosas perdidas..Quizás lo resucite uno de estos días ..Saludos cariñosos..Denise..
Octubre 16, 2007 a 9:54 pm
Carla
Querido Chito:
No había leído tu comentario, lamento mucho que no hayas tenido la maravillosa experiencia de tener una mujer como amiga, amiga de esas que son compinches, cómplices, almas gemelas, y no personas que se atraen sexualmente.
No es “utopía”, es una realidad el poder tener amigos del otro sexo y ser simplemente así amigos. Te lo digo por experiancia. Un abrazo
Carla
Octubre 17, 2007 a 1:53 am
tucuman
Excelente post. Ha sido una buena idea dar a conocer a sus lectores, aunque sea someramente, la vida y la obra del gran Man Ray.
Saludos.
Octubre 18, 2007 a 10:24 pm
trapatroles
Me ha encantado el post de Capri como enamorado de los viajes. Es una zona de Italia que me falta por conocer y esto me anima a ir al sur de la “bota italiana”.
Saludos.
Octubre 19, 2007 a 12:18 am
Luis Irles Jiménez
Gracias por tu comentario, amigo trapatroles. Desde luego, no puedes dejar de visitar Capri la próxima vez que vayas a Italia. Estoy seguro de que vas a enamorate de esa isla única, y hasta es posible que hagas como el personaje de Maugham y te quedes allí para disfrutar de la buena vida… Avísanos si lo haces, te iremos a visitar!
Un abrazo.
Octubre 19, 2007 a 12:49 am
Jules Bosco
Dan ganas de ir a visitar todos los maravillosos lugares que hasta ahora han dado a conocer en este blog. Desde Tahiti a Lisboa, pasando por Venecia, Madeira, Valparaíso, las ciudades que jalonan la famosa Ruta 66, y otras que ahora no recuerdo… Pero Capri me ha subyugado, tal como se relata en este estupendo post, porque siempre me he sentido atraído por el Mediterráneo y sus legendarias islas… Además me ha hecho recordar una de las canciones románticas que más me gustaron durante mi época de adolescente.
Para todos aquellos que la conozcan y quieran cantarla junto a Hervé Vilard (en plan karaoke), aquí les dejo la letra. Anímense y piensen, mientras dan el do de pecho, que Capri c’est ne pas fini!
Abrazos para todos.
* * *
Nous n’irons plus jamais,
Où tu m’as dit je t’aime,
Nous n’irons plus jamais,
Comme les autres années,
Nous n’irons plus jamais,
Ce soir c’est plus la peine,
Nous n’irons plus jamais,
Comme les autres années;
Capri, c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Capri, c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Nous n’irons plus jamais,
Où tu m’as dit je t’aime,
Nous n’irons plus jamais,
Comme les autres années;
Parfois je voudrais bien,
Te dire recommençons,
Mais je perds le courage,
Sachant que tu diras non.
Capri, c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Capri, c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Nous n’irons plus jamais,
Mais je me souviendrais,
Du premier rendez-vous,
Que tu m’avais donné,
Nous n’irons plus jamais,
Comme les autres années,
Nous n’irons plus jamais,
Plus jamais, plus jamais.
Capri, c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Capri, oh c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour,
Capri,oh c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Oh capri, oh c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour
Oh capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Oh capri, oh c’est fini,
Et dire que c’était la ville
De mon premier amour
Oh capri, c’est fini,
Je ne crois pas
Que j’y retournerai un jour.
Octubre 20, 2007 a 12:06 am
zenocrat
He tenido la suerte de viajar a Capri en dos ocasiones, y puedo decirles que el artículo de su blog refleja fielmente la esencia de la hermosa isla Mediterránea. Les felicito por su acierto.
Quisiera añadir, si me lo permiten, un breve dato: No sólo fue Somerset Maugham quien dió a conocer las bellezas de Capri en Europa y América; también el gran escritor Graham Greene residió largas temporadas allí y habló mucho y bien de la pequeña isla italiana en su biografía.
Un cordial saludo.
Octubre 21, 2007 a 10:46 pm
Loboseadog
Lucho: Mira que te haces de rogar. Ahora que salí de mi escondite en las Marquesas y decido contactar con vosotros y escribir en vuestro blog algunas de mis vivencias, tú dale que dale, que no quieres soltar prenda. Escribe alguna aventura tuya. Será que no tenemos (y tendremos)!!. Como para escribir años y años…..
A ver si te animas de una vez, man.
BTW: todavia conservo el ukulele que me regalaste.
Loboseadog Tony, “former King of South Seas”
Octubre 23, 2007 a 2:44 pm
mario alvarado
Leí con profunda emoción el aporte de Luis Irles. Tuve el privilegio de conocerlo en el Bar Inglés cuando era bueno, aunque probablemente no se acuerde de mí. Nunca me imaginé que este señor que hablaba de toros con tanta pasión pudiera escribir con tanta justeza y sensibilidad. Por favor, háganle llegar mi mail por si quiere escribirme.
Mario Alvarado
Octubre 23, 2007 a 10:05 pm
andrea22
Hola a todos! Interesante reseña sobre este libro del profesor Lozano que, al parecer, intenta (y consigue) facilitarnos el conocimiento de una materia tan diversa y compleja con conceptos claros y sencillos… Haré todo lo posible por leerlo.
De lo poco que recuerdo de la Física, sí que puedo decir que la velocidad de la luz era uno de los temas que siempre me fascinaron, así que intenté comprender las ecuaciones de Maxwell… Ya sabéis, esas que indican que la velocidad de una onda electromagnética no depende de la velocidad del objeto que la produce, y que la luz es una vibración del éter y se desplaza en ese sistema de referencia que él expuso… Al final, y era lógico, no entendí nada, me olvidé de ella (de la Física) y me pasé a Letras…. Espero que la lectura del libro me haga interesarme de nuevo por este increíble campo del conocimiento humano.
Por cierto, me viene a la memoria una anécdota que puede venir al caso y que me contaron hace tiempo: Durante una conferencia para científicos y matemáticos que tuvo lugar en 1937 en Berlín, el famoso físico alemán Klaus Fuchs, y el no menos famoso matemático inglés G. H. Hardy, mantuvieron la siguiente conversación en una Café de aquella ciudad:
Fuchs: Sabes, Hardy, yo estudié hace años la Teoría de los Números, pero lo dejé por la física.
Hardy: Ah, sí? Y por qué?
Fuchs: Porque aunque yo era capaz de distinguir lo que era cierto de lo que era falso, era incapaz de decidir qué resultados eran los importantes.
Hardy: Sabes, Klaus, me sorprende lo que me cuentas, porque cuando yo estudié física me ocurría justo lo contrario.
Fuchs: El qué?
Hardy: Era incapaz de decir cuál de los resultados importantes que había encontrado era el cierto.
Un fuerte abrazo.
Octubre 26, 2007 a 2:30 am
Luis Irles Jiménez
Querido amigo Mario:
Por supuesto que me acuerdo de tí. Gran músico, concertista de fama internacional, ameno conversador y de quien, mi hija Paula, tuvo la suerte de recibir clases de piano cuando era una niñita. También recuerdo con nostalgia aquellas tertulias -que el grupo de amigos- solíamos mantener durante largas horas en aquel único Bar Inglés, hablando sobre arte y tratando – con utópicas ideas – de arreglar el mundo, entre deliciosos caldos y envejecidos whiskies.
Especialmente pienso en nuestro entrañable Gustavo Boye (Q.E.P.D) que era el alma de esas bohemias reuniones.
Que tiempos aquellos….
Mario, espero recibir algún escrito tuyo, para subirlo a mi Blog
Un fuerte abrazo
Luis irles
Octubre 26, 2007 a 4:21 pm
Loboseadog
“- Con la iglesia hemos dado, Sancho!
- Ya lo veo, respondió Sancho.
- Y plega a Dios que no demos con nuestra sepultura…………….”
Pero es que existe, de verdad, la LIBERTAD o ha existido alguna vez?
“- Paréceme, Sancho, que tienes mucho miedo.
- Sí tengo, respondió Sancho; mas en qué lo echa de ver vuesa merced ahora más que nunca?
- En que ahora más que nunca hueles, y no a ámbar -respondió don Quijote.”
Y si no, que cada uno se pregunte si ese concepto utópico está vigente, vivito y coleando en el país donde habita.
“- Peor es meneallo, amigo Sancho.”
Que El Jefe os bendiga a todos
Loboseadog
Octubre 26, 2007 a 11:34 pm
comopompasdejabon
Saludos Luis dejo otra en el folio que parece como si dejaras en blanco a propósito para que lo fuéramos escribiendo:
“El hombre está condenado a ser libre”
Jean Paul Sartre.
¡Y que lucha!, y sobre todo contra uno mismo.
Octubre 26, 2007 a 7:45 pm
José Luis Morante
Podrían darse muchas respuestas a la interesante pregunta que deja en el aire Loboseadog. Por ejemplo, la del escritor y compositor alemán Ernest Theodor Amadeus Hoffmann, nacido en 1776 y fallecido a mediados de1822. Hoffmann, que participó activamente en el movimiento romántico de la literatura y la música alemana, dice en su libro El hombre en la arena:
“Todo hombre que se cree libre es juguete de oscuros y feroces poderes a los que sería vano que pretendiera resistir; no tiene sino que someterse con humildad a lo que la suerte ha decidido imponerle.”
Un pensamiento algo pesimista, aunque tal vez verdadero.
O esta otra mucho más rotunda -y a la que yo le encuentro bastante sentido- que pronunció alguien que, curiosamente, suprimió ese sagrado valor durante algunos años en su propio país:
“Hay libertades: la libertad nunca existió”
Saludos
Octubre 27, 2007 a 12:02 pm
Luis Irles Jiménez
Hola, pompasdejabón. Siempre es una alegría verte por aquí… Muchas gracias por tu visita y por tu interesante aportación a este “folio en blanco”, que van rellenando -con tanto acierto- personas inteligentes e inquietas como tú, como José Luis Morante o Loboseadog. Espero que se sumen otros más.
Al parecer, tus supuestas tendencias existencialistas te han llevado a citar a Sartre. Yo admiro profundamente al gran filósofo francés, así que te apoyaré con este otro fragmento suyo, que he entresacado de su libro “El existencialismo es un humanismo”:
“El hombre sólo es, no ya tal como él se concibe, sino tal como se quiere, y como se concibe según la existencia, como se quiere según ese impulso hacia la existencia; el hombre no es nada sino lo que él mismo se ha hecho. Tal es el principio del existencialismo.”
Un fuerte abrazo,
Luis
Octubre 29, 2007 a 12:23 am
andrea22
Yo también quiero aportar mi granito de arena:
“El hombre no tiene menos necesidad de libertad que el alma tiene de un cuerpo.”
No recuerdo ahora mismo el nombre del autor de esta cita, pero eso no creo que importe demasiado.
Besos
Octubre 29, 2007 a 1:08 am
Roberto Sierra
Amigos
Esta cita la digo yo:
” La Libertad es libre”
Roberto
Octubre 29, 2007 a 1:23 am
Roberto Sierra
Hola, nuevamente Roberto quien está difrutando de este entretenido blog.
Leyendo el articulo ” Comprender la Ciencia”, la ecuación que menciona: GM=tc^3 no dice nada si no me explica a que corresponde cada termino de la misma.
Espero sus noticias ya que me interesa el poder desarrollarla.
Roberto
Octubre 29, 2007 a 6:40 am
Loboseadog
Vale. Ahora voy yo:
“Quiero ser libre de las libertades (demagógicas) que se me ofrecen”
Loboseadog
God bless all of u
Octubre 29, 2007 a 7:18 am
Loboseadog
To Bruddah IZ (Israel Kamakawiwoʻole)
Ur heart was so big that not fit into ur body. This sweet song brings feelings 2 my heart such as peace and brotherhood and love 4 all living creatures of Nature and the Universe, the same things that I wish u brother, wherever u are singing along with The Chief.
Ur bruddah Loboseadog
Octubre 29, 2007 a 8:55 pm
Luis d'Anyana
Hola Roberto. Me alegro mucho de que disfrutee de este blog, y me alegro también de que me haga esa pregunta… (es lo que suelen responder los entrevistados a los periodistas).
Veamos: Ya advertía en mi post que mis conocimientos sobre física, astronomía y otras ciencias cósmicas eran prácticamente nulos. Al parecer, la física teórica en castellano también ‘ignora’ esta revolucionaria ecuación que va más allá de la relatividad de Einstein, y que intenta (según creo) demostrar la relentización de la velocidad de la luz. Y digo esto porque me he tomado la molestia de buscar más datos sobre la ‘inexplicable’ GM=tc^3 y sólo he encontrado información en inglés y francés.
Este fragmento que sigue (supongo que entiendes el inglés científico) lo he sacado de una página de la prestigiosa Universidad de Stanford, concretamente del Centro del Acelerador Lineal de dicha Universidad y está firmada por la astrofísica L. Riofrio, que al parecer es una prestigiosa teórica sobre el concepto del espacio-tiempo y la velocidad de la luz, (aunque aclaro que no es electricista).
—–
Beyond Einstein:
From the Big Bang to Black Holes
Stanford Linear Accelerator Center.
GM=tc^3 Space/Time Universe.
“Images from space, of supernovae and the cosmic background, may provide confirmation of a Space/Time Theory. In review, current Theory proposes that our Universe is a 4-dimensional Space/Time of radial scale R=ct, our separation from the “Big Bang”. Relativity further requires that GM=tc^3, where G is Newton’s constant, M and t are mass and age of the Universe. Coupled to Einstein-Friedmann equations, these expressions predict a density (Omega)=1 and an Einstein-de Sitter expansion. Theory explains expansion, density, baryonic matter, CMB and supernova data without artificial parameters. Data from Type Ia supernovae provide a first test of Theory. Redshift increases linearly with distance at low Z, indicating (Omega)=1 and an Einstein-de Sitter expansion as predicted. At high redshifts v/c has been observed to increase nonlinearly, suggesting acceleration. Alternately the data shows that c has decreased at exactly the rate predicted. The cosmic microwave background provides another test. Location of the first acoustic peak also indicates an overall density (including matter, dark mass and energy) of (Omega)=1. The proportion of baryonic matter confirms prediction of 4.507034%. Theory allows such measurements to be precisely predicted. Observations from two supernova research groups and WMAP are shown. From the data one may conclude: 1) The Universe has density (Omega)=1 2) The Universe expands as predicted. 3) The value of c is as predicted. The first two conclusions are shown by the first acoustic peak and the overall slope of redshifts. Third conclusion is shown by the upward curve of high redshifts. Data from spacecraft allows a precise check of Theory. Present observations indicate that the Universe has behaved according to Theory since the distant past. Future space missions will be highly valuable in providing further tests. Applications extend from the large-scale Universe of Relativity to the microscopic world of quantum mechanics. Since Space/Time precisely predicts observations without unknown parameters, it should be considered as an alternative to more cumbersome ideas.”
——
Creo que lo más significativo estaría -haciendo una traducción aproximada- en la cuarta dimensión del Universo y en: “[...] La relatividad requiere (?) que GM=tc^ 3, donde G es la constante de Newton, M y t son la masa y edad del universo [...]
Hasta aquí llega mi ignorancia (confío en que sepa perdonarla), y espero que esta breve información le sirva de algo. Si puede explicarnos con palabras sencillas algo sobre este apasionante tema, estaremos encantados de publicarlo en el Faro.
Saludos cósmicos y afectuosos.
Luis d’Anyana
Octubre 30, 2007 a 5:02 pm
Nicolás Daroca
Hoy por hoy, es auténticamente reconfortante para cualquier chileno leer libros como “Valparaíso. Imaginario de sonidos, perfumes y moradas”, que yo conseguí durante uno de mis viajes a Viña el pasado mes de agosto. Soy gran aficionado a la música y amante de la historia, el paisaje y las costumbres de El Puerto, así que me encantó la obra de Mario Alvarado por la visión que él magistralmente nos transmite sobre aquella ciudad “en su época de oro”, como mencionan ustedes.
Les felicito por dar a conocer en su blog este excelente libro… Que yo sepa, acá en Santiago no apareció ninguna reseña sobre el mismo en los medios informativos, cosa que me parece increíble dada la calidad literaria y el rigor histórico y documental que plasma en sus páginas M. Alvarado.
Enhorabuena por su labor de difusión cultural.
Atentamente,
Nicolás Daroca
Octubre 31, 2007 a 1:59 am
Roberto Sierra
Señores:
Con la sencilla, pero completa, explicación del Sr. Galileo, (en su artículo “Comprender la Ciencia II”), queda bastante clara esta ecuación, pero con la exímia y entretenida lección de la Sra. Rioclaro (en inglés) , que gentilmente aporta el Sr. D’Anyana, en contestación a mi pregunta : hasta un niño de pecho la comprende.
Infinitamente agradecido
Roberto
Octubre 31, 2007 a 11:31 pm
Mª Jesús C. Sarrió
Mi enhorabuena a Mario Alvarado por su libro y por la documentada visión del antiguo Valparaíso que nos ofrece aquí… El fragmento que termino de leer me ha parecido muy ameno, interesante y conseguido. Su prosa es impecable y sus descripciones verdaderamente magistrales.
Un cordial saludo.
Octubre 31, 2007 a 11:39 pm
Cornelius Starego
Insisto: ¿Alguien puede decirme cuál es la velocidad de la sombra?
Noviembre 1, 2007 a 12:21 am
Roberto Sierra
Estimado Cornelius:
La velocidad de la sombra se mide de forma muy simple:
Multiplique por cero la ecuación para medir la velocidad de la luz
Atentamente
Roberto
Noviembre 1, 2007 a 3:01 am
Ernesto Keller
He quedado gratamente sorprendido por la clara, elegante descripción y el profundo conocimiento del tema, que nos regala Don Mario.
Me doy cuenta, que la gran mayoría de los porteños desconocemos nuestra fascinante historia ( y eso que somos la Capital Cultural de Chile.)
Agradezco al Sr. Alvarado ese importantisimo aporte y rescate de nuestra identidad cultural, sobre todo, cuando nos acercamos al Bicentenario de nuestra independencia.
Tanto presumimos de ser Patrimonio de la Humanidad, pero en realidad que poco aportamos la gran mayoría de nosotros.
Lo felicito sinceramente
Noviembre 1, 2007 a 10:10 pm
Denise
Mi querido amigo, estuve leyendo varios de tus artículos, cada uno más interesante que el otro..Me he perdido varios desde la última vez que te visité..Comentandote el último sobre Versalles, qué añadir es tan grande y tan imponenete, ecuerdo haberlo recorrido en parte hace unos años, cuando visité a mi hermano y bueno es una experiencia increíble, porque sientes que estás caminando por el sendero de la historia de Francia..Mi amigo siempre es un placer visitarte y leer tus artículos tan interesantes..Gracias por dejarme un comentario en mi poesía y bueno ya sabes que siempre te recuerdo con un gran cariño..Tu amiga ..Denise
Noviembre 1, 2007 a 11:36 pm
Luis Irles Jiménez
Merci, Denise. Eres la limeña más amable del mundo, además de sensible poeta y excelente pintora.
Tuviste la suerte de conocer Versalles y tu frase refleja acertadamente los sentimientos que despierta en la gran mayoría de las personas que pasean por sus maravillosos jardines: “Sientes que estás caminando por el sendero de la historia de Francia”.
Gracias por tu visita, amiga Denise. Prometo volver a tu blog lo antes posible para ponerme al día.
Un fuerte abrazo.
Noviembre 2, 2007 a 5:30 pm
Jaime Cruz
La libertad no existe en el mundo, solo en los hombres, pues estos la han inventado para seguir dependiendo unos de otros.
Noviembre 2, 2007 a 6:22 pm
Loboseadog
Hola Daniel :
No creo que navegue ya ninguno de ellos, a no ser “camuflado” y por remotos lugares donde no se controle como es debido la navegación, pués son viejos, en especial las máquinas, y no reunen las condiciones requeridas en la actualidad para la seguridad de la vida humana en la mar. Yo navegué en uno de ellos y te aseguro que eran barcos muy marineros y “duros”. Lucho también puede decirlo ya que me hizo el relevo cuando desembarqué.
Y ahora Daniel, si me permites, te pregunto yo: Todavia se puede ver el derrelicto del “Graf Spee” donde lo embarrancó su comandante en la desembocadura del Rio de la Plata?. Yo todavia lo pude ver -cuando a bordo del Liberty- allá por el 1974/75, creo.
Gracias mil y que El Jefe te bendiga
Loboseadog Tony
Noviembre 2, 2007 a 5:11 pm
Daniel Orton
Precioso post, donde se hace una hermos referencia a la literatura del mar; esa literatura que tantos y tantos extraordinarios autores -desde Homero hasta Joseph Conrad, pasando por Herman Melville, por citar sólo unos pocos- crearon con singular maestría, habiendo perdurado a lo largo del tiempo para que sucesivas generaciones la disfruten plenamente.
Me gustaría, por otra parte, hacerles una consulta respecto al mítico buque del tipo ‘Liberty’ que aparece en la fotografía: ¿Sigue navegando actualmente alguno de estos antiguos y clásicos mercantes, o han sido ya todos desguazados?
Muchas gracias por su atención. Les felicito muy sinceramente por su interesante bitácora.
Daniel Orton
Montevideo
Noviembre 3, 2007 a 10:29 pm
Daniel Orton
Gracias por la aclaración sobre los ‘Liberty’, amigo Loboseadog. Era justo lo que yo imaginaba… Respecto al famoso “Almirante Graf Spee” se rescató -hace como diez años- uno de sus impresionantes cañones, que se instaló en nuestro Museo Naval. También se rescató, a comienzos del pasado año, una gran águila de bronce, con una cruz gamada entre sus garras, que adornaba la popa del ‘Graf Spee’. Anteriormente se extrajo la primera pieza importante, que fue su telémetro de casi 30 toneladas de peso.
Son muchos los proyectos que existen para reflotar el pecio, que sigue hundido a casi 10 metros en aguas fangosas. Pienso que finalmente se hará pese a su elevado costo; pero hay división de opiniones, porque son muchos lo que opinan que debe quedar como testimonio histórico, ya que actualmente no supone peligro para la navegación. De momento se siguen extrayendo pequeñas piezas del acorazado alemán hasta que el gobierno tome la decisión definitiva.
Nuevamente le doy las gracias por su respuesta.
Un saludo cordial,
Daniel
Noviembre 4, 2007 a 7:23 pm
Nancy Virgili
Gracias por dar a conocer este excelente sitio en su blog. He disfrutado mucho analizando detalladamente “La Última Cena”, así como las otras impresionantes fotografías artísticas que contiene esa web.
Saludos
Noviembre 5, 2007 a 1:12 am
Luis Irles Jiménez
Amigo Lavin: Me temo que le va a costar un poquito iniciarse en esta técnica. Por supuesto que existen programas y software para hacer estas maravillas, pero no creo que estén al alcance de nuestros bolsillos ni de nuestra capacidad, digamos, profesional.
La foto que se muestra de La Última Cena -según explican en la misma web- tiene un tamaño de 16.118.035.591 pixels! Una profundidad de color de 16 bit por canal; se realizaron 1667 tomas, computerizadas por un ‘CPU: 2 Two Quad Core AMD Opteron™ processors de16 Gigabyte memoria RAM y 2 Terabyte de espacio en disco duro. El equipo fotográfico constaba de una Cámara: “Nikon D2Xs”, con lente “AF-S Nikkor 600mm f/4D IF-ED II” con Real time acquisition y Software Nikon Camera Control Pro Postprocessing con tiempo real de verificación de software: Nikon Capture NX. Se captaron las vistas con un Cabezal Motorizado Panorámico CLAUSS Rodeon VR.
Por supuesto se tomaron grandes precauciones respecto a la iluminación durante las tomas fotográficas para evitar cualquier daño a la obra. El sistema luminario fue controlado y aprobado por el Laboratorio Fotométrico del Istituto Centrale per il Restauro de Italia.
Después de leer estos datos que gustosamente le facilito, ¿sigue decidido a iniciarse en esta bella profesión? Bueno, todo es empezar,¿no?
Un abrazo, y gracias por comentar.
Noviembre 5, 2007 a 12:22 am
Roberto Lavin
Me he quedado impresionado por la tecnologia.
Puede decirme algo mas sobre esta técnica??
Existen programas y software como para iniciarse?
Saludos
Noviembre 5, 2007 a 11:36 am
Loboseadog
Muchisimas gracias por la información, Daniel.
En mi opinión, deberia ser reflotado ya que la mar y las inclemencias del
tiempo acabarán por destruirlo totalmente; mientras que si se reflota y
se pone a salvo, a pesar de lo costoso de la operación, podria ser un elemento de gran atracción para el publico y en un futuro se verian recompensados todos los gastos materiales y humanos, además de la
satisfacción de haber preservado un buque histórico para las generaciones
venideras. Pero, en fín, no deja de ser mi modesto parecer.
De nuevo muchisimas gracias por aclararme este dato.
Que El Jefe te bendiga
Loboseadog Tony
Noviembre 8, 2007 a 3:42 am
marioalvarado
Estimados María Jesús y Ernesto: Gracias por sus elogiosos comentarios, en realidad son demasiado amables. Todo lo que he escrito solamente lo he tomado de donde mucho más espera ser rescatado, mi labor sólo fue destacar algunos aspectos de muchos otros igualmente interesantes. Gracias nuevamente y especialmente a mi amigo Luis Irles por publicar esos fragmentos, Mario
Noviembre 8, 2007 a 4:53 pm
zenocrat
Muy interesante, aunque sigo sin entender muchos enigmas relacionados con la ciencia. Por ejemplo, ¿en qué ley se basan los científicos para asegurar que la luz no puede superar los 300 mil kilómetros por segundo; o porqué es imposible congelar un gas o un líquido más allá de los 370º bajo cero?
Cuando era estudiante, yo detestaba las asignaturas de ciencias. Un compañero muy inteligente -que hoy día es matemático- me dio una explicación que aclaró algo mis conceptos: “Si se mueve, es biología; si tiene reacción, es química; si no funciona, es física”.
Un cordial saludo.
Noviembre 8, 2007 a 6:48 pm
trapatroles
Preciosa tierra a la que pienso ir como aficionado a la Marathón. En Agosto se corre la “Marathón del Sol de Medianoche” con salida a las 00 h. con el sol en el horizonte. La carrera discurre con el sol sin ponerse en plena noche estival de Reikiavik.
Noviembre 8, 2007 a 6:10 pm
Alejandra Barber
Hola, me encantó este post sobre Islandia porque soy fanática admiradora de Björk, a la que tuve la suerte de ver en Madrid el pasado mes de julio. En ese concierto nos brindó los temas de su último álbum “Volta”. Fue una actuación inolvidable para mí, llena de luz y de color.
La inimitable artista de Reykiavik (ciudad que pienso visitar el próximo año), que introdujo nuevos instrumentos en este concierto, comenzó con “Earth Intruders” uno de los nuevos temas de su último trabajo… El coro que la acompañó resultó excepcional, parecían sacados de un cuento, con sus voces angelicales que le acompañaron durante todo el transcurso de la actuación… “Hunter” fue el siguiente de los temas en sonar. Todos los temas que interpretó en la noche sonaron totalmente diferentes a lo que estamos acostumbrados debidos en gran parte al toque más electrónico, gracias al uso de la ‘reacTable’. Este nuevo instrumento musical creado en España, se basa en una superficie translúcida multitáctil. Una cámara situada debajo de la mesa analiza constantemente la superficie, siguiendo los movimientos y la naturaleza, posición y orientación de los objetos físicos situados sobre ella. Un cañón, también bajo la mesa, proyecta animaciones en la misma superficie que representan la actividad que sobre la mesa se realiza, a modo de ‘feedback’ visual.
“Hidden place” y “Pagan Poetry” fueron de los temas más aplaudidos y cantados. Las luces en todo momento fueron al ritmo de una música que según fue avanzando la actuación se fue volviendo más bailable.
“Aeroplane”, “The Pleasure Is All Mine”, “Joga” e “Inmature” nos llevaron a “Army of Me”, tema que comenzó a revolucionar a todo el público (yo la primera) hasta el instante con ganas de saltar y disfrutar de los temas más movidos de su amplia discografía. Unos rayos láser verdes inundaron todo el estadio, así como las luces del escenario, “I Miss You” y “Wanderlust” nos condujeron a un final de infarto con “Bachelorette”, “Hyperballad” y “Plútó”.
Perdonen que me haya extendido sobre Björk, pero es que ella para mí representa lo mejor de Islandia, y fue una alegría encontrarme con este post que habla de su país, que estoy deseando conocer…
Besos para todos!
Noviembre 9, 2007 a 10:27 pm
David Vila
Respondiendo al tema de la velocidad de la luz planteado por Zenocrat, me gustaría comentar que en la Física Moderna, esa velocidad es un límite fundamental que no se puede sobrepasar (un principio contenido en la propia Teoría de la Relatividad). Sin embargo, dos físicos declararon el pasado mes de agosto que ellos han hecho justo eso, lanzar un flujo de fotones a mayor velocidad que la de la luz.
Günter Nimtz y Alfons Stanlhofen, de la Universidad de Koblenz, Alemania, han estado investigando un fenómeno denominado “túnel cuántico”. Dos prismas se ubican juntos. Cuando la luz se muestra a través de los prismas, un detector la toma y registra información del fotón (partícula elemental, de masa invariable igual a cero, que se mueve en el vacío, a velocidad de la luz). Sin embargo, cuando los dos prismas son separados, los investigadores descubrieron que los fotones ocasionalmente usan el atajo entre los prismas (túnel) llegando al detector antes de lo que teóricamente es posible, sin pasar por los prismas mismos. Sin embargo, pocas semanas después, varios de sus colegas han puesto en entredicho este descubrimiento con argumentaciones científicas que sería largo de explicar aquí.
Un saludo
Noviembre 10, 2007 a 4:56 pm
Ignacio Murillo
Una interesante y divertida anécdota (no precisamente para el que la haya vivido, por supuesto), la que nos relata en este post.
Yo siempre he sospechado que las computadoras tienen unos secretos agujeros negros que a mí me resultan más inquietantes que los del universo. ¿A dónde viaja un texto que de repente desaparece de la pantalla? … ¡Quién lo sabe!
Grande es mi admiración por los nostálgicos de las máquinas de escribir de toda la vida, que aseguran que no hay nada tan hermoso como la música de una vieja Olivetti.
Les felicito por el blog
Noviembre 11, 2007 a 8:08 pm
bitzoc
Poner como ejemplo el tesón y la gran fuerza de voluntad que siempre tuvo Robert Louis Stevenson, a pesar de la enfermedad que padecía desde jóven, ha sido un gran acierto por su parte para ilustrar este post.
Noviembre 13, 2007 a 4:18 am
Jaime Segovia
Notable Post… como que me maravillé con la descripción y me dieron unas ganas terribles de ir a vivir allí.
Saludos!
Noviembre 13, 2007 a 11:10 pm
Steffano Díaz-Lem
No he tenido ocasión de leer el libro que reseñan en este post, pero no obstante, y habiendo estudiado algo las ideas de Platón, opino que la teoría del arte no figura en el campo de sus investigaciones ni los problemas y postulados estéticos habían sido ordenados ni elaborados sistemáticamente, aunque los elementos sí los encontramos en sus escritos.
Él entendía la belleza ampliamente: abarcaba con ella no sólo los valores que solemos llamar estéticos sino también los morales y cognoscitivos. Este concepto de lo bello difería muy poco del concepto del bien, sirviendo sobre todo para formular tesis generales, y era aplicable en la estética filosófica… Tampoco consideraba la triada -la verdad, el bien y lo bello- como un conjunto completo; la belleza la entendía en el sentido griego y no en el sentido estrictamente estético; esta triada fue adoptada en los siglos siguientes.
El gran filósofo refutó la postura de los sofistas por restringida y por subjetiva. Lo bello no es una propiedad, sino una comprobación de la belleza; esta tesis era inadmisible para Platón: poseemos un sentido innato y permanente de la belleza, de la armonía y del ritmo; solo este sentido puede constituir para nosotros una prueba de ellos… El hecho que Platón rompiera con la convicción antigua de que lo bello es lo que gusta, tuvo grandes consecuencias en el futuro. Platón, indudablemente, fue el iniciador de la crítica del arte y de la especulación estética.
Mis más sinceras felicitaciones por interesante blog.
Noviembre 15, 2007 a 5:12 pm
Juan Antonio Aguilera
Me gustaría aportar un par de datos sobre la próxima Feria del Libro en Guadalajara, al margen de felicitarles y darles las gracias por dar a conocer a sus lectores la celebración de este importante evento cultural.
En efecto, al igual que Chile fue el país invitado en su XIII Edición, este año es Colombia la nación elegida. También añadir que el escritor mexicano Fernando del Paso, ha recibido el premio que la FILG otorga anualmente al autor más destacado en lengua castellana.
Reciban un cordial saludo.
Juan Antonio Aguilera
Noviembre 15, 2007 a 5:27 pm
Santi Noncatta
¡Yo también quiero ser Marino Mercante..!!!
Noviembre 19, 2007 a 1:50 am
Juan Andrés Vera
Leyendo el contenido de este post, y contemplando las maravillosas fotos de las Torres del Paine (donde un amigo mío escalador estuvo hace dos años), a uno le entran ganas de preparar el equipaje y viajar hasta Chile para disfrutar de sus impresionantes bellezas naturales… Espero poder visitarlo en 2008 y recorrerlo de norte a sur.
Saludos desde Andalucía.
Noviembre 20, 2007 a 3:30 am
Seamen
Cuando atravesemos el Cabo de Hornos rumbo a Pascua y Tahití, intentaremos hacer una escala en este paraíso del sur de Chile., para disfrutar de su belleza.
En nuestra navegación, hemos tenido la suerte de toparnos con este Faro Luminoso habitado por buenas gentes del mar como nosotros.
Estaremos encantados de recibirlos a bordo de nuestra nave, para intercambiar opiniones, unos buenos tragos y alguna que otra alegre canción marinera.
Salud, y a toda máquina!
“Seamen”, desde LITORAL
Noviembre 21, 2007 a 2:19 am
galileo galilei
De mi consideración:
Felicito a Ud. por seguir -con su artículo- la línea científica de éste “blog” (así llaman ahora al intercambio epistolar) y poder así ilustrar (humildemente), sobre las maravillas del Universo.
Dios guarde a Ud. muchos años
Galileo Galilei
Noviembre 23, 2007 a 12:30 pm
Eugenio Guibert
La secuencia final de “Ciudadano Kane” no tiene parangón en la historia del cine del siglo XX. Sólo puede afirmarse que “Rosebud”, esa palabra aparentemente sin sentido, se transforma en una bola de cristal y con la representación que encierra, con la casita infantil, con la nieve y la falda de la montaña, con el trineo que arde al concluir la representación, a modo de testimonio ulterior de lo narrado y reconstruido… Esa palabra significa mucho: es palabra póstuma rescatada del pozo de la memoria, y sobre todo en relación al remordimiento del personaje. Es, en definitiva, la visualización del paraíso perdido, como escribió Milton.
Saludos de un cinéfilo empedernido.
Noviembre 23, 2007 a 6:59 pm
tagore
BRAVO POR LA MÚSICA !!!
Usted consiguió reunir en su blog una muestra variada y excelente de estilos y épocas diversas que tanto mi pareja como yo escuchamos con nostalgia y deleite.
Les seguiré sintonizando…
Noviembre 26, 2007 a 2:26 am
Victoria Arranz
¡Increiblemente maravilloso! Este video es una obra maestra en sí mismo… Nunca antes había contemplado algo tan bello y tan bien realizado… Ya lo he visto tres veces seguidas y no me canso de mirarlo.
Gracias por darlo a conocer!!!
Noviembre 26, 2007 a 5:42 pm
Adrian Pereyra
Esimado Luis:
He leído con atención tu artículo y me parece muy interesante, ya que yo vivo en Chile y con mi hermano pretendemos hacer el viaje en un Volvo 240 desde Santiago de Chile a Chicago, luego por la 66 hasta L.A y de vuelta a Chile, calculamos que son unos 30.000 Kms, cualquier noticia nueva que tenga estamos en contacto.
Saludos
Adrian
Noviembre 26, 2007 a 4:59 pm
Ramón Pastrana
Unos familiares míos viajaron en el ‘Covadonga’ desde Canarias hasta el puerto venezolano de La Guaira, donde desembarcaron para trasladarse a vivir a Caracas. No estoy muy seguro, porque de esto hace ya muchos años, pero creo recordar que ese era el nombre del barco y me ha emocionado verlo en la foto
Le felicito por su artículo y, especialmente, por su maravilloso cuadro. Es usted un excelente pintor.
Reciba un cordial saludo desde Tenerife.
Ramón Pastrana
Noviembre 26, 2007 a 9:58 pm
paula
Que bueno que subiste este video!!!!! realmente me encanta…pareciera ser que en cada cambio de cuadro las mujeres tomasen movimiento, tiene mucha vida.
pyp
Diciembre 3, 2007 a 1:28 am
Luis Irles Jiménez
Estimado Adrián:
Muchisimas gracias por sus comentarios. Curiosamente, también tuve un Volvo 240, el cual disfruté. Un gran auto, rapido y seguro.
El viaje que van a realizar es una verdadera odisea, especialmente el tramo desde Colombia, Centro América, hasta U.S.A. donde deben ser sumamente cuidadosos. Los felicito por el el proyecto que llevarán a cabo y que será inolvidable por el resto de sus vidas. Ojalá que en algún momento podamos recibir algún relato de sus vivencias y aventuras las que inmediatamente pondremos en el primer lugar de nuestro humilde blog.
Finalmente, siento no haber contestado antes, por haber estado ausente del Faro unos dias.
Yo también vivo en Chile, concretamente en Viña.
Saludos a los dos hermanos aventureros
Luis Irles
Diciembre 3, 2007 a 5:15 pm
andrea22
¡Buena programación para cinéfilos!
Como amante del cine clásico, te felicito por la elección de estos clásicos e inolvidables films. Menos “Carrusel Napolitano” -que no he tenido ocasión de ver hasta ahora- el resto de las películas que citas también las he podido disfrutar yo en más de una ocasión… Y es que, claro, estamos hablando de auténticas joyas artísticas y de directores insuperables: “El hombre tranquilo”, “La Guerra de los Mundos”, “Crímen Perfecto” y “El ídolo de barro” están siempre incluídas en las listas de las 100 mejores películas de todos los tiempos.
Un saludo.
Diciembre 3, 2007 a 6:46 pm
Lobo Seadog
Hay más.
Por ejemplo, “El Tercer Hombre”, “Juan Nadie” o “Que Bello es Vivir”
Diciembre 4, 2007 a 8:53 pm
Loboseadog
Jajajajaja!!! y Jajajajajaja!!!!
Muy bueno, Ludwig, buenisimo. Estoy de acuerdo al 100%.
Referente a los seriales radiofónicos de la época, añado: “Un Arrabal Junto al Cielo” y “Como un Torrente”…..recuerdas??.
De aquel entonces hay cantidad de bodrios lacrimógenos y folletinescos. Recuerdas “El Derecho de Nacer”????.
Jo, siendo yo muy niño, mi querida madre -que era una cinéfila empedernida- me llevaba al cine a ver (lo que proyectaban entonces, claro) esas películas. Yo me ciscaba de miedo y me ponia a llorar -berrear, más bien- como un energúmeno, o me daban ganas de hacer pís continuamente y la pobrecita, siempre se quedaba a medio ver el pastiche de turno , pués teniamos que salir a la calle ante los “SHSSSSSSSSSSSST” del público y la luz de la linterna del acomodador que nos enfocaba acusadoramente.
Creo que esas peliculas nos traumatizó a toda una generación, que tuvimos que soportarlas por “imposición” de nuestros padres. Jajajajajaja!!!!!
God bless u all
Diciembre 4, 2007 a 5:48 pm
Ludwig de Rodas
Efectivamente, los tres títulos mencionados por Loboseadog -y bastantes más- se podrían añadir a las mejores películas que se estrenaron en España a principios del año 55.
Pero yo, si me lo permiten, voy a citar las que para mí fueron las SIETE PEORES PELÍCULAS de esa misma fecha:
RÍO SIN RETORNO. (A pesar de estar dirigida por Otto Preminger, de los bellos paisajes canadienses que se pueden ver en la pantalla y de que su protagonista era la inolvidable Marilyn Monroe.)
LOS ASES BUSCAN LA PAZ. (Una película española sobre el fútbol y los ‘cracks’ de la época. En este ‘bodrio’ ni hay ases, ni paz, ni fútbol, ni cine…)
EL TORERO. (A pesar de su título, fue una película francesa con intervención española. El guión es el siguiente: un ‘torero señorito’ se pasa media película cambiándose de trajes de luces mientras entabla ‘profundos’ diálogos con la amante, la enamorada, el apoderado y otros entes que, de estar sindicados, tendrían que haberse querellado contra el autor del film.)
LA PECADORA. (Mejor será no acordarse de este otro producto nacional de la época. Conducta amnésica también recomendable para LA QUE NUNCA MUERE, película parida mediante cesárea de un folletín que parecía escrito con premeditación y alevosía para deteriorar aún más el desarrollo intelectual de los españolitos de la posguerra.)
EL PADRE PITILLO (En Chile conocida con el título de ‘EL PADRE PUCHO’
)
Una película arqueológica, fósil, ejemplo de lo que nunca debería haber hecho el cine ibérico, claro que eso era pedirle demasiado a don Juan de Orduña, su director (?)
Y para concluir, otra condena no menos enérgica a un señor que atendía por el nombre de Laszlo Benedeck, y que se atrevió a dirigir RIFLES DE BENGALA, donde propinó tales y tan fuertes dosis de soporíferos al público, que éste apenas recobraba la conciencia cuando redoblaban los cañonazos y cuando la lanza de la vindicta se aloja en el epigastro del marajá de pacotilla.
Si algún lector cinéfilo de El Faro se atreve a contradecir mi sabia y demoledora crítica, estoy dispuesto a batirme en duelo con él.
Saludos desde el último cine de barrio.
Diciembre 7, 2007 a 4:46 pm
Estéban R. Sánchez
Tony, mi enhorabuena por tu artículo. Está narrado con mucha sinceridad, con una gran agudeza y con un sano humor, aunque haya momentos amargos al recordar a los que –desgraciadamente– ya no están aquí para disfrutar de tus líneas, y cierta nostalgia por esos buenos años vividos junto a compañeros y amigos que siempre permanecen en la memoria. Así es la vida, y así vale la pena vivirla y recordarla.
La médula de tu texto está hecha con sustancia de realidad, que deja entrever a los lectores tu sensibilidad y tu optimismo contagioso… Viví un tiempo en la Barcelona que tan magistralmente retratas y, aunque no soy marino, me has hecho revivir momentos muy gratos… Te doy las gracias por ello.
Un fuerte abrazo, y espero seguir leyéndote.
Diciembre 8, 2007 a 1:16 am
Eleí (Van Dyck)
Me ha encantado tu interesante post pues, pese a ser un enamorado de la navegación deportiva a vela, nunca me había planteado todas esas interrogantes, especialmente, a quién se le ocurrió lo de los remos que -estoy de acuerdo contigo-, fué tan importante como el invento de la rueda.
Desgraciadamente no creo que nadie pueda responder esas tremendas preguntas con alguna certeza.
Ojalá, algun lector pueda aportar – al menos- alguna teoría o pensamiento.
Te felicito nuevamente
Diciembre 8, 2007 a 5:39 pm
Mª Jesús
Querido Tony. Ha sido un placer para mí leer tu crónica ‘bacilonesa’ y todas las aventuras que relatas en ella… Espero que esta nueva sección del blog vaya albergando nuevas historias que nos hagan rememorar aquellos benditos tiempos ya idos, pero que permanecen intactos en nuestra memoria…
Un abrazo muy fuerte.
María Jesús.
Pd. ¡No te arriesgues demasiado con el helicóptero!
Diciembre 8, 2007 a 6:43 pm
Loboseadog
Gracias Esteban por tus elogios, de verdad que no creo merecerlos ni un ápice; pero bueno, si mi escrito te ha hecho pasar un rato agradable, esa es mi intención y me alegro un oeuf (expresión que se decia mucho en los tebeos
de nuestra época -seria por la censura- en francés, así como horreur).
Gracias a tí, Esteban, por leerme
Que El Jefe te bendiga
Diciembre 8, 2007 a 6:56 pm
Loboseadog
Maria Jesús del alma !!!!!
Repito: Celebro que pasases un buen rato. Necesitaria la colaboración del genio de tu marido, porque tengo la memoria llena de vivencias de aquella época y de otras….
“Things r changed”. Algunos (pocos) viejos colegas están “amuermaos”. Aunque se tengan obligaciones familiares, no hay que perder nunca ese espiritu que nos unió a todos, si no, vamos envejeciendo cual vulgares y ordinarios burgueses y eso NUNCA JAMÁS. Me niego radicalmente y nos hemos de negar todos los que fuimos “punteros”. A ver si los convenzo
para que colaboren.
Lucho anda desfasado respecto al “chopper” y mi hobby. Hace años que
lo dejé. Hubo una época en que se mataron muchos amigos mios y preferí
quedarme “plantao”.
Un fortisimo abrazo para todos vosotros
God bless u all
Diciembre 8, 2007 a 10:24 pm
zulmarino
Mi hestimado don Tony. Resurta que hase un rato me metío nun sibercafé pascrivirle unas letriya ar correo lestrónico de mi nobia y no a podío sé porquestava conhestionao er jorméil ese de locohone y me sa ocurrío dentrá har blós dustedes y me llebao una legría mu grande de ber su hescrito y su afoto que parese usté un astor de Hólibu, disho sea con tos mis rrespetos, a lo cuar sin pensarlo doveses me atrebío a enbiarle a Usté mi felisitasión má sinsera demi parte por su escrito… Llo como ustede sabei tube envarcao de marmitón naqueyos saños enla Trasarlántica asínque me puse ala hórdenes der capitán que se llamava don Ulogio, calo mejó lo conosieron ustede, espersiarmente don Bisente yle dihe ¡Ala hórden dusté micapitán, sepresenta Zulmarino Heredia pa ocupá la plasa der nuebo marmitón dabordo! … ¡Bamosabé qué crase de páharo pinto me rresurta tú, me dise don Ulogio, que sepa tú quedepoco te ba aserví er bení recomendao por er cavronaso der Pepeluí que nobea tú las gana que tengo deque se desenvarque ese mamón, cagonlaleshe!
Enrresumida cuenta que cuando gorví a tierra a los tre saños denbarque me quedé en Bacilona, como dise usté con hese injenio que Dios ladao a usté hi me juí a bibí ar varrio de La Mina a vé quese podía hasé yme seocurrió de ponélme a currá pa un choriso quele yamaban Donato er Carapijo que noes que tubiera mar jenio ni malaleshe sino comosidihéramo tenía su pronto a bese hi se le crusavan los cavles hi llo porsi hacaso me piré de la Mina y malojé en la pensión La Lleclana der Barrio Shino, cabía mas fursias quen toa la Costa Flemin de Madrí.
Entotar que cuando salían las titis adár la ronda ar varrio llo abese leshava un magreo a la Marta… ¡Quiyo te quiere está quieto deuna hodía bé? me desía hella hasiendose lastresha, que como te bea er Macario te ba aescalabrá, déhate de hilipoyese hoé! … Pero pa nostenderme musho, y pa que bea que llo tanvien bibí argo güeno de eso años de felisidá en la Siudá Condá vaste condesirle a ustede que ar finá llo avía catao to er materiá que me se hantohava en La Lleclana.
Ea don Tony, me despido dusté con rrespeto y admirasión y laberdá é que malegrao musho de ber su nuebo artísculo aunque llo lla tenía hidea delo güen hescritór custé hera y por úrtimo le saluda hefursivamente a usté hi a don Luí su seguro serbido.
Zulmarino
Diciembre 9, 2007 a 12:27 pm
Lobo Seadog
Querido Zulmarino, ya te echaba mucho a faltar. Gracias, muchas gracias, de verdad, por tus palabras.
Eres un tio grande. Seguro que nos hemos visto -e incluso hablado y bromeado- por el “Barrio del Tasqueo” más de una vez, además, siendo
hombre de mar, estoy segurisimo de ello.
A ver si te animas y nos cuentas, si no tu vida, sí algunas de tus sabrosas
anécdotas, que deben de ser muchisimas. Qué se ha hecho de tu amigo
Guanito Lindopito?. Animalo para que vuelva a escribir algún que otro
comentario.
Un fortisimo abrazo a los dos
God bless u all
Diciembre 9, 2007 a 1:21 pm
Lobo Seadog
José Mª Martinez Hidalgo -Que en nuestra época era el director del Museo
Maritimo de Barcelona- y en su libro “Del Remo a la Vela” (Barcelona, Editorial Juventud, 1948) nos narra que la referencia más antigua que se conoce de las primeras “naves” -toscos pellejos de animales cosidos e inflados- proviene de un bajorrelieve asirio del British Museum y data del año 700 antes de J.C.
Asimismo, la referencia más antigua de las conocidisimas piaraguas, data del 600 a. de J.C. y el canalete que las impulsaba del 7500 a. de J.C. !!
Es facil deducir que las tribus primitivas que vivian en las orillas de los rios y lagos o en palafitos, una vez familiarizados con el agua, comenzasen a experimentar con medios autopropulsados. Utilizarian pellejos inflados y troncos y posteriormente descubriesen que vaciando éstos, ofrecian mayor estabilidad y tambien que podian transportar más personas y carga…
En cuanto al medio propulsor, comenzarian utilizando las manos, para más tarde ir experimentando con tablas… De ahí al remo y al timón, el camino estaba trazado.
El asunto serio es: Quién tuvo los “quiñones” de aventurarse en la mar, por primera vez con un pendejo, perdón, un pellejo lleno de aire o una
piragua ???
Un fuerte abrazo
God bless u
Diciembre 9, 2007 a 5:30 pm
León Berruguete
Estimados, deseo ampliar la pregunta con este aporte:
Las primeras embarcaciones fueron canoas hechas con un tronco ahuecado (7.500 A.C.), a las que con el tiempo se les agregaron remos para poder dirigirlas y moverlas. Los primeros barcos a velas (4000-3000 a.C.) fueron usados en el río Nilo en Egipto. Las velas eran cuadradas y solo permitían navegar con tiempo a favor. Estaban hechas de papiro o lino. Las galeras nacieron en el mar Egeo alrededor del 3000 a.C., probablemente en la isla de Creta. Fueron utilizadas por fenicios, griegos, etruscos, dálmatas, cartagineses, romanos, vándalos y bizantinos, alcanzando su mayor desarrollo en el siglo XVI d.C. La vela triangular, capaz de navegar con el viento en contra, apareció por primera vez alrededor del 300 d.C. en el mar Arábigo.
León
Diciembre 10, 2007 a 6:08 pm
ANA
ES INCREÍBLE ESTE BUSCADOR ME ATÓ A TUS ESCRITOS TRAS UNA IMAGEN LLEGUE ACÁ Y SE ENREDÓ MI CURIOSIDAD CON TU FASCINANTE RELATO.
Diciembre 11, 2007 a 10:37 am
trapatroles
Interesante tema ya que como bien dices muchas veces no se sabe como fue la realmente la historia.
Ahí está la historia del marino ALONSO SÁNCHEZ de HUELVA que a causa de una tempestad llegó a la actual Santo Domingo y de regreso enfermó en la isla de Madeira. COLÓN lo alojó en su casa y pudo obtener información al respecto.
Muchos historiadores como Juan de Victoria, López de Gomara o Baldomero de Lorenzo dan por segura la arribada de Alonso Sánchez de Huelva antes que Colón a América.
Diciembre 12, 2007 a 3:01 pm
Luis Irles Jiménez
Muchas gracias por tu comentario, trapatroles. Los datos que nos ofreces son verdaderamente interesantes, así como la hipótesis formulada por los historiadores que citas sobre el marino Alonso Sánchez y su llegada a América… La Historia, como muy bien dices, se presta a innumerables interpretaciones.
Agradezco también a León, Eleí y Lobo Seadog sus estupendos comentarios.
Un abrazo a todos.
Diciembre 14, 2007 a 9:13 pm
Sea Traveller
Leyendo esta interesante crónica sobre la diferencia existente entre ‘turista’ y ‘viajero’, me ha venido a la memoria una divertidísima película del año 69 dirigida por Mel Stuart, y protagonizada por Suzanne Pleshette e Ian McShane. La comedia –que se puede conseguir en DVD– se titula “Si hoy es martes, esto debe ser Bélgica” (“If it’s Tuesday, this must be Belgium”), que narra las hilarantes peripecias de un grupo de turistas norteamericanos que recorren -en un viaje organizado, of course- siete países europeos en 18 días… Si ya a finales de los 60 el ‘quick-tourism’ fue satirizado por el genial Stuart (la cinta fue nominada para los ‘Globos de Oro’ de 1970), imaginense ustedes lo que sería en la actualidad un ‘remake’ de esta película… ¡Algo delirante!
Qué nostalgia se siente al recordar aquellos románticos viajeros-aventureros (especialmente ingleses) de finales del siglo XIX, que se arriesgaban a recorrer durante meses o años lugares recónditos e inexplorados, y hasta se quedaban a vivir allí en muchas ocasiones.
Diciembre 16, 2007 a 4:03 pm
mcz
Desconocía a este autor francés, y les agradezco que lo hayan dado a conocer porque voy a intentar leer alguna de sus obras. Me interesa mucho la novela popular es castellano.
Un ejemplo parecido a Guy des Cars –aunque lo supera con creces– podría ser el de la famosa CORÍN TELLADO, de la que han sido publicados unos 4.000 títulos y vendido más de 400 millones de ejemplares de sus novelas. Ella figura en el Libro Guinness de Récords 1994 como la autora más vendida en lengua castellana.
Diciembre 22, 2007 a 2:25 am
Patricio Estrada M.
Soy un chileno que vivió en París a finales de los años 60, y frecuentó los lugares que usted menciona en su excelente escrito, y otros más… La inolvidable canción de Jacques Brel simboliza una época de idealismos, sueños inalcanzados, amores y desamores que, al igual que usted, muchos de nuestra generación hemos vivido con total plenitud, y permanece intacta en nuestra memoria.
Su excelente texto y la música me emocionaron. Le doy las gracias por ello.
Aprovecho la ocasión para desearle a Ud. y a los lectores de este interesante blog una feliz Navidad y un 2008 con los mismos valores de hace justo 40 años.
Patricio Estrada M.
Diciembre 23, 2007 a 10:45 pm
trapatroles
Amigo Luis:
Precioso relato de amor con el que me identifico pues hace escasamente dos meses encontré, como tú, por internet la dirección de mi primer gran amor, Lourdes, cuando tenía 18 años y vivía en Valencia (España). Ahora sé que vive en Toledo y no sé nada de su vida desde hace 32 años. No me atrevo a llamarle, no sé de su vida, pero con el recuerdo de aquellos años maravillosos espero llamarle en estos días de Navidad. No sé cual será su reacción pero me imagino que tras la sorpresa una alegría invadirá su ser dados los bellos momentos vividos.
Amigo Luis, creo que debes contactar con Odile, lo agradecerá.
Saludos y FELIZ NAVIDAD
Diciembre 24, 2007 a 3:52 am
Luis Irles Jiménez
Estimado amigo Trapatroles:
Me alegro te haya gustado el relato. Creo que si muchisimos amigos, intentáran buscar ese viejo amor de juventud, – via internet- se llevarían la gran sorpresa (y momentos de profunda emoción) al encontrar, facilmente, a esa persona que en su día amó tanto.
También te deseo una ALEGRE, HERMOSA Y FELIZ NAVIDAD, junto a los tuyos.
Gracias por tus periódicas visitas, que espero mantengamos mas asíduamente. Te felicito por tu Blog.
Luis
Diciembre 24, 2007 a 3:33 am
Brian Solbes
Mi enhorabuena por este atractivo y ameno blog y, especialmente, por el texto que acabo de leer.
Le envío un cordial saludo desde los Estados Unidos, deseándole al mismo tiempo un feliz 2008.
Diciembre 24, 2007 a 3:33 pm
comopompasdejabon
No quisiera yo aqui ser la gafe pero inmediatamente recorde el tango de Adriana Varela ” Como dos extraños” :
Perdón si me ves lagrimear…
¡Los recuerdos me han hecho mal!.
Pero solo es la mitad de las probabilidades posibles, así que ¡ suerte! y mi querido Luis que pases una feliz Noche de la Natividad.
Un beso en espumillón.
Diciembre 24, 2007 a 6:12 pm
Habemus natura
¡Hola!.
Para los turistas que quieran información oficial y gratis sobre Chile, dirigirse a SERNATUR. (Servicio Nacional de Turismo). Web:
1.- http://www.sernatur.cl
Y la página de Turismo Rural del INDAP. Ministerio de Agricultura. Chile.
2.- http://www.viajesrurales.cl
Y el Sendero de Chile,
3.- http://www.senderodechile.cl
Intendencia de Magallanes. Donde pertenece Torres del Paine.
4.- http://www.intendenciamagallanes.cl
Otras páginas útiles.
http://www.gobiernodechile.cl
http://www.correosdechile.cl
http://www.carabineros.cl
http://www.planos.cl
Y en especial les recomiendo que se empapen de la poesía chilena, ya que va muy bien con los paisajes !!!!!!!!!!!.
Gracias por visitarnos
(Solo soy una chilena turista que conoce relativamente bien el país)
J.
——-
Creo que tu conocimiento del país es mucho más que “relativo”, estimada J.
Gracias por los datos tan útiles que has facilitado, y gracias también por tú acertado consejo: efectivamente, la poesía chilena combina a la perfección con el telúrico paisaje de este gran país.
Saludos,
Luis Irles
Diciembre 24, 2007 a 10:29 pm
Luis Irles Jiménez
-Querida pompas (las damas primero), muchísimas gracias por tu ‘porteño’ comentario y por tu sentido del humor… Aquí en Chile estamos en verano y la Navidad la disfrutamos en la playa; o sea, época y lugar muy poco propicios para ‘el lagrimeo’…
Me ha alegrado mucho verte por aquí,y agradezco de veras tu visita y tus buenos deseos, que yo te devuelvo multiplicados por mil.
Feliz Navidad y que tus mejores sueños se concreten en el 2008!
Un fuerte abrazo. Luis
-Amigo Patricio, tal vez llegamos a coincidir en ‘La Casa de Chile’ en París o en cualquier otro lugar de los mencionados… Qué tiempos aquellos, ¿no es cierto? Pero como bien dices esos momentos de total plenitud permanecen imborrables en nuestra memoria.
Gracias por tu comentario. Feliz año nuevo y espero que sigamos en contacto.
-Hola Brian. Thanks for your comment. Supongo que habrás llegado acá por casualidad, pero lo mismo te doy las gracias por tus amables y elogiosas líneas.
DEsde el sur del Continente te envío un cordial saludo y mi sincero deseo de que se cumplan tus mejores proyectos, allá en el Norte.
Diciembre 29, 2007 a 6:45 pm
Châtelet
El fantasma de Baudelaire parece observarnos a través de los ventanales del Hotel de Lauzun, a lo largo de este precioso relato que atrapa al lector desde su inicio.
Felicito a su autor y espero leer más textos suyos en este blog.
Un muy feliz 2008 y salud para todos!
Diciembre 31, 2007 a 1:06 am
Carlos García
El pasado año visité París y estuve también frente a este edificio, mientras intentaba recordar –mi mala memoria me lo impidió– algunos fragmentos de “Las flores del mal”.
Me hubiera gustado, posteriormente, haber podido escribir algo parecido a este magnífico relato.
Saludos cordiales.
Diciembre 31, 2007 a 1:18 am
M. Domínguez
Su artículo sobre esa Barcelona que usted retrata a la perfección, y con tanto cariño, es un bonito regalo para todos aquellos que la hemos vivido con plenitud… A pesar del gran cambio que ha sufrido, sigue siendo una de las capitales más atractivas de Europa, y así me lo dicen muchos amigos extranjeros que han venido a visitarla.
Le felicito por su estupendo trabajo y le deseo un venturoso nuevo año a usted, y a todos los que colaboran en este interesante blog.
Marcial Dominguez
Diciembre 31, 2007 a 4:06 am
Lobo Seadog
Te agradezco mucho tus palabras, Marcial. En efecto, Barcelona tiene un encanto que la hace diferente de otras ciudades europeas, aunque ha pasado por épocas difíciles, como cuando el alcalde Porcioles intentó eliminar las archifamosas Ramblas y hacer, en su lugar, una gran calzada para los automóviles, como sucedió con el bello Paseo de Fabra y Puig de San Andrés-Horta. Todo en beneficio del “pogreso”. Qué burrada!!
Yo tambien te deseo un mejor y dichoso 2008 en compañía de los tuyos
Que el Jefe te bendiga
Diciembre 31, 2007 a 4:18 am
Lobo Seadog
Querida Maria Jesús, de nuevo gracias por leer mi texto. Seguiré intentando plasmar mis vivencias de como era aquella “Bacilona” tranquila, de los tranvias y los carros, que yo conocí en mi ñiñez.
Acá, donde estoy currando, celebraré la entrada del 2008 oyendo las sirenas de los barcos (ya no son accionadas por el vapor a presión) y contemplando el rielar de la luna (como el pirata de José de Espronceda) sobre la mar, mientras monto guardia.
Os deseo a tí, al “pariente” y a vuestra familia un 2008 en que veais cumplidos, si no todos, sí vuestros mejores deseos.
Que El Jefe os bendiga
Diciembre 31, 2007 a 1:43 am
Mª Jesús
¡Me parecía estar paseando por esa maravillosa ciudad mientras leía tu precioso y sentido post, querido Tony!
Un fuerte abrazo y que el 2008 te inspire más textos como éste.
El ‘pariente’ y yo te enviamos todo nuestro cariño, tanto a ti como a los tuyos…
Enero 2, 2008 a 1:21 am
Florie
He leído “Orlando” y sus diarios… porqué no habré leído más!!!!! Me encanta
Saludos
Enero 2, 2008 a 11:04 pm
Luis Irles Jiménez
Muchas gracias por tu visita, Florie.
Me acabo de dar una vuelta por tu blog y he podido comprobar que posees un enorme talento literario… Volveré muy pronto para leer con más detenimiento tus textos. La revista y el foro también me han parecido muy interesantes.
Un abrazo.
PS. He puesto un link a tu bitácora
Enero 3, 2008 a 12:07 am
Florie
Es un film increíble; qué les parece ‘El proceso’, basado en la novela de Kafka?
Saludos
Enero 3, 2008 a 12:14 am
Florie
Infinitas gracias por tu confianza critica
; y transmitiré tu amable comentario a los creadores y autores de la revista.
Un abrazo, y un enlace también de mi parte
Enero 3, 2008 a 9:31 pm
Luis Irles Jiménez
Sin duda, otra de las obras maestras de Welles. Dijo un crítico de la época -cuyo nombre no recuerdo ahora- que la novela de Kafka, filtrada por el barroquismo y expresionismo del gran Orson Welles fue “el encuentro de dos genios”. Yo estoy totalmente de acuerdo con esa afirmación.
Muchas gracias por tu enlace, estimada Florie; y más aún porque El Faro no es un blog estrictamente literario, como ya habrás podido constatar.
Un afectuoso saludo.
Enero 3, 2008 a 11:54 pm
tucuman
Guy des Cars fue un escritor de culto en Québec durante la década de los 60.
A diferencia de sus feroces críticos parisinos, que en muy pocas ocasiones llegaron a escribir –y menos a publicar– nada medianamente aceptable, des Cars gestó un par de novelas extraordinarias. No revelaré sus títulos, pero invito a los auténticos amantes de la buena literatura a que buceen en la obra de este maltratado genio y las descubran. No se arrepentirán.
Saludos
Enero 4, 2008 a 11:22 pm
trapatroles
PRECIOSO REPORTAJE DEL SAHARA. QUIZAS FALTEN FOTOS DE LOS OCASOS EN EL DESIERTO.
FELIZ AÑO 2008
Enero 5, 2008 a 1:50 am
Luis Irles Jiménez
Muchas gracias, mi estimado trapatroles. Tienes razón sobre las fotos: intentaré conseguir alguna para añadirla al post.
Yo también te deseo lo mejor para este año que acabamos de iniciar.
Un fuerte abrazo.
Enero 7, 2008 a 9:43 am
Florie
Es curioso porque también recuerdo esa frase: ‘fue el encuentro de dos genios’…pero no quien la pronunció!
Saludos desde la linterna trágica
Enero 8, 2008 a 12:02 am
zenocrat
La frase es de Jean-Luc Godard, otro genio del cine.
De nada.
Enero 8, 2008 a 12:05 am
zenocrat
Mucho más bonita que el euro. Y, además, de plata.
Saludos bisiestos.
Enero 9, 2008 a 8:57 pm
Florie
Con la lectura el famoso quiasmo se vuelve paralelo: hay que leer para vivir Y vivir para leer…
Enero 10, 2008 a 12:31 pm
Florie
Entonces, siguiendo el ejemplo inspirador de Stevenson, parece muy agradable la idea de que la próxima vez que pierda una entrada escribiré a cambio una novela en tres días
Saludos
Enero 10, 2008 a 6:16 pm
Jesús B. Arango
Excelente artículo, aunque se quedaron en el tintero -supongo que por problemas de espacio- nombres como los de William Burroughs, Antonin Artaud, Arthur Cravan, Roberto Bolaño, etc., y los poetas, narradores o intelectuales españoles del exilio: León Felipe, Max Aub, José Bergamín, José Moreno Villa, Luis Cernuda, María Zambrano, Antonio Gaos, José Moreno Villa, Juan Rejano y otros más.
Quisiera también mencionar a cineastas de la talla de Luis Buñuel, John Ford y Sergei Eisenstein, que convirtieron a México en un paraíso de la creación fílmica. Ningún otro país americano de habla hispana despertó tanta fascinación e interés entre estos grandes literatos y cineastas extranjeros.
De nuevo mis felicitaciones.
Enero 10, 2008 a 8:54 pm
juan pablo
… y si la escribes en dos días, y además ganas el “planeta” con ella, ten por seguro que tu nombre figurará en el libro guinnes de los récords…
¡ánimo florie, sorpréndenos!
Enero 11, 2008 a 5:19 am
Cromatica
Hola amigo Luis, luego de tantas fiestas vengo a capturarte con mis ojos. Y siempre ellos se regodean con tus textos. Aprovecho y te dejo buenos deseos y mucha felicidad.
Este texto me emocionó, porque al igual que tú, ya le he dado al Google para saber de algún viejo amor significativo. No hay duda que es una manera de sorprender nuestra memoria con los recuerdos guardados en el cajón.
Un abrazo y te sigo leyendo
Enero 11, 2008 a 11:15 pm
Sara Vial de los Heros
Luis, acabo de encontrar en tu blog del año pasado mi soneto verde del Bar Ingles, pero desgraciadamente falta Alfonso Castagneto al que dedico la segunda estrofa.Tambien, estimado Luis, en la primera linea del poema faltan palabras.¡Cómo hacer para poder conseguir una copia exacta? Son tan hermosos y generosos los juicios que te llegaron y el pobre soneto salió semi decapitado. El Bar Inglés se vendio, su bitácora se la tragó la noche y el viento de Valparaiso, pero acaso, logre recuperar y sacar copia del poema completo para enviarlo a tu blog con toda su historia Pediré ayuda a Carlos Lastarria que sigue trabajando en la Municipalidad. Alvaro Donoso vive ahora a media cuadra de mi casa en 2 Norte. Les maravillará que les cuente este hallazgo.Te felicita por tu talento y agradezco tu apoyo a los poetas. Un recuerdo de Sara Vial.
Enero 13, 2008 a 12:45 am
Luis Irles Jiménez
Querida Sara:
¡Qué alegría recibir noticias tuyas después de tanto tiempo! He llegado hoy de un viaje por Las Torres del Paine y, antes que nada, quiero saludarte y darte las gracias por tu cariñoso correo.
Próximamente te escribiré con buena información y respuestas a tus preguntas… Sé quién tiene el manuscrito original (y en tinta verde que no ha desteñido a pesar de los años.)
Un fuerte abrazo,
Luis Irles
Enero 13, 2008 a 2:33 am
Luis Irles Jiménez
Agradezco enormemente tus palabras, mi estimada Cromática. Ha sido muy agradable para mí encontrar, tras mi vuelta del Sur, tu generoso y bello comentario.
Como muy bien dices, es realmente emocionante que nuestra memoria se vea sacudida y despierte ante esos recuerdos que creíamos ya enterrados. En este caso, debemos darle las gracias a internet por brindarnos esa oportunidad.
Gracias de nuevo por tu visita. Me pasaré muy pronto por tu blog para leer tus nuevos poemas.
Un fuerte abrazo.
Luis
Enero 13, 2008 a 2:53 am
Luis Irles Jiménez
Efectivamente, amigo Jesús, para extendernos en la obra ‘mexicana’ de todos y cada uno de los escritores y cineastas que tú mencionas, habríamos tenido que ocupar tres o cuatro veces más espacio del utilizado. La intención de este breve artículo era, sencillamente, despertar el interés de ciertos lectores interesados en conocer más a fondo la singularidad de este fenómeno cultural.
Muchas gracias por tu comentario y por los datos que ofreces en él.
Un saludo cordial.
Enero 14, 2008 a 2:45 am
Emy Lozano
Un relato profundamente hermoso y conmovedor. Me emocionó su lectura.
Saludos,
Emy
Enero 15, 2008 a 12:22 am
Javier Esteve
Hacía tiempo que no leía un texto tan bello y tan bien escrito. Es un ejemplo de cuento casi perfecto, tanto por su contenido como por su impecable estilo… Excelente!
Mis más sinceras felicitaciones.
Un fuerte abrazo
Enero 17, 2008 a 7:59 pm
goroka
Todas las culturas son enriquecedoras, viajar es una de las cosas que me producen más placer, quitando el sexo claro, jajaja… Un saludo!!
Enero 17, 2008 a 4:46 pm
archipiélago
Estuve recorriendo parte de ese camino este pasado verano -unos 35 kilómetros partiendo de Cuzco- y realmente es asombroso constatar cómo los incas pudieron construir tan portentosa obra.
Me ha gustado recordarlo al leer los datos que ofrecen en este interesante blog.
Saludos
Enero 18, 2008 a 6:17 am
goroka
Deliciosa virtud la de los ingleses! a ver si se nos pega algo, de lectura claro, aunque soy partidaria de leer lo contemporáneo.La librería de la foto me recuerda a una de barcelona que está en el barrio de Gràcia, dentro del caos de libros de segunda mano amontonados, se eleva un cierto orden de libros exquisitamente clasificados.Interesante post!!un saludo desde bilbolunya.
Enero 18, 2008 a 9:55 am
trapatroles
Precioso el reportaje de la Real Calzada Inca y espero visitarla algún día.
Saludos
Enero 18, 2008 a 7:57 pm
alacant
¡Qué envidia más sana! … Yo me pasaría horas y horas en esas acogedoras librerías londinenses, aunque tengo entendido que el precio de los libros en Inglaterra superan en mucho a los de España.
Me ha encantado el post.
Abrazos
Enero 18, 2008 a 10:08 pm
Luis Irles Jiménez
Goroka: Agradezco muchísimo tu visita a este blog y los oportunos comentarios (especialmente el de los viajes ‘placenteros’) que has dejado aquí…
Tienes un blog excelente. Me pasaré de nuevo por allí para leer tus posts con más detenimiento.
Musus i Petons
——
Alacant: Londres lo tienes relativamente cerca y los vuelos son baratos desde España. Anímate y plántate allí. Disfrutarás sus librerías y los mil lugares interesantes que tiene.
Gracias por tu visita. Un fuerte abrazo.
Enero 19, 2008 a 3:11 am
comopompasdejabon
“Quizá me engañen la vejez y el temor, pero sospecho que la especie humana -la única – está por extinguirse y que la Biblioteca perdurará: iluminada, solitaria, infinita, perfectamente inmóvil, armada de volúmenes preciosos, inútil, incorruptible, secreta”.
Creo que tú tienes de Londres “el plano secreto de sus tesoros”.
Gracias por tu elegante cortesía, tu cariño y erudición que hacen doblemente valiosas para mí tus palabras, querido Luis.
Pomme de reinette et pomme d’api…. tapis, tapis gris.
Enero 19, 2008 a 3:37 pm
paula
realmente bello!!!
saludos
pau
Enero 19, 2008 a 3:42 pm
paula
Sigue siendo uno de los lugares que deseo visitar si o si. Que gran cultura la de los incas!! Estuvieron tan cerca de nosotros y hoy parece tan lejano…
saludos
paula
Enero 19, 2008 a 4:02 pm
paula
Justamente para navidad una amiga mia, sabiendo de mi interes por practicar el ingles, me regalo un libro de bolsillo para mis andanzas diarias en el metro titulado: THE WORST THING A SUBURBAN GIRL COULD IMAGINE , lo que descubrí fue que pertenecia a la editorial Penguin y a modo de introduccion (celebracion de los 70 años, en el 2005) señalaban como surgio la idea de “crear” estos libros de interesante contenido y en formato pequeño y economico.
Genial!!! espero visitar en un futuro proximo Londres y perderme en sus librerías
Saludos
pau
Enero 19, 2008 a 4:50 pm
Luis Irles Jiménez
Mi estimada Pompas, te doy mis más sinceras gracias por la visita y por tu cariñoso comentario. Siempre es una alegría enorme para mí verte por este Faro.
Tu blog me sigue pareciendo exquisito, y aunque suelo visitarlo con frecuencia, no me atrevo a dejar comentarios en él porque mi ‘erudición’ poética deja mucho que desear…
Espero que lo comprendas…
Recibe un fuerte abrazo desde este lado del mundo.
Luis
Enero 19, 2008 a 6:40 pm
Luis Irles
Hi Paula,
Como encargado de la sección de libros de esta bitácora -y mientras el Sr. Director of The Faro of the End of the World prepara minuciosamente las respuestas a sus comentarios- me permito recomendarle un libro del Dr. Sir Francis J. Panchot que seguro le interesará conseguir cuando vaya a Londres. El título es un poquito largo, pero vale la pena:
“Natural Regeneration Activities of Fagus orientalis Lipsky and Investigation of Its Succes In The Armenian Forest thanks to the bark beetles species –¡ojo, nada que ver con Los Beatles!– controlled periodically, in order to study the biology of the insects, specially the Blastophagus piniperda, the Thanasimus formicarius, Placusa complanata, Silvanus bidentatus, Epuraea abietina, and Formica rufa barata.”
No le defraudará, milady.
Atentamente le saluda,
Jota Page Letters
Enero 20, 2008 a 4:55 pm
goroka
Sólo pasé para decirte que en mi post amor cibernético te he dedicado un pequeñito homenaje!!te sigo de cerca.
Enero 20, 2008 a 5:30 pm
paula
Muchas gracias por el libro recomendado….
Especialmente a jota page por su entendimiento de la naturaleza.
saludos
pau
Enero 20, 2008 a 7:12 pm
Luis Irles
Muchísimas gracias, Goroka. Me siento gratamente sorprendido y, por supuesto muy honrado, por este pequeño-gran homenaje que una sensible y excelente escritora como tú tan generosamente me ha dedicado.
Todo mi aprecio y gratitud para ti.
Un fuerte abrazo desde Chile.
Enero 21, 2008 a 3:18 am
Luis Varas
Cuando lo leí por primera vez no me impactó tanto como ahora…es muy cercano.
Enero 22, 2008 a 12:01 am
goroka
Hola Luis, pues aquí estoy para comentarte que empezé el relato que me sugeriste en mi blog, y va con dedicatoria,jajaja,falta la presentación de ella y el encuentro y desenlace.Muchísimas gracias por tu amable comentario lleno de ternura.Besos cortos e intermitentes como los relatos!!
Enero 22, 2008 a 2:36 am
Lautaro Nahueltoro
¡Fantástico y extraordinario su concurso!
Por favor, indíqueme cuándo será la premiación y si el libro lo mandan o hay que ir a buscarlo…
Entiendo que su concurso lo tiene patentado, pues más de uno querrá copiárselo y, le aseguro, que nunca vi otro igual y tan original.
Saludos desde la Araucanía
Lautaro
——
Etimado Lautaro. Mucha gracias por su exultante y halagador comentario. Esperamos recibir pronto su relato.
Respecto a la pregunta que nos hace, paso a reponderle de inmediato: el ganador del concurso podrá elegir entre ambas opciones; bien recibir el libro en su domicilio sin coste alguno, o -si lo prefiere- venir personalmente a recogerlo a Santiago, donde tendrá reservada una suite en la Residencial “Mapocho River Inn”, tres almuerzos a la carta en el Restaurant ‘La Marraqueta d’Or’ y una visita guiada al Zoo de la capital. Ah, y por supuesto, gratis total.
Anímese y envíenos sin demora su relato.
Mucha suerte, y un afectuoso saludo para usted.
Enero 22, 2008 a 3:42 am
EDGARQUINTEROCRIADO
ES SOBRE EL RECORRIDO DE DOS MIL KILÓMETROS EN CINCO DÍAS QUE EN EL ARTÍCULO SOBRE LA CALZADA INCA ESCRIBES HACÍAN LOS CHASQUIS INCAS. EN MI JUVENTUD FUI ATLETA DE DISTANCIAS LARGAS Y CREO POCO POSIBLE QUE LOS CHASQUIS MANTUVIERAN UNA VELOCIDAD DE MÁS DE TREINTA KILÓMETROS POR HORA PARA LOGRAR TAL RESULTADO. DE PRONTO MIL KILÓMETROS YA SEA UNA SITUACIÓN MÁS RAZONABLÑE. PERO 2 MIL KILÓMETROS ES UAN EXAGERACIÓN CABALLERO
CORDIALMENTE, EDGARQUINTEROCRIADO
Enero 22, 2008 a 12:32 am
Luis Irles
Querida Goroka, llevo largo rato buscando un adjetivo, o un adverbio, o cualquier especie de palabra que exprese, adecuadamente, lo muy complacido que me siento después de haber leído tu comentario … Voy a pasarme ahora mismo por tu blog para leerlo: seguro que me encantará.
Un cálido abrazo,
Luis
Enero 22, 2008 a 2:23 am
tucuman
Les felicito por la convocatoria de este original concurso literario y por su fino sentido del humor. Tal vez me anime y participe en él, pero tengo que estudiar detenidamente qué tema elijo: ¡son todos fascinantes!
Gracias por arrancarme una sonrisa… ¿o es que la cosa va en serio? La verdad es que estoy impaciente por leer los textos que les vayan llegando …
Saludos, abrazos y buenas letras!
Enero 22, 2008 a 2:28 am
Luis D'Anyana
PARA EL CONCURSO DE RELATOS BREVES. TEMA 11
No podía entenderlo. Nunca habíamos tenido el menor problema y sólo con mirarnos sabíamos lo que pensaba el otro. Pero ella seguía llorando.
Realmente desconocía, en esta oportunidad, cuál podía ser el motivo de su congoja. Trataba por todos los medios de pensar en qué podía haberle fallado para trastornarla de esa manera. Lloraba y lloraba desconsoladamente.
Le pasé mi pañuelo para que se secara las lágrimas y, repetinamente, dejó de sollozar. Me sentí muy feliz, pese a que tuve que arrojar al riachuelo -que deslizaba sus cantarinas aguas hacía el lago- la jugosa cebolla cruda que me estaba comiendo.
Luis D’Anyana
Enero 22, 2008 a 6:29 am
goroka
Jopeta!!confieso que has vvido,jajaja!!
Enero 22, 2008 a 11:42 am
Luis Irles
Muchas gracias por la aclaración, amigo Edgar. Efectivamente, fue una errata involuntaria al escribir el artículo que había pasado desapercibida hasta leer tu comentario. Todos sabemos la gran resistencia física que se les atribuye a los incas -en especial a los “chasquis”-, pero obviamente éstos carecían de alas…
Queda corregida la errata.
Un cordial saludo,
Luis
Enero 22, 2008 a 12:02 pm
Luis Irles
Como diría el gran Picasso: “Y lo que queda, querida goroka, y lo que queda…!”
Enero 22, 2008 a 2:20 pm
Sócrates García
Estimados amigos. Les envío el relato que termino de escribir especialmente para el Concurso convocado por ustedes. Me atrajo el punto número 2 de las bases, ya que soy un amante de la naturaleza. Ojalá resultara ganador, ya que colecciono ediciones de ‘Alice in Wonderland’ y me falta la ilustrada por Tunner.
REFLEXIONES JUNTO AL LAGO
Autor: Sócrates García. Tegucigalpa (Honduras)
Mientras paseo por el frondoso bosque que rodea el lago Tenahuilpa, escucho embelesado el dulce piar de los colibríes multicolores y tropiezo a cada paso con latas de cerveza, botellas quebradas, restos de comida, excrementos de perro, colillas de cigarrillos todavía humeantes y algún que otro preservativo colgado de la rama de un árbol cual orgulloso trofeo al viento… Al contrario que la mayoría de los mortales, a mí toda esa ‘basura’ no me molesta en absoluto, porque yo -además de filósofo- soy un ser positivo que analiza la materia y reflexiona sobre ella. Es normal que los humanos vayan dejando rastros -allá por donde pasan- para que éstos sean interpretados por personas superiores como yo; a la vez espirituales, platónicas, pitagóricas…
No reacciono escandalizado como un vulgar ecologista estrecho de mente y, una vez más, puedo constatar con mis propios ojos que cuatro son los elementos que constituyen la materia y construyen la geometría. Todos hermosos, proporcionados todos: hexaédrica la mierda que piso, icosaédrica el agua turbia que contemplo, octaédrico el aire impuro que me llega desde la orilla opuesta del lago, tetraédrico el bote de cerveza, el fragmento del hermoso vidrio que brilla bajo el sol primaveral y que a punto estuvo de dejarme sin el dedo gordo de mi pie derecho, el fuego incipiente que surge de unas hojas y ramitas secas que ha ocasionado el cigarrillo sin apagar. Todos perfectos y regulares todos. Y cada uno de ellos, tierra, agua, aire y fuego, puede en su especial simetría desgajarse en triángulos para recomponerse también en triángulos, de modo que con aquellos desprendidos del agua puedas componer fuego, y con los del fuego tierra y con los de la tierra aire. ¿No es ésta -pregunto yo- una hermosa imagen de la creación?
Enero 22, 2008 a 8:53 pm
alacant
Espero y deseo que este original Concurso de Relatos sirva para descubrir algún nuevo talento literario. Es, además, un reto para ciertos escritores/as que a veces no encuentran el tema adecuado para sus historias porque la musa está de vacaciones…
Los dos publicados hasta ahora me han encantado… ¡toda la suerte del mundo para los participantes, y que gane el mejor!
Un fuerte abrazo desde ‘la millor terreta del mon’
Enero 23, 2008 a 12:58 am
somerville
amigos, ¿podrían informarme, por favor, cuándo se cierra el plazo para el envío de originales?
otra cuestión: ¿tienen que estar los relatos forzosamente escritos en castellano? les hago esta pregunta porque tengo un cuento breve muy apropiado para este certamen, pero está escrito en finlandés (soy nacido en aquél país aunque resido en Madrid), y si lo traduzco al español el texto perdería mucho… ya conocen el dicho: ‘traduttore, tradittore’
muchas gracias. les felicito por su iniciativa.
somerville
Enero 23, 2008 a 2:09 am
somerville
Muchas gracias por aceptar que participe en el concurso con un relato escrito en mi lengua natal.
Inclúyanlo, por favor, en el tema número 12
YRITYS LISÄPALVELUT YETÏ!
by somerville
Etsimme kilpaillijoita Nelosen uuteen reality-sarjaan! Hurenen’s lon Nelosen suosituin ulkomainen reality ja nyt on kotimaisen version vuoro. Ensimmäistä kertaa Suomessa toteutettava huippumalli Tyra Tabanksin luoma formaatti nähdään Nelosella huhtikuusta alkaen. Voittajaa odottaa ura Suomen ja maailman catwalkeilla.
Sarjan ideana on löytää henkilö, jonka rahkeet riittävät uraan huippumallina. Pelkkä ulkoinen kauneus ei riitä voittoon, sillä menestys vaatii myös sisua sekä oikeaa asennetta. Sarjan jaksoissa koetellaan kilpailijoita erilaisilla tehtävillä, joita voivat olla esimerkiksi muotinäytökset, haastavat valokuvaukset sekä suunnittelijoiden tapaamiset. Jokaisen jakson lopussa tuomaristo arvioi kilpailijoiden suoritukset ja potentiaalin kilpailun voittamiseen. Tuomariston päätöksellä pudotetaan aina viikoittain yksi kilpailija pois jatkosta.
Ilmoittaudu mukaan mennessä. Kilpailun voittaja saa 25 euron arvoisen mallisopimuksen mallitoimisto Paparazzin kanssa, hänestä tulee lax factorin trendluk -keulakuva sekä hän pääsee Cosmopolitan-lehden kansikuvaan.
Riittävät uraan yetï huippumallina, bragäs mukan nona!
Enero 23, 2008 a 1:53 am
Luis Irles
Tucuman:
Por supuesto que la cosa va en serio. No te lo pienses tanto y elige un tema ya. Sabemos que tu sentido del humor es muy británico, así que me permito aconsejarte el tema número 6. ¿Te parece bien?
Alacant:
Como siempre, tus comentarios son muy certeros y nos dan ánimos para seguir. Gracias por tus palabras y por tu simpatía. Te envío un fuerte abrazo.
Somerville:
Muy oportunas tus preguntas. Debo reconocer que se nos pasó el pequeño detalle de dar la fecha límite para recibir los originales. Entono el mea culpa: bueno, el plazo estará abierto hasta las cuatro y media de la tarde, más o menos, del día 15 de mayo de 2012.
Respecto al tema del idioma, en este blog no hacemos discriminaciones lingüísticas. Puedes enviarnos tu cuento en finlandés, pero siempre con una pequeña condición: en caso de que resultarás ganador del concurso, deberás comprometerte a traducirlo al español en un plazo de 30 días.
Gracias a todos los participantes. En nuestro correo electrónico ya hemos recibido más de 38 relatos, incluyendo dos en inglés, uno en catalán, otro en tagalo y dos en esperanto… Anímense y sigan enviando sus letras. No olviden que el premio vale la pena.
Saludos.
Enero 23, 2008 a 2:16 am
luis
Querido amigo Luis:
Eso suponía.
Un abrazo
Enero 23, 2008 a 10:22 am
comopompasdejabon
¡Que crueldad!
Ohh lo digo por las arañas, ejercen sobre mi una atraccion hipnotica…
Es sabido que los Irles son tremendos cuentistas, amantes de ficciones, así que no me sorprende la convocatoria de este concurso.
¡Luminoso haz de luz el de este bello Faro!
Guan point, an puan… al relato de Sócrates por la magistral exposición sintética en su reformulación del orden sobre el caos en los tiempos modernos.
Respecto al relato de Somerville, el Real Colegio de Lingüistas Oficiales y Traductores del Yetiano al Español no me permite transcribir textos en la Red que sirvan de copyPastO a descarados cuatreros internautas ,salteadores impunes de canones.Sorry.
Iridiscentes besos, mi apreciado amigo.
Enero 23, 2008 a 1:40 pm
Luis Irles
Querida Pompas,
Esa atracción hipnótica que despiertan en ti los arácnidos deberías plasmarla, cuanto antes, en uno de esos magníficos textos poéticos que sueles escribir a la sombra de tu heptario y enviarlo a este Faro, donde se te aprecia tanto y -no debería mencionarlo, pero lo diré sin tapujos-, tienes “enchufe”.
Sería un honor muy grande para nosotros poder contar con tu participación en el certamen. Si te decides, me gustaría que le pusieras un nombre exótico a la tarántula protagonista, ¿lo harás por mí?. Yo, a cambio, intentaré convencer a somerville para que haga una traducción al español de su cuento ‘yetiano’ exclusiva para ti: ¡es buenísimo! (me refiero al relato, al finlandés no lo conozco personalmente).
Muchas gracias por tu comentario. Fáiv points for yú…
Recibe un fuerte abrazo y besos de ocho patitas.
Enero 23, 2008 a 6:19 pm
zenocrat
TEMA 7
boeing
fíjate como se miran y dicuten en voz baja y hacen gestos y señalan, disimulan y sonríen, y entonces yo cierro los ojos y me quedo quietoquietoquieto igual que un muerto para que el jefe no me vea ni ellos tampoco, y como los muertos no hablan digo abretesésamo sólo con el pensamiento y enseguida la cajita blancanieves se abre sin ni un ruido y el polvito va directo a mi nariz, casi lo mismo que cuando la mujer le planta los papeles al calvo en su misma jeta y después se separa la hermosa melena rubia de su cara y bebe temblorosa otro trago de agua con gas o sin gas que ya no recuerdo de qué clase les serví, ¿y qué es lo que veo desde detrás del biombo que me oculta?, lo que yo veo, cajita blancanieves, es la cara de la mujer más guapa del mundo, no, ya me equivoqué de nuevo, lo que veo es el mundo más hermoso del mundo y es que fue mi abuela la que me enseñó que la palabra mágica hay que decirla con la boca tapada y con los ojos cerrados para que haga sus efectos, y no hay que abrir los ojos después pase lo que pase, porque si no, todo se borra y entonces desaparece la verdad que haya salido por delante del biombo, así que yo a los ojos los aguanto cerrados y no los abro ni así me piquen ni así les salten lágrimas o ni así que ellos me griten ¡eh tú, boeing! y me señalen y se rían, y hasta el final o cuando me dé la gana no levanto las persianas de los ojos, y cuando las levanto veo que el calvo se ha puesto catatónico el hijoputa, pero a ellos yo los oigo para entonces como si fueran mentira, una mentira muy fea y algo sucia, y como si estuvieran en otro mundo que no es verdad o salieran en una película en blanco y negro porque los dos se hacen entonces de mentira mentira, y, como iba diciendo, entonces veo la verdad, ¿que qué veo?, muchas, muchas verdades veo yo en este puto restorán
zenocrat
Enero 23, 2008 a 7:57 pm
José Huaina
Señores:
Los chasquis o “chaskiq”, podían perfectamente recorrer la distancia de 2000 kms en cinco días, ya que no se olviden que era un correo de “postas”, es decir, no era una sola persona la que recorría todo el trayecto. Por eso, cada 20 o 30 kms existía un “tambo”, donde se encontraba el chasqui de refresco. Parecido a la posta de 4X400, por decir, (que ud. señor Edgar, habrá corrido como buen deportista).
Si tienen en cuenta que corrían a gran velocidad y cerca de 20 horas al día de promedio (exceptuando malas condiciones atmosféricas, quebradas, riscos y noches sumamente oscuras), perfectamente podían hacer 400 kms diarios, es decir 2.000 en cinco días.
Por tanto ruego a ud. no borre lo que había escrito. Era correcto.
José Huaina, desde Huarmey, Perú
Enero 24, 2008 a 12:25 am
denise
mi querido amigo Luis primero que nada gracias por tu visita a mi blog. alternativo, por decirlo de alguna manera..el de la Poesía y la Pintura, lo dejo para los poemas más acicalados y para cuando tenga pinturas nuevas que presentar..Pero es un placer tenerte en mi espacio..En cuanto a tu convocatoria yo me decidiria por el número 9….me gustan las historias de intrigas y asesinatos..voy a pensar en una ..hay fecha límite?..bueno mi amigo me encantó visitarte y saber de tí..de repente me aparezca con mi cuento en mano en unos días..vamos a ver cómo andan las musas..saludos y besitos cariñosos..tu amiga..Denise
Enero 24, 2008 a 6:54 am
goroka
Maravillosa canción mi querido farero del fin del mundo!!Se merece el personaje femenino de mi corto relato de un poeta bohemio para esta noche, eso sí, no se queje usted si erotizo el personaje pues con esta canción que me dedica mis sueños se han vuelto más sensuales que nunca,jajaja.Un beso sensual!!
Enero 24, 2008 a 10:04 pm
Florie
Gracias por este pequeño viaje relámpago-lector a China… Saludos
Enero 25, 2008 a 9:21 pm
Luis Irles
Gracias a ti por leer y comentar, Florie.
Tengo entendido que te interesa mucho la cultura china… ¿Has leído “Sueño en el Pabellón Rojo”, de Cao Xueqin? ¿Qué opinión te merece?
Saludos
Enero 25, 2008 a 9:40 pm
Luis Irles
Estimada Denise. La fecha límite para la recepción del cuento la marcas tú… Epero impaciente tu relato ‘asesino’…
Un millón de gracias por tus más que amables palabras.
Besos también para ti. Luis.
——-
Dear bitzoc. Gracias por tu excelente comentario. Coincido plenamente contigo -a la que incluyo en la tribu de los entendidos- en la definición del minicuento: un género camaleónico y difícil, ciertamente.
Un afectuoso saludo.
——
Dejé un comentario en tu blog, apreciada goroka. Gracias por el tuyo.
Un abrazo desde el Pacífico.
Enero 26, 2008 a 2:27 am
Denise
Mi querido Luis..felizmente que me pasé a visitarte y me entero que no hay fecha límite..me pondré a trabajar este fin de semana a ver que sale….besitos cariñosos..Denise
Enero 26, 2008 a 7:16 pm
comopompasdejabon
No se que es más poético, hermoso y conmovedor si la canción de Paoli, la dulce voz de Battiato o la ternura de Chaplin pero, unidas las tres, son un delicado canto al amor, a la esperanza del amor.
En la entrada del Faro entre las hojas de la verde enredadera que trepa por sus muros florece una rosa anttica, York and Lancaster, el terciopelo de sus pétalos y su perfume, adornan, hoy mi blog, gracias.
Enero 26, 2008 a 4:50 pm
Gonzalo
“Il cielo en una stanza” es una maravillosa canción, tremendamente poética y hermosa. Esta genial versión de Franco Battiato no la conocía, así que le agradezco mucho que la haya subido a su blog.
Un cordial saludo,
Gonzalo
Enero 26, 2008 a 9:07 pm
Luis Irles
Me satisface enormemente saber que has podido disfrutar por primera vez de la versión de Battiato a través de nuestro Faro, amigo Gonzalo.
Bienvenido a tu casa.
Enero 26, 2008 a 9:42 pm
Luis Irles
Querida Pompas… El exquisito detalle que has tenido con este modesto blog me ha emocionado de verdad: te doy las gracias por ello. Tengo que agradecerte también el poético y tierno comentario que has dejado aquí. Tus palabras son dignas de habitar esa habitación maravillosa donde, además del cielo, cabe todo el amor del mundo.
Un fuerte abrazo,
Luis
Enero 27, 2008 a 8:02 pm
Marta Galeano
Hola! Una buena idea la convocatoria del concurso de relatos… me encantaría participar, pero lo cierto es que aunque haya una sola base la pusieron medio difícil. En todo caso ya tengo casi terminado un minicuento que tal vez se podría ubicar en la propuesta Nº 3, si me queda bien lo enviaré… Ah, me olvidaba, los publicados hasta el momento me gustaron bastante, quitando el que está escrito en finlandés porque no entendí ni papa jajaja… felicito a sus autores.
Besos
Enero 28, 2008 a 4:00 pm
comopompasdejabon
Mi enhorabuena a Luis D’Anyana por tan jugoso humor, podría ser el texto de un chiste de Mingote, caballero tan instruido no sabe que ahora, en los super venden ya la cebolla pelada, cortada, higienicamente empaquetada y transgénica? ¡Hay que salir más al mundo , amigo! (por muy amargo que sea su sabor
).
¿Se puede amar la palabra por si misma? ¿diseccionada, a pequeños pedacitos , decorando entre cristales pinchada en alfileres para, luego, jugar a ver quien casa más y mas deprisa en un puzzle de tinta, tan sólo por entretener los ratos?
El relato de zenocrat puede ser una redonda respuesta, por cierto ¿ nos conocíamos ya, de antes amigo?, en cualquier caso rotundas felicidades.
Pizzica pizzica, ya suena la Tarantella.
Besos a los fareros
Enero 28, 2008 a 7:04 pm
goroka
Ay la pompitas! qué triste siempre lo que escribe, si es que es ella la autora no quisiera meter la pata, veo que les une una gran afinidad arácnida, mis congratulaciones, esquisita criatura poética!!un beso dulce sin veneno.
Enero 28, 2008 a 9:58 pm
Luis d'Anyana
Pompas: Debo reconocer que soy un hombre chapado a la antigua, y que sigo comprando las cebollas –por cierto, están por las nubes– y los tomates en la Frutería de la señora Pilar. Tengo, por tanto, el orgullo de proclamar a los cuatro vientos que nunca he pisado un supermercado ni lo pisaré jamás, y menos una de esas grandes superficies multinacionales… Yo apoyo al pequeño comercio, vaya que sí, aunque tenga que soltar cuatro lagrimones por culpa de mis adoradas cebollas sin cortar, sin pelar, sin envasar y sin transgénicos.
Perdona, se me olvidaba una cosa: ¿a quién le preguntas si nos conocíamos ya?, ¿a zenocrat o a mí? Es que no me ha quedado claro.
Gracias por tu comentario. Un besote.
L. d’Anyana
Enero 29, 2008 a 5:28 pm
goroka
Pues claro que tiene mi permiso para colgar el relato corto del llanto mi querido muso cibernético,jajaja!
Enero 29, 2008 a 10:33 pm
amanita
adoro Venecia, he recorrido algunas partes del mundo y aun no hay nada que se pueda comparar a Venecia, mágica, mítica, señorial, única, extravagenate, acogedora, húmeda, apasionada….y un sin fin de adjetivaciones más, y que decirte de Lisboa es casi vecina mia, vivo cerca de la frontera de Portugal y tengo un cariño muy especial por Portugal y en concreto por su capital, ese barrio alto, esa baixa, esa avenida de la libertad, ese puerto y tajo majestuoso que moja los pies de los puentes 25 de abril y VAsco de Gama, ains me iba ahora mismo con los ojos cerrados a Lisboa o a Venecia, besos y se feliz
Enero 30, 2008 a 12:27 am
comopompasdejabon
Quería agradecer Luis, tu gentileza al invitarme a participar en tan divertida iniciativa, he disfrutado enormemente escribiendo el relato, ja,ja, prefiero no pensar que oscuras consecuencias extraería de este hecho un psicoanalista…;-))
Es un honor contar con amigos de tan fino humor, inteligencia y sensibilidad como muestran mis queridos 2IrleS.
Hasta otra pleamar, besos a los fareros.
Enero 29, 2008 a 9:40 pm
shoelane
Muy interesante su weblog, amigos.
Soy estudiante avanzado de español en mi ciudad Montreal, Canada, y siempre intento leer blogs en su idioma.
Me ha gustado mucho algunos posts de acá. Volveré para seguir leyendo, especialmente la poesía chilena me interesa bastante.
Un saludo para Usted.
Michael S.
Enero 30, 2008 a 2:31 pm
Nimril
Interesante lo del concurso de relato breve, así pues, animado a participar, os he dejado en mi blog http://nimril.blogspot.com un cuentito que creo que se ajusta al concurso, espero que les guste.
Saludos
Enero 30, 2008 a 8:41 pm
hypatia
hola
Enero 30, 2008 a 8:43 pm
hypatia
me comi el resto, redactar asi con personajes ya establecidos por otro suena raro pero me gusta un tanto, vamos a ver que pasa…
Enero 30, 2008 a 10:24 pm
andrea
Hola a todos.
Es la primera vez que visito el faro.
Me ha gustado mucho,
y seguire viniendo.
Este verano visitaré Londres, así que me pasearé por sus librerías.
Saludos
Enero 30, 2008 a 11:04 pm
Luis Irles
Un entusiasmo que comparto contigo, amanita. Ciertamente, Venecia y Lisboa son dos ciudades (déjame pensar un momento, me has dejado sin adjetivos) … fabulosas!
Tienes suerte de vivir tan cerca de Portugal, al que supongo visitarás con mucha frecuencia. A mí me pilla algo más lejos -vivo en Chile- , pero cuando voy a España siempre procuro escaparame a Lisboa: es una ciudad entrañable.
Gracias por visitar el Faro. Un abrazo y mucha felicidad también para ti.
*He intentado entrar a tu blog en la Coctelera, pero me sale una página publicitaria. Te ruego que envíes tu dirección correcta para poder leerte… Obrigado!
Enero 30, 2008 a 11:41 pm
Luis Irles
Marta, Hypatia, Nimril:
Gracias por vuestros comentarios y por visitar este Faro.
Hypatía, aunque te suene un poco raro, te animo a que nos envíes algo. Y si no quieres ceñirte estrictamente a la base, te la saltas a la torera y escribes sobre lo que te apetezca, tampoco somos tan estrictos aquí…
Ya he leído tu relato, Nimril. Debo decirte que me ha parecido magnífico. Te felicito muy sinceramente.
Un fuerte abrazo para todos,
Luis
Enero 31, 2008 a 12:22 am
Luis Irles
Pompas:
Conozco a un psicoanalista de la escuela “lacaniana” que estaría encantado de charlar contigo. Es brillante, relativamente joven, soltero, argentino, bien parecido, con un gran prestigio profesional y una cuenta bancaria muy saneada… Si quiere que te consiga una cita con él, sólo tienes que pedírmelo.
Un beso, querida amiga. Yo también he disfrutado mucho con tus ocurrencias… tienes un gran sentido del humor.
Goroka:
Te noto muy risueña últimamente, ¿es que has acertado una quiniela y estás pensando en largarte a la Polinesia? … ¡pillina!
Abrazos
Amigo Michael Shoelane:
Muchas gracias por tu visita a este blog. Veo que dominas el catellano perfectamente y, supongo, que te habrás dado cuenta de que este no es un blog estrictamente literario, aunque a veces lo intentamos.
No es por darte ‘coba’ –¿conoces la expresión?–, pero quiero decirte que siento una gran simpatía por Canadá y que tu blog me ha encantado.
Un saludo para ti,
Luis
Enero 31, 2008 a 12:40 am
Luis Irles
Hola Andrea. Bienvenida a este Faro, que también es tuyo.
Te agradezco mucho la visita y tu amable comentario.
Espero que disfrutes mucho tu estancia en Londres…. Recuerda que además de las librerías hay un montón de cosas interesantes para ver.
Un abrazo
Enero 31, 2008 a 1:48 am
amanita
perdona amigo, es http://www.lacoctelera.com/el-bestiario-de-amanita
y tuve la osadia de añadirte en mis enlaces, llegué a tu pagina por pompitas (como pompas de jabón) y goroka, como veras es un blog sencillo con mis cosas y sin pretensiones,todo un bestiario , de todo un poco, poemas, relatos, experiencias, curiosidades, etc, se feliz y un placer poder leerte
Enero 31, 2008 a 2:22 am
Luis Irles
Gracias, amanita. Ya había descubierto el misterio y dejé un comentario en tu interesante blog. También te añadí a mis enlaces.
Un abrazo a la portuguesa.
Enero 31, 2008 a 11:38 pm
shoelane
Hay mucho humor y muy buena literatura en ese faro, me gusta la combinación!
Los cuentos que yo he leido en su web son excelentes, pero no puedo dar mi opinión del escrito en finés… desafortunadamente no lo leo todavía.
Bravo para los autores pero no para el jurado!
*Thank you for visiting my blog, Luis.
Febrero 1, 2008 a 4:21 pm
Miguel Loayza
He disfrutado mucho leyendo los relatos que han seleccionado y publicado en su página web, incluyendo el que está escrito en finlandés, idioma que logré aprender durante los tres años que viví en aquél maravilloso país.
Mis gustos literarios son absolutamente sincretistas: me gustan cosas muy contradictorias, tanto en la literatura como en el arte y en la música. Por lo que respecta a la ficción, el relato es uno de mis géneros favoritos aunque no esté muy difundido en nuestro país… Los publicados por ustedes tienen calidad, así que termino mi comentario felicitando a sus autores/as por el talento demostrado y por contribuir a la difusión del cuento a través de internet.
Un saludo desde Córdoba (España)
Febrero 1, 2008 a 11:48 pm
la condesa, descalza.
Brumas y nieblas insondables
Según la melodía Qingpingle
Li Bai
Brumas y nieblas insondables.
Innúmeros ríos y montes.
Imposible enviarte un mensaje.
Sólo la luna del cielo azul,
que nos otea a través de las nubes,
nos une a los enamorados,
separados por miles de leguas.
Abrumada por la tristeza,
tengo las cejas fruncidas,
y nada me alegra.
Todas las noches, te dejo
una mitad de la cama,
para cuando vuelvas,
aunque sea en sueños.
A mon chere grelot.
Febrero 2, 2008 a 12:12 am
CharrAsqueado
Me gusta todo lo dificil. Así pues, he optado por escribir un brevísimo relato, aunque muy profundo en su significado, en base al apartado 1, que dice:
Un hombre y una mujer discuten sobre la amistad que el hombre sigue manteniendo con una antigua novia. No mencione a la novia, ni al hombre, ni a la mujer. Ni siquiera el argumento.
______________
El misterioso triángulo de las Ver-mudas ha existido y existirá mientras no se sepa el porqué.
Saludos cordiales
Febrero 2, 2008 a 1:21 am
trapatroles
Una buena descripción de China ¡que sueño haber sido Marco Polo!
Fascinante el blog
Saludos Luis
Febrero 2, 2008 a 4:35 am
Tomás Delfrasco Carrasco
Señor Charrasqueado, le felicito sinceramente por su brevísimo relato en donde están concentrados y escondidos una serie de mensajes un tanto difíciles de descifrar, pero que, como usted bien dice, encierran todos ellos una profundidad trascendental.
Voy a intentar (en lo posible) participar en este maravilloso concurso de este maravilloso blog, y en el mismo apartado que usted, con una breve narración mía, en cuanto me sea posible.
Mi enhorabuena a todos ustedes
Un afectuoso saludo
Febrero 2, 2008 a 1:11 am
Le Marquis de Grelot
Cher Comtesse Déchaussée… Je suis très déplacé par le beau et extraordinaire poème qui vous m’avez gentiment consacrée… Il est admirable, extraordinaire, fantastique! Je le garderai jusqu’à ce qu’il meure, dans mon Château de Normandie.
Éternellement remercié,
Ton Marquis de Grelot.
Febrero 2, 2008 a 1:59 am
WB Clutterbucks
Amigo Charrasqueado… No quisiera crearle falsas espectativas, pero tras leer una y otra vez su magistral relato, tengo la absoluta certeza de que “Alicia” será suya para siempre.
Nunca antes había tenido la ocasión de disfrutar de un texto tan fantástico, tan diametralmente opuesto a la literatura superficial, caprichosa, evasiva y sin trascendentalismos que se estila actualmente, no señor… Tampoco se trata de defender a ultranza esta manera de contar que tiene usted, que yo definiría como escandalosamente brillante e innovadora, sino de resaltar su excepcional originalidad, su fantasía, su ardiente y caleidoscópica pasión hecha palabra.
¡Que gusto da poder leer un cuento como el suyo, perderse en él como en aquel mar de los Sargazos que siempre aparecía en los libros de piratas de mi niñez!
Lo dicho, mi admirado señor CharrAsqueado, sería un verdadero escándalo y una injusticia que usted no ganara este Concurso por unanimidad del, ejem, probo, sapiente y honesto Jurado encargado de otorgarlo.
Inmerso todavía en la deslumbrante belleza de su obra, se despide de usted con profunda admiración,
Walter Brothwell Clutterbucks, natural y vecino de Yecla (Murcia), a pesar del nombre.
Febrero 2, 2008 a 4:14 pm
denise
Mi querido amigo Luis acá te dejo mi modesta contribución a tu concurso de relatos breves..He tratado que tenga las 300 palabras creo..ojalá lo haya conseguido y pueda ser publicado..que es mi única ambición..no pretendo ganar..ya que considero que participar es lo más importante..Como ya sabes me interesó el tema 9..Un relato con un toque de misterio y suspenso..Relatos que publico ocasionalemte en mi blog:
http://cuentosdesuspenso.blogspot.com/
Bueno para no hacer largo el asunto acá te lo dejo..Muchos saludos cariñosos..Tu amiga..Denise
La Reunión
Ante la convocatoria de mi amigo Luis Irles, “DelFaro del Fin del Mundo”, sobre el concurso de relatos, me ví en la disyuntiva de escribir con algunas restricciones..Cosa bastante inusual para mí, que soy bastante anárquica en casi todo y más en mi trabajo..Para colmo de males estaba viviéndo la etapa página en blanco.. Así que le dí le dí largas al asunto..Así fué que un domingo por la tarde, me encontré regando tranquilamente mi jardín absorta en mis musarañas y no ví a la persona que se me acercaba por detrás, y menos la reconocí cuando la miré..¿Qué te pasa? Soy Tamy..Recién entonces la asocié con la vecina de la casa de la esquina..La encontré muy cambiada, con un aire nuevo de juventud..Mientras la miraba pensativa, ella tuvo la ocurrencia de invitarme a sus reuniones para rezar el rosario, los lunes por la tarde..Invitación más surrealista no podía hacerseme..No recordaba haberme reunido para tales temas desde que tenía siete años en el colegio de las monjitas, pero como siempre tengo por norma las buenas relaciones con la vecindad, le dí la primera excusa que se me ocurrió, para zafarme del compromiso..Luego me quedé pensando en ese grupo de mujeres maduras, reunidas en una tarde calurosa y todos los chismes y enredos que se tejerían entre padrenuestros y avemarías..Así que llevada por la curiosidad, me encontré al día siguiente tocando el timbre de su lustradísima puerta ..Dentro el ambiente era silencioso, casi severo; sólo salpicado por los amenes y los entremeses que nos pasaba la empleada doméstica..De repente, casi sin darme cuenta, me encontré entablando una conversación entre susurros con mi vecina..Quien con cara de satisfacción me contaba con pelos y señales como Blanquita se había enredado con el hijo de fulanita..Imagínate, si puede ser su hijo-decía alborotada -y claro que el marido se enteró-..Y con más satisfacción aún me relató como éste la había expulsado del hogar conyugal..Pero cómo se enteró-le pregunté por preguntar- pués una servidora lo puso sobre aviso-me dijo- ..Claro que la muy descarada se vengó de mí, pero sabes a la larga me hizo un favor..Se vengó-Repetí asombrada-Sí, en un arranque de cólera me echó un frasco de limpiador en la cara y me arruinó la piel..¿Y qué crees? No sé amiga..-contesté-Pués que el marido me pagó el arreglo en el mejor cirujano plástico..¿Y qué más crees ? -No sé qué más- repetí como autómata..Pués que ahora estamos saliendo y que pronto nos casaremos y viviré en su hermosa casa..¿Qué te parece? Concluyó pegando un grito que hizo voltear a las demás mujeres.. Esa tarde salí espantada de las famosas reuniones de rosario jurandome jamás volver a asistir a ninguna de ellas…Ni siquiera por curiosidad…
Febrero 3, 2008 a 1:43 am
Florie
Fabuloso lo de la fotografía
Saludos
Febrero 4, 2008 a 1:06 am
CharrAsqueado
Apreciado señor Walter Brothwell Clutterbucks. Esoy sumamente agradecido por su prodigiosa critica de mi breve escrito o breviario. al igual que le estoy al señor Tomás Delfrasco Carrasco que, por su nombre y apellidos, intuyo ha de ser argentino y como tal, su breve, pero brillante sketch, refleja todo el surrealismo sicológico de los egresados “qum laudem”. No soy merecedor de tales halagos, aunque he de reconocer que poquísimas personas son capaces de comprender la metafísica trascendental aplicada y la hipérbole humanística que he querido encerrar en mi texto, así como las bajas pasiones humanas.
No ha sido así con los señores del jurado que no lo han colgado de sus webs.
señor Walter, yo nací en Tabasco y, sin embargo no me llamo Marlsboro.
Saludos cordiales
CharrAsqueado
Febrero 4, 2008 a 11:54 am
Luis Irles
Estimados/as Pompas, Florie, Denise, Goroka, Miguel Loayza, Excelentísima Sra. Marquesa, Shoelane, Tomás,Trapatroles, Charrasqueado, Clutterbuks…
Es un gran honor para este blog recibir vuestros amables e inteligentes comentarios. Os lo agradezco de todo corazón.
Perdonadme que en esta ocasión no os responda a cada uno de vosotros por separado, como sería mi obligación, pero resulta que he estado fuera de casa este fin de semana y he vuelto a ella con un molesto resfriado (y su correspondiente dolor de cabeza), que me impide concentrarme debidamente ante el teclado. Al mismo tiempo, quisiera evitar el despliegue de la “Armada Invencible” en la sección de comentarios.
Os envío un fuerte abrazo a todos y os reitero mi enorme gratitud por vuestra hermosa amistad. Sois lo mejor de este Faro.
Con todo mi cariño,
Luis
PS. Su sketch surrealista ya está disponible en la web, señor Tomás. Fue un despiste momentáneo del Jurado.
Febrero 4, 2008 a 9:40 pm
goroka
Delicioso homenaje, el guitarrista cantante veinteañero para comérselo mire usted,jajaja, bromas a parte he visto con inquietud una ausencia total de mujeres en el escenario, un beso femenino!!
Febrero 5, 2008 a 12:17 pm
Luis Irles
Hola, querida goroka. Me alegro que te haya gustado el video y el joven cantante-guitarrista de “Los Bunkers”, aunque debo advertirte que los veinteañeros –según dicen los especialistas del aparato digestivo– son muy indigestos cuando se comen crudos.
La ausencia de mujeres en el escenario tiene su explicación: todas las que subieron allí eran invisibles.
Besos, goroquinha
Febrero 5, 2008 a 12:27 pm
Luis Irles
Efectivamente, amigo Efraín, la actual literatura nórdica –a pesar de su gran calidad– es muy poco conocida en América. El caso de Fløgstad es una excepción, al menos aquí en Chile, debido a la estrecha vinculación que mantiene el excelente escritor noruego con este país.
Muchas gracias por su comentario.
Saludos.
Febrero 5, 2008 a 8:51 am
Efraín Chacel
No conocía a este escritor noruego, que al parecer goza de bastante popularidad en Chile (por razones obvias) y en Europa. Claro que la literatura nórdica está poco difundida en general, al menos acá en Venezuela, mi país.
Gracias por darlo a conocer en su blog, intentaré conseguir alguna de sus obras ya que parece ser un autor muy interesante.
Les felicito por su interesante bitácora.
Un cordial saludo
Febrero 8, 2008 a 4:31 pm
Patricia Gomez
Luis, siempre digo, el día siempre nos tiene algun regalo preparado para seguir creciéndo, iba a dejar un comentario en el blog de florie y mientras leía los anteriores me pegue en el tuyo, estaba tan bien escrito que sentí curiosidad, al llegar acá me encuentro con un lugarcito tan bien cuidado, de tanta cálidad y lo mejor de todo Chileno, cuando valor por algunos blogg siempre son Españoles o por esos lados del mundo, por lo tanto, que bueno encontrarte es como sentirme un poco más acurrucada.
Te felicito por el trabajo que has realizado.
Patricia
Febrero 9, 2008 a 10:53 pm
Luis Irles
Estimada Patricia, me siento enormemente halagado por tu amable comentario… Gracias mil por tu visita a este rinconcito que también es tuyo.
Tu blog me ha parecido excelente. Te prometo una lectura atenta –a lo largo de esta semana– de todos los textos que has publicado en él.
Recibe un cordial saludo,
Luis
Febrero 10, 2008 a 8:37 pm
goroka
Bueno pues mientras llega mi eterno hombre que no defrauda, hermoso y angelical,que vive en mi mente y no teme el paso del tiempo porque no le afecta permíteme que siga disfrutando de los enamoramientos efímeros que me otorgan efímera felicidad,de los pequeños placeres carnales que no celestiales y en fin,del hombre en tiempo real con sus virtudes y sus defectos,y sus arruguitas claro,jajaja,aunque ahora que lo pienso,de amores platónicos también tuve unos cuantos hasta que me dí cuenta que son mejor al natural!!un beso escéptico.
Febrero 10, 2008 a 9:51 pm
comopompasdejabon
“Pigmalión se dirigió a la estatua y, al tocarla, le pareció que estaba caliente, que el marfil se ablandaba y que, deponiendo su dureza, cedía a los dedos suavemente, como la cera del monte Himeto se ablanda a los rayos del sol y se deja manejar con los dedos, tomando varias figuras y haciéndose más dócil y blanda con el manejo. Al verlo, Pigmalión se llena de un gran gozo mezclado de temor, creyendo que se engañaba. Volvió a tocar la estatua otra vez, y se cercioró de que era un cuerpo flexible y que las venas daban sus pulsaciones al explorarlas con los dedos.”
No se si es muy buena versión de la Metamorfosis pero me lleva al dicho popular de que detrás de un gran hombre hay siempre una gran mujer, y si no es así ( el talento y la inteligencia cuanto mayores son mas difíciles de “sobrellevar” en lo cotidiano), un gran personaje femenino de novela.
Y es que a los occidentales no se nos enseña a conformarnos a no obtener todo lo se desea y pretendemos abrazar la felicidad con nuestros pobres brazos y encima retenerla eternamente, por eso tal vez los orientales que nos llevan unos cuantos siglos de sabiduría saben apreciar el musgo que crece en el borde del camino y obtener “instantes” de dicha en el simple salto de una rana en el estanque y perpetuarlos en esa memoria que conforma el ser intemporal.
Siento un comentario tan extenso y sin sentido …
Besos a los fareros.
Febrero 11, 2008 a 1:01 pm
Florie
Es cierto que tienen ciudades climatizadas bajo tierra?
Muchos saludos
Febrero 11, 2008 a 2:50 pm
Luis Irles
Es una buena alternativa la tuya, querida goroka, pero tiene sus pequeños riesgos. Te contaré –a modo de ejemplo– la experiencia que vivió un íntimo amigo mío hace un par de años… Durante muchos meses estuvo manteniendo relaciones con cuatro mujeres a la vez. Todas le gustaban en la medida en que no le disgustaban. Al final, según me confesó una noche, no mereció la pena. Se refería al placer, al afecto, a lo que bulle por dentro. Todo era destrozado por el vértigo del juego al escondite, ocultar unas a otras, mentir la misma historia para no equivocarse, desear a las otras cuando estaba con una, repartir la semana… Pero no podía dejarlo, parecía que para él la vida consistía en colonizar mujeres y luego abandonarlas para hallar más colonias. Al final no aguantó la culpa, la extenuación, el pálpito, la esquizofrenia.
Todas las semanas suelo visitar su tumba, en la que por cierto se puede leer este curioso epitafio: “¿Dónde está esa mujer definitiva? Iré a buscarla.”
Febrero 11, 2008 a 3:51 pm
Luis Irles
Hola, mi estimada pompasdejabón. Si quieres que te sea sincero, debo confesar que no he llegado a entender del todo tu excelente comentario -excepto el manido dicho popular de que delante o detrás de un gran hombre etc., etc…, pero ya que has mencionado a Pigmalión y a su estatua, yo te hablaré del contradictorio e irónico discurso de Eneas –en versión chilena–, al que el amor le crecía cada vez que escuchaba a la parlanchina de Anae… “¡Qué lindo lo que dijiste de mí, mijita! Por ti los dioses y los centauros son enemigos ocultos y por ti no descanso en paz. Sólo tú, oculta niña inmácula, atentaste contra mi vida de siervo de los mandatos. Yo era feliz, yo cantaba boleros, yo volaba solo en mi pieza y después, cuando todo era risa, tú me confinaste a los cuernos de Afrodisión. En mi vida hay sombra, es cierto, pero después vi que la sombra era yo nomás, y en la lucha con las sirenas del Pacífico apareciste marcada por las plumas del cóndor (ito). Y cuando yo te veía sola, estaba enamorado de tu mirada…¡Ah, mujer traidora, pero a otros “patos malos” querías y yo ahora con odio a otros te destino para que tu vida a partir de hoy día sea la felicidad que tuviste: ya no habrá cazuela, ni empanada, ni universo gris: sólo la lujuria del café y la odisea del humo del pucho que me estoy fumando.”
Creo que me extendí demasiado y que la respuesta a tu comentario carece de sentido, pero está claro que nadie es perfecto querida pompas…
Abrazos de los fareros.
PS. Si tienes ocasión, amiga mía, intenta difundir la historia de un hombre que fue arrastrado por la vida. Cuenta la historia de Eneas, Patricio de Roma, marino y poeta, guerrero y artista… Muchas gracias.
Febrero 11, 2008 a 5:54 pm
Luis Irles
Si te refieres a Chile, estimada Florie, puedo asegurarte tajantemente que todavía no disponemos de ciudades subterráneas (ni climatizadas ni sin climatizar) bajo nuestro sísmico subsuelo. Pero todo llegará, todo llegará…
En Noruega sí que las tienen, aunque son secretas, según me contó -mientras descorchaba su tercera botella de vodka- un agente secreto jubilado osleño de nombre Gustav Erikson. Según él, Henrik Ibsen fue el primer noruego que mandó construir una de estas urbes –pequeñita, claro está– bajo el Árbol de Igdrasil: el genial dramaturgo estaba ya cansado de contemplar la sublime y centelleante belleza de las montañas nórdicas y sus heladas cimas, las ondas lácteas de sus mares luminosos, donde la Aurora Boreal esparce sus rayos rubios, de un rubio tan pálido, que es casi un gris blanco, como el follaje de los abetos… Allí, en esa especie de noche impenetrable y oscura, se dedicó a escribir sus grandes verdades irrefutables, a criar palomas mensajeras y a dar cobijo a las legendarias águilas blancas del Ártico, tan grandes y majestuosas que se confunden con las nubes errantes y con los bloques de hielo que los huracanes derrumban de las cimas.
Espero haber despejado tus dudas.
Skager-Rak, mi admirada Florie.
Febrero 11, 2008 a 8:38 pm
comopompasdejabon
Nadie es perfecto, sin duda Eneas no era romano sino ¡troyano! (madera toquemos, de palo santo), y aunque marino y guerrero, no viajó tanto como contaba que, por él, sus viajes inventaba un tal Virgilio; eran, es cierto, un prodigio de invención que a todos encandilaban pero ya se sabe lo que pasa tanto y tanto fabular se termina por ver cíclopes o gigantes, según le cuadre a la historia, donde siempre hubo molinos, y hoy de triste figura son.
Yo, prefiero… seguir hablando de amor.
Y ustedes lo pasen bien.
Besos, siempre.
Febrero 11, 2008 a 10:31 pm
Luis Irles
Bueno, querida pompas, vamos a dejarlo en que tenía la doble nacionalidad…
Afirma la Wikipedia (y lo que dice la wikipedia va a misa) lo siguiente:
“Eneas posee un árbol genealógico muy amplio. Su ama de crianza fue Caieta. De sus uniones con Creúsa y Lavinia nacieron Ascanio y Silvio, respectivamente. Ascanio, también conocido como Iulo (o Julio), fue el fundador de Alba Longa y el primero de un largo linaje de reyes. Según la mitología relatada por Virgilio en “La Eneida”, Rómulo y Remo son descendientes de Eneas por medio de su madre, Rea Silvia, convirtiendo a Eneas en el progenitor del pueblo romano. Algunas fuentes romanas antiguas lo llaman su padre o abuelo, pero, teniendo en cuenta las fechas generalmente aceptadas acerca de la caída de Troya (1184 adC) y de la fundación de Roma (753 adC), esto parece improbable.
La familia Julia de Roma, y principalmente Julio César y Augusto, incluían a Ascanio y Eneas dentro de su linaje y, por lo tanto, a la diosa Venus. Los palemónidas afirmaban lo mismo, a través de su descendencia de los Julios. Los reyes legendarios de Bretaña son incluídos en esta genealogía por medio de un nieto de Eneas, Brutus.”
Con estos antecedentes, ¿no crees tú que hubiese sido una injusticia que al pobrecito de Eneas el troyano no lo nombraran Patricio romano? Aunque sólo fuera en plan “honoris causa”, digo yo…
Me parece magnífico que sigas hablando del amor, pompas: es una fuente inagotable de inspiración…
Besos romano-troyanos-wikipédicos.
Luis
Febrero 11, 2008 a 11:05 pm
zenocrat
Interesante post, Peregrino Azul. Desde la profunda cita schopenhauresca, hasta la llegada a la conclusión “inalterable” y al ejemplo de Colón.
Esos teoremas con faldas son también muy originales.
Y tienes razón, amigo: el desenlace que has deducido es cierto. No voy a menospreciar tu inteligencia confirmando lo que tú ya sabes de antemano. ¿Y quién soy yo, después de todo, sino alguien que, como tú, cree haber acertado?
Un saludo cordial.
Febrero 11, 2008 a 11:49 pm
Patricia Gomez
Gracias Luis, recién ahora pude entrar a buscar tu respuesta. REalmente disfruto leyendote y te linkeo de inmediato a mi blog, estas pequeñas joyitas que nos regala la vida, hay que tenerlas a mano. Un saludo para ti y tu palabra.
Febrero 11, 2008 a 11:57 pm
Patricia Gomez
“El grito en el cielo”, creo eféctivamente nada esta por descubrir, esta todo ya creado, no hay misterio por resolver, salvo por un detalle. Falta tanto por comprender. Esta todo, si, pero cuando de ese todo realmente comprendemos?, siquiera, vislumbramos?
En cuanto la mujer ideal? jaja, creo qeu es reciproco, yo tengo mi hombre sin rostro, el es perfecto, tan profundo, que me abismo en él, es casi tan real que puedo olerlo y con él me refugio cuando los humanos logran dejarme sola. Es como uno de mis poemas, el cual te presto.
Un abrazo
Quiero III
Quiero sentir uno de esos amores…, ¡Inmensos!
De esos que no se trizan con el tiempo,
ni las tantas muertes,
ni la vida con su peso.
Uno de esos que no existen,
infinitos…
Que se no se vaya con el día
que no lo lave un beso.
Si, definitivamente quiero sentir
el amor corriendo como un picaflor
por mis brazos, dedos, y piernas…
Que su sangre, me borde las venas.
Un amor…,
¡no escrito por pluma alguna,!
no pisado por humano
no besado por el cielo.
Quiero uno tan grande,
que no haya nacido por inmenso,
para que así…, nunca muera.
Febrero 12, 2008 a 12:57 pm
CharrAsqueado
Señor Luis. Ahí le mando otro cuento en base a la avispa halcón o avispa pepsis. Algo tarde, pero las tareas de estos días han sido muchas. Creo que llego a tiempo de que lo acepten.
Un abraso amistoso
EL CRÓTALO Y LA TARÁNTULA
La polvorienta bota de piel de serpiente que portaba aquella espuela se apeó del estribo oxidado que la calzaba, se detuvo un momento para reunirse con su compañera y a continuación comenzaron su danza monótona y rutinaria: En pareja, una se adelantaba a la otra. Raras veces se rozaban y sucedía solo cuando estaban inmóviles. Ahora les correspondía avansar por aquel terreno lleno de piedras ardientes.
Las espuelas plateadas, resonando a metal con cada paso que daban las botas, reflejaban los rayos del despiadado sol que quemaba el aire y el suelo del desierto de Sonora.
Un joven crótalo que dormitaba a la sombra de un nopal se sintió atraído por aquel extraño sonido que nunca antes había oído. Su instinto le puso en estado de alerta y elevándose sobre su cuerpo cilíndrico y alargado, dirigió la vista hacia el punto del horizonte de donde provenía el acompasado ruido que se iba haciendo cada vez más intenso. Apenas podía distinguir entre las difusas y temblorosas formas del paisaje una figura humana, coronada por un sombrero, que poco a poco se iba agrandando, dejando atrás la silueta de un caballo. El calor abrasador era insoportable.
El chicano se detuvo justo a pocas pulgadas de donde el crótalo se hallaba. Fue en ese momento que éste se apercibió del peligro inminente: Una serpiente, de formas extrañas, le estaba amenasando. Ahí entonces, le advirtió de que no estaba dispuesto a dejarse comer sin pelear y, agitando rápidamente el extremo de su cola, sacudió la sonaja. Su enemigo, mucho más corpulento que él, permanecía quieto, desafiante…
Él atacó. Se lanzó como un rayo hacia adelante y clavó sus afiladísimos colmillos en aquella superficie escamosa y dura… Ni siquiera pudo soltar la ponsoña, pues al momento se halló volando por los aires mientras veía en un remolino al humano que tanteaba la bota que él había confundido con una serpiente.
Cuando aturdido cayó al suelo, escuchó las burlas de una tarántula que había presenciado la escena y que se retorcía de risa:
Juá, juá !!. Ginjoles, qué le diste un bocadito al cuello de tu enamorada y te botó ?. Juá juá juá !!. Pá que veas que acontece cuando no se sabe besar a una bota !!. Juá juá juá !!. Eso sí que son desamores. Juá juá juá !!. A mí nunca me pasará lo mesmo; afortunadamente soy insociable… Ándele, ándele !!
Una figura muy fina y estilizada, rodeada por un halo de color pálido naranja, despedía reflejos azul metálico mientras descendía desde lo alto describiendo grandes zig-zags en el aire. Un sonido agudo y desagradable la acompañaba.
La peluda tarántula, desprevenida, sintió una punzada caliente y dolorosa en el abdomen y que algo le hacía arder sus entrañas en el momento en que la avispa pepsis le clavó el aguijón.
Lo último que pudo oír mientras comensaba a ser arrastrada por el gran insecto al mismo tiempo que toda ella se iba paralizando rápidamente y los sonidos se apagaban, fueron las palabras y las risas del crótalo:
Jajajaja !!. A usted sí le besaron lindo, comadre; pero fue un beso ardoroso de textura distinta, cierto ??. Jajajaja !!. Eso le pasó por tomar Pepsis. Jajajaja !!, A mí nunca me sucederá lo mesmo; afortunadamente yo soy sociable y sólo tomo Cokes con mis compadres !!. Jajajajajajajajaja !!. Usted sí que lo malinterpreta todo, señora. Y la risa ha de ser un round trip, majeta, y no sólo en el sentido que a usted le agrade, cuando a usted le agrade y dónde y cuando usted decida… Andele ya!!.
La tarántula, inmóvil ya por completo, iba siendo jalada por la enorme avispa hacia su fatal destino, dejando un surco suave en la tierra. Sería la última vez que vería el inmisericorde sol del desierto de Sonora.
_____
CharrAsqueado
Febrero 12, 2008 a 8:07 pm
Luis Irles
Estimada Patricia. Ha sido un hermoso detalle por tu parte –que yo te agradezco de todo corazón– el habernos “prestado” tu conmovedor poema.
Leer buena poesía, parar el tiempo y degustar las palabras es un rito, pocas veces repetido, que en este caso te debo a ti. Y es que tu poema, lleno de sensibilidad, te sumerge en un mundo de amores y nostalgias empapados de existencia que, al mismo tiempo, nos devuelve una imagen perdida de la poesía entendida como belleza y concepto, como orgía perpetua, como fiesta para la palabra…
Gracias por tu regalo. Un abrazo para ti.
Febrero 12, 2008 a 8:20 pm
Luis Irles
Amigo shoelane. Nunca imaginé que ustedes los Canadienses tuvieran este peculiar sentido del humor –”British Style”– algo teñido de negro, auque imagino que es más bien típico de Québec…
Ha sido un divertido comentario por tu parte (seguramente al pobre paciente ‘afectado’ no le haría mucha gracia), que ha puesto una nota de color en este post tan “filosófico”
Tu español es espléndido.
Te envío un cordial saludo desde el Faro,
Luis
Febrero 12, 2008 a 8:58 pm
andrea22
hola, añorados y queridos fareros. ya estoy de vuelta de mis prolongadas vacaciones por tierras africanas y he querido hacer una visita de cortesía a este genial blog… veo que sigue muy bien iluminado… enhorabuena!
prometo volver con más tiempo.
besos
andrea
Febrero 12, 2008 a 7:39 pm
shoelane
Son interesantes las dos reflexiones que el autor escribe en este post, especialmente me atrajo la que está referida a la ‘mujer ideal’ que es un tema tan sugerente y delicioso.
Me gustaria usar un poco de mi sentido del humor Canadiense –algo más británico (o francés) que el que utilizado por nuestros “amados” vecinos– para sumar una ventaja nueva pero importante en esa inmaterial mujer que nosotros amamos, imaginamos pero no podemos tocar (y ella tampoco puede tocarnos a nosotros, verdad?)
Bueno, eso lo habria agradecido mucho un hombre en un Hospital de Seattle, USA en 2006 . Allá una enfermera “no ideal” y “material” extirpó subrepticiamente los testículos a este paciente de apendectomía durante la recuperación post operatoria mientras ella aprovechando la anestesia y su privilegiada posición en la ICU (Unidad de Cuidados Intensivos). Nadie han podido determinar hasta ahora si la animaba su rencor al hombre por algun secreta ofensa o un espontáneo impulso de pura malignidad.
Gracias amigos
Febrero 13, 2008 a 12:52 am
Luis Irles
Muchas gracias por su nueva aportación a nuestro Concurso de Relatos, Sr. CharrAsqueado. El plazo de admisión permanecerá abierto hasta el próximo 15 de marzo. Le deseo mucha suerte.
Su texto será enviado lo antes posible a la weblog del Certamen.
Saludos afectuosos.
Febrero 13, 2008 a 8:49 am
Luis Irles
Querida Andrea,
Todos los fareros hemos sentido una enorme y sincera alegría al saberte de vuelta. Es más, hemos descorchado una botella del mejor vino chileno para celebrar tu retorno y brindar por ti… Ya sabes lo mucho que se te aprecia y admira en esta bitácora.
Ojalá que muy pronto podamos leer de nuevo tus geniales escritos en ese Paraíso prometido que abandonastes súbitamente… Cuando vuelvas a él, no nos importará hacer una larga caminata bajo el sol para llegar a ese rincón escondido y mágico donde florecen letras exquisitas y jugosas en las ramas de sus frondosos árboles.
Gracias por tu visita.
Todo nuestro aprecio para ti, estimada Andrea
Febrero 13, 2008 a 9:33 am
Miguel Aristizábal
Estoy de acuerdo con el autor de este post en que hoy día el factor común de la humanidad es la mediocridad. Él afirma que todos los seres inteligentes se encuentran muy solos en este mundo. Yo añadiría que, ciertamente, los mejores –culturalmente hablando– son denostados, tergiversados o utilizados de una manera oportunista para que la cultura sea una admirable e insoportable escalera que deben escalar los otros, siempre los otros, como si cada uno no fuese un otro para los demás.
Nada más quería decir esto.
Gracias por permitirme opinar. Les felicito por este interesante blog.
Saludos
Febrero 13, 2008 a 5:03 pm
trapatroles
Sueño con visitar la Patagonia y la zona de los glaciares hasta el famoso Perito Moreno.
Un gran reportaje Luis con fotos excepcionales.
Saludos
Febrero 13, 2008 a 11:31 pm
Luis Irles
Gracias a usted por enviarnos su interesante y acertado comentario, Miguel.
Desgraciadamente, todo parece indicar que es así.
Un saludo cordial.
Febrero 13, 2008 a 11:43 pm
Luis Irles
Querido trapatroles. Tengo la intuición de que eres una de esas personas que suelen hacer realidad sus sueños.
Puedo asegurarte que te asombrará la extraordinaria belleza del Sur de Chile: es un auténtico paraíso y lo vas a disfrutar.
Avísame si decides venir, estaré encantado de conocerte en persona y orientarte en este maravilloso país.
Un fuerte abrazo y gracias por tu comentario.
Febrero 14, 2008 a 9:35 pm
zenocrat
Ciertamente, no son muchos los países que en el ámbito de nuestra cultura ofrecen una historia literaria tan extensa y compleja (y al mismo tiempo tan sugerente y rica) como la de Chile; circunstancia ésta que, trasladada al plano específico de la poesía, ha dado lugar a la aparición y sedimentación de una de las parcelas más fértiles de nuestra lengua… Y ahí están para demostrarlo –y yo comenzaría por citar a don Alonso de Ercilla y Zúñiga– nombres como los de Pablo Neruda, Vicente Huidobro, Gabriela Mistral, Pablo de Rohka, Enrique Lihn, David Rosenmann-Taub, Nicanor Parra, la misma Violeta –su inolvidable hermana… y tantos y tantos otros, entre los que incluiría, por supuesto, el de la propia Sara Vial.
La mayor parte de la literatura (especialmente la poesía) escrita por autores chilenos se inscribe en la tradición ecuménica del castellano, idioma que, pese a haber sido instrumento de conquista –¿qué idioma no lo es o, al menos, no ha intentado serlo?–, se revela también como un inmejorable vehículo de aproximación y fusión de nuestra identidad y rubro de un destino común.
Un cordial saludo.
Febrero 14, 2008 a 6:09 pm
Luis Irles
Estos son algunos de los comentarios enviados en su día por nuestros lectores cuando se publicó la primera versión del SONETO EN TINTA VERDE AL BAR INGLES de Sara Vial, en la sección de POESÍA de nuestro blog.
———–
María Jesús C. Sarrió
Quién sabe si Sara Vial escribió más sonetos en el Bar Inglés aquella misma noche. Y si lo hizo, ¡quién pudiera leerlos! Qué felicidad eterna nos aguardaría en ellos. Qué hermosas historias coloreadas de verde para un pobre papel arrugado. Son palabras sentidas las que quedan flotando, mientras Valparaíso ya duerme y la vieja guitarra sigue sonando…
Pd. Gracias por dar a conocer algunos poemas de dos extraordinarias poetas chilenas: Dina Ampuero y Sara Vial. Las personas que amamos a Chile y a sus poetas lo agradecemos de todo corazón.
Un fuerte abrazo desde el Mediterráneo.
Junio 30, 2007
———–
Sergio M. Figueroa
Me ha dejado absolutamente deslumbrado la lectura de este soneto, escrito al parecer espontáneamente por Sara Vidal, en una noche de “suprarealidad” en su vida, precisamente en el Bar Inglés -que yo conocí en uno de mis viajes a Chile. La genial poeta expresó en estos versos un estado de libre exaltación espiritual, una embriaguez lírica, un acorde sutil e ingenuo con todas las cosas, una comunión fraternal y alegre con sus amigos y la noche mágica de Valparaíso.
Sara Vial plasma en este poema que ama la alegría y la noche, y sin esfuerzo forma parte de ellas: amor a la escritura, a la amistad, a la música, a las risas y, sobre todo, a las palabras sabias y sabrosas del pueblo chileno.
Muchas gracias por brindarnos la oportunidad de leer esta deslumbrante perla poética y, por encima de todo, a una grandísima y sensible escritora.
Un afectuoso saludo.
———-
Carlos T. Cardona
Un descubrimiento genial para mí. Me quedé fascinado al leer este poema ‘improvisado’, que tiene una belleza y una frescura demoledara. Gracias por darme a conocer a Sara Vial, de la que ya he conseguido bibliografía y datos sobre su vida y su obra en internet.
————
Sara Vial de los Heros
[...] Son tan hermosos y generosos los juicios que te llegaron y el pobre soneto salió semi decapitado. El “Bar Inglés” se vendio, su bitácora se la tragó la noche y el viento de Valparaiso, pero acaso, logre recuperar y sacar copia del poema completo para enviarlo a tu blog con toda su historia.
Te felicito por tu talento y agradezco tu apoyo a los poetas.
Un recuerdo de Sara Vial.
———-
Luis Irles
En nombre de Sara Vial, y en el mío propio, os doy las gracias por vuestros sinceros comentarios. Sara Vial es una mujer y una poetisa extraordinaria, a la que tengo la gran suerte de conocer desde hace años.
Prometo transmitirle vuestras sinceras alabanzas en cuanto tenga la oportunidad de verla.
Todo mi cariño para vosotros.
Febrero 14, 2008 a 11:08 pm
andrea22
Luis. Ante todo, muchísimas gracias por tu caluroso recibimiento. Espero volver a publicar en mi abandonado blog (repleto ya de telarañas) en cuanto disponga de tiempo.
Me ha encantado el soneto de Sara Vial. No conocía su obra, así que entré en Google para conseguir información y ya tengo un listado de sus libros. Supongo que no será fácil encontrarlos en España, pero seguro que podré conseguir alguno de ellos a través de Internet.
Por cierto, me llamó la atención este poema suyo –traducido al inglés y publicado en la revista “TravelLadies Magazine”–, que al parecer figura en el Monumento al Cabo de Hornos.
Dice así:
“I am the Albatross that awaits you
at the end of the earth.
I am the forgotten soul of the dead sailors
that crossed Cape-Horn
from all the seas in the world.
They did not die in the furious surf,
today they fly on my wings
to eternity,
in the crevice of the Antarctic winds.”
Sara Vial, 1992
(Translation of inscription on Cape Horn Monument)
…….
*Casualmente, es el mismo año en que ella fechó su hermoso poema del Bar Inglés … Ah, una última cosa: me imagino que eres tú el “Luis inesperado de la guitarra” …
Abrazos!
Febrero 14, 2008 a 11:52 pm
goroka
Maravillosos amigos que nos llenan de tertulias y gratos momentos, generoso don el de la amistad; reconozco que hacía días que no pasaba por tu faro, gracias por recordármelo, estoy tan ocupada en mis cavilaciones que no me doy cuenta que hay un maravilloso imagomundi a mi alrededor,como este bello faro. Un beso anhelante!!
Febrero 15, 2008 a 12:02 am
goroka
Jajaja, mi querido Luis, hombre planteado así parece hasta peligroso, qué tal si voy de uno en uno sin prisa pero sin pausa?, créeme que intento hacer tremendos esfuerzos por no fundirme a sus encantos(el de los varones) pero algo me empuja a seguir viviendo!! y qué sería de mí sin ellos, una hecatombe jajajajaja. Un beso de mujer a hombre!!
Febrero 14, 2008 a 8:39 pm
Ernesto Nisbett
Ha sido para mí una agradable sorpresa encontrarme en su blog con este poema inédito de Sara Vial, de la que soy un ferviente admirador… Puedo decirles que he leído prácticamente toda su obra, desde la “Ciudad indecible” (publicada en 1958 con prólogo de Pablo Neruda), hasta “Sonetos de espuma y queltehues”, pasando por el que para mí es su mejor obra: “Viaje en la arena”, donde no sólo cuenta el tiempo en algunos de sus poemas, sino también el espacio mítico. Otro de sus mejores libros sería –siempre bajo mi personal punto de vista– “En la orilla del vuelo”, donde de alguna manera Sara Vial refleja la dificultad de la creación en varias composiciones de este excelente libro.
Justo la pasada semana terminé, precisamente, la lectura de “Neruda vuelve a Valparaíso”, que al parecer es una de las últimas obras que ha publicado.
Les doy las gracias y les felicito por su blog y por haber publicado el hermoso soneto del Bar Inglés.
Un saludo afectuoso,
E. Nisbett
Febrero 15, 2008 a 8:23 pm
Luis Irles
Queridas Andrea y Goroka. Estimados Ernesto y Zenocrat.
Voy a permitirme plagiar en parte –y sólo por esta vez– a la adorable, simpática e inteligente Goroka, puesto que sus hermosas y sentidas palabras reflejan exactamente lo que yo pienso de cada uno vosotros, de todos los que tienen la gentileza de visitar este faro… No hace falta dar un listado de nombres puesto que lo considero innecesario y vosotros sabéis perfectamente a quienes me refiero: sois -en resumen- unos maravillosos y generosos amig@s que llenáis de lucidez y gratos momentos –tanto con vuestras letras como con vuestra sensibilidad– este faro perdido en el fin del mundo.
Gracias de todo corazón… Un fuerte abrazo.
PS. Efectivamente, Andrea. Yo soy ese inesperado guitarrero incluído en el soneto de Sara… Aquella inolvidable noche estábamos casi todos allí.
Febrero 15, 2008 a 8:59 pm
Patricia Gomez
Quién pudiera haber estado ahí. Realmente me siento orgullosa cuando conozco a una nueva poeta, chilena, mujer…, gracias por traérnosla, por presentarla, por recordar junto a nosotros. Por favor dale nuestras felicitaciones y esperemos que podamos leer más de ella.
Un abrazo, Patricia
Febrero 16, 2008 a 12:17 am
César Torrighelli
Excelente descripción de Stratford-on-Avon, ciudad que tuve la suerte de visitar hace dos años en uno de mis viajes al Reino Unido. Tal como se dice en el artículo, la afluencia de gente de todas las nacionalidades es enorme a partir del mes de abril, por lo que yo recomiendo ir durante el otoño Europeo… La belleza y el embrujo del pueblo natal de Shakespeare es incomparable en esa época del año, pero no sólo Startford sino todo el condado de Warwickshire, que está muy bien comunicado con Londres.
Le felicito por su interesante blog. Un afectuoso saludo,
César Torrighelli — Montevideo
Febrero 16, 2008 a 1:12 am
bibzoc
Hola,
Ya visité su blog en alguna ocasión, y ahora lo hago de nuevo para comentar un aspecto de la poesía chilena que me interesaría mucho destacar. Pero tal vez antes deba aclarar que soy norteamericana y doy clases de Lengua y Literatura Española y Latinoamericana en una Institución Cultural de Nueva York, y que anteriormente participé en un Taller de Literatura que impartió en California David Rosenmann-Taub, que bajo mi personal criterio es el mejor poeta vivo de Chile, aunque no sea muy popular en su propio país… El nombre de Sara Vial, por lo tanto, no me es del todo desconocido y algún trabajo suyo he podido leer.
Bien, ahora me gustaría referirme a los jóvenes poetas chilenos –no citaré nombres para no caer en algún inexcusable olvido– y a su pendular trayectoria literaria, que poco o nada (pero también contradictoriamente mucho), tiene que ver con la gran generación anterior… En efecto, los nuevos autores chilenos configuran una cambiante explanada en que la huella de cada uno, impresa en el borde de su madurez, establece signos que se repelen por contraste pero, de raro modo, se ajustan a un movimiento de soterrada continuidad. Pretendidamente más audaces, sí; quizás menos expertos en la forma, los actuales poetas rompen y rescatan la tradición que desaloja el intimismo para incidir, a modo de lazo de unión generacional, en un vitalismo expresionista o barroco en que la naturaleza y las fabulaciones subjetivas se conjugan para situar a la primera como un telón de fondo y no como un principio generador o una opción paralela. Casi todos ellos/as, lo que nos muestran en su poesía es “un mundo en quiebra” o ese algo, que como Wordsworth decía “recuerda lo inolvidable desde el reposo” … Para finalizar diré, con sinceridad, que veo muy difícil que en Chile pueda surgir en estos momentos alguien comparable a los insignes nombres que llevaron a la poesía chilena a las más altas cumbres de la lengua castellana.
Perdone que me haya extendido tanto, pero el tema para mí es apasionante… Suelo viajar a Chile con cierta frecuencia, y sería un honor para mí poder conocer personalmente a Sara Vial. Ojalá sea posible hacerlo.
Le envío mis saludos más cordiales.
Febrero 17, 2008 a 4:37 pm
Luis Irles
Gracias por comentar, César.
Efectivamente, son decenas y decenas de miles las personas que visitan anualmente la bella localidad británica para honrar al más grande poeta y dramaturgo de todos los tiempos. Y viajar a Stratford, como tú bien dices, bien vale la pena.
Lástima que no se organice una peregrinación similar a la encantadora y tranquila Montevideo, tu ciudad, para conocer la casa natal de Juan Carlos Onetti –para mí el mejor novelista que ha dado América– y recorrer los lugares que él solía frecuentar … Algo similar a lo que hacen los admiradores de James Joyce cuando acuden a Dublin.
Saludos.
Febrero 17, 2008 a 4:17 pm
Luis Irles
Patricia:
Muchas gracias por tu lindo comentario. Puedes estar segura de que le transmitiré a Sara todas las felicitaciones y sinceros elogios que ha recibido por parte de ustedes. También le pediré, por supuesto, que nos regale un nuevo poema suyo… Me imagino que lo hará encantada.
Un abrazo.
Bibzoc:
Sigo todavía sorprendido por tu magistral comentario sobre la poesía chilena y por tu perfecto dominio de nuestra lengua. Está claro que no todos coincidirán con tu opinión, aunque yo la suscriba en parte… No obstante, nunca imaginé que una norteamericana tuviera tales conocimientos sobre el panorama actual de la literatura –y especialmente de la poesía– en Chile… Te agradezco mucho que hayas tenido la gentileza de hacernos llegar tu valioso punto de vista al respecto.
Estaré encantado de ponerte en contacto con Sara Vial cuando vengas por acá.
Mis mejores deseos para ti.
Febrero 18, 2008 a 2:03 pm
alacant
Me parece interesante y respetable –aunque algo exagerada– la postura que usted mantiene respecto a los críticos, Sr. Anglada… Es cierto que muchos de ellos pontifican o denostan al/los artista/s (escritores, pintores, cineastas, músicos, etc.) según los “mandatos” que les son “sugeridos” o “impuestos” por los que manejan hábilmente el negocio, o según su propio capricho o simpatía por tal o cual creador… No obstante, no se puede generalizar y meterlos a todos en el mismo saco. Los hay, como en todas las profesiones, honestos, lúcidos y perfectos conocedores de la materia que tratan… En todo caso, más tarde o más temprano, la calidad en la obra de un artista talentoso termina imponiéndose por encima de cualquiera de estos sabios enjuiciadores, por mucho renombre e influencia que tenga… Pienso que no deberían preocuparse tanto de ellos, pero claro, si no apareces en los medios, aunque seas un genio, no existes…¡qué tremenda injusticia!
Abrazos a los fareros. El blog mejora día a día.
Febrero 18, 2008 a 10:35 am
S. Anglada
Para aquellos que por saber ver, saben comprender, la figura del crítico es absolutamente innecesaria. Ante los grandes genios, como ante las grandes montañas, hay que retroceder para contemplarlos.
La mayoría de los críticos, a lo largo de la Historia, nunca tuvieron esa perspectiva: su mirada fue absolutamente miope. Basta recordar cómo muchos de ellos ignoraron –y hasta se burlaron– de Van Gogh, de Picasso, de Matisse, de Swintscher, de Gustav Klint y de tantos otros maestros (uno de estos “geniales críticos” llegó a calificar de “esperpéntico” el estremecedor cuadro de Munch, “El grito”)… Y fue, asimismo, incapaz de captar en la obra del gran G. Klint sus estilizaciones inverosímiles, sus triángulos cabalísticos y sus extrañas cabezas bizantinas, que en su conjunto tienden a producir por su colorido esa especie de sensación musical, que ayer pasaba por una tendencia de cánon futurista, y hoy día es una realidad estética.
Para qué seguir! En mi opinión, la mayoría de los críticos siguen siendo también ahora, y salvo muy raras excepciones, miopes y engreídos verborréicos al servicio de oscuros intereses.
Saludos
Febrero 18, 2008 a 6:16 pm
Loboseadog
NENESSSSSSSSS!!
Se os ha acabado el carrete de la máquina fotográfica, o qué?
A ver si cambiáis el tercio y le vais dando paso a otras imágenes que no sea
la del faro, que ya hace aguas por todos los lados
Un abrazo tan grande como la Polinesia
Lobo Seadog
Febrero 18, 2008 a 7:39 pm
tagore
Quizás estas palabras de Jossette Féral, prestigiosa crítica, teórica y profesora de la Escuela Superior de Teatro de la Universidad de Québec (Canadá), aclaren en cierta medida algunos de los temas que se plantean en este interesante post:
“…El crítico analiza ese recorrido que va de la reacción epidérmica (gusta o no gusta) a impresiones más profundas. Traza caminos, hace vínculos. Inscribe la separación en el seno de la experiencia estética. Afirma que toda obra artística requiere reflexión, que no es simplemente un bien de consumo inmediato y sin consecuencias, que forma parte de un conjunto social y estético y de una colectividad. La actividad individual del artista se une al colectivo. Vuelve colectivo lo que atañe a lo particular. Aunque es producto de un individuo, se destina a todos. La posición crítica se justifica porque va destinada a la colectividad, quien le otorga al crítico autoridad para que la represente, y este debe informar a la colectividad. Sin esa misión social, la función del crítico sería obscena, intolerable.”
Considero que Josette Féral acierta plenamente con esta magnífica definición.
Un afectuoso saludo.
Febrero 19, 2008 a 2:01 pm
Lobo Seadog
Muy bien, nene, muy bien.
Como está la asiática, oiga..!
Las asiáticas y las polinesias son mi debilidad… Ayyyy!!!
Por lo que veo, el paisaje de las Torres del Paine (por cierto, hubo en Hollywood, años ha, un actor famoso que se apellidaba Paine), se asemeja muchísimo al de Canadá y la parte sur de Alaska.
Qué fauna habita allá?. Me refiero a las Torres, evidentemente.
Un abrazo tan grande como la Polinesia
Lobo Seadog
Febrero 19, 2008 a 6:37 pm
Patricia Gomez
Luis, me he paseado por algunos rincones de tu blog y he vivido los relatos y por supuesto tus fotos!!!… me muero de envidia, tanto viaje, tanta agua, tanta tempestad niño por Dios!! jaja…. me encantó realmente. En algún tiempo y en algunos de mis viajes me dio también la locura por la Polinesia, agarré maletas, me puse una flor en el pelo y ya!!. Una experiencia de esas que te calan el alma.
Un agrado estar de paseo en tu casa. Nos leemos.
Patricia
Febrero 19, 2008 a 9:51 pm
goroka
Bueno, lo primero de todo decirte Luis que una cosa que me gusta de este blog es su diversidad en las entradas, si no se vuelven monótonos y aburridos o bien, se especializan profundamente en algo que puede gustarte o no, sin ánimo de criticar, éste me gusta jajaja. Lo segundo con lo que no estoy muy de acuerdo, aunque es discutible, es con la afirmación de que la obra del artista depende de su reconocimiento o algo así; bien si me remonto a artistas pasados,dime,cuántos fueron reconocidos post-morten? yo diría que unos cuantos porque lo que es en vida,algunos ni para comer vaya.Otra de las cosas que pienso y en eso coincidimos es que el crítico no es imprescindible aunque sí un poco necesario porque el arte es tan relativo que hasta yo podría ser artista.Bueno pues eso,un beso pictórico y subrealista o abstracto o impresionista o expresionista o cubista o renacentista…
Febrero 19, 2008 a 11:27 pm
Loboseadog
Hola Patricia.
Estuviste en la Polinesia?. En qué año?. En qué islas?.
Y en la Melanesia?
Maravilloso. Ya me dejarás un comentario sobre lo que te pregunto, abusando de tu amabilidad. Gracias mil.
Lobo Seadog
Febrero 19, 2008 a 11:37 pm
Loboseadog
Goroka, el arte es la máxima expresión del espíritu humano.
Todos somos -en mayor o menor medida- artistas, dependiendo del grado de sensibilidad de cada uno de nosotros.
Otro tema bien distinto es querer comercializar el arte (poderoso caballero….)
y ahí es donde se produce el encontronazo entre el materialismo y la espiritualidad. Es un tema apasionante, muy extenso, con muchísimos y diferentes matices y…. que nadie se pondría de acuerdo.
Saludos
Lobo Seadog
Febrero 20, 2008 a 2:55 am
shoelane
Hola amigo Luis,
Admiro profundamente la audaz teoría cinematográfica propuesta por ‘Dogma’ en su momento, pero yo pienso que Vintenberg no es su mejor exponente. Así coinciden también otros muchos cinéfilos que yo conozco, al menos acá en Canadá… Mr. Arriflex acierta con “Festen” cuando escribe que es algo artificiosa, sin negar su calidad. Es mi opinión sincera.
Un saludo para ti.
PS. Are you the real Mr. Arriflex?
Febrero 20, 2008 a 3:57 pm
Luis Irles
Estimados/as Anglada, alacant, tagore, goroka, Loboseadog:
Estoy muy agradecido y gratamente sorprendido por el elevado nivel de vuestros comentarios respecto a un tema tan epinoso y complicado como es el de la relación entre artistas y críticos… Un debate inacabable en el que es harto difícil ponerse de acuerdo y donde cada opinión debe ser valorada por cada uno de los lectores –epecialmente los que se sientan artistas. Muchos de ellos seguirán argumentando que son completamente innecesarios; otros, por el contrario, los elevarán a los altares y seguirán a rajatabla sus infalibles sentencias… Así ha sido siempre, y así seguirá siendo.
Como muy bien dice Loboseadog, “el arte es la máxima expresión del espítitu humano”, pero a continuación cabría preguntar: ¿Y quién, o quiénes, son los que determinan lo que es arte de lo que no lo es..? … Y vuelta a empezar …
Un abrazo enorme para todos vosotros,
Luis
Febrero 20, 2008 a 5:14 pm
Luis Irles
Patricia, quitando las tempestades –que no son muy recomendables que digamos– quedan todavía muchos viajes por hacer, muchos mares por los que navegar, muchos sueños que se pueden hacer realidad, ¿no es cierto?
Te imagino muy hermosa paseando por las maravillosas playas de la Polinesia, con una linda flor en tu pelo… Mi buen amigo Lobo Seadog es un absoluto enamorado de aquellas paradisíacas islas, que como tú dices “le calaron el alma”… Al igual que él, también a mí me encantaría conocer más detalles de tu estancia allá.
Gracias por visitar este Faro y por tu exquisita amabilidad.
———-
Loboeadog: Viajé a la maravillosa Patagonia chilena excluivamente para comprar tres carretes fotográficos para mi vieja Kodak. Me ahorré 600 pesos y valió la pena… Una ganga, oiga! Y fíjese nomás la calidad que tienen.
Respecto a la fauna que habita las Torres del Paine, no puedo facilitarle una información demasiado completa… Cuando llegué a la cumbre únicamente pude ver a tres pumas asiáticas, dos calandrias polinésicas y cuatro ejemplares de “sapiens escalatorum”, una nueva especie foránea que suele llegar a estos incomparables parajes, durante el verano austral, proveniente de lejanos y exóticos rincones del planeta …
Un fuerte abrazo con ukelele incluido
Febrero 20, 2008 a 6:20 pm
goroka
Pues yo de cine danés mucho no he visto, por no decir casi nada, pero sí tengo claro que el perfil de las películas que me gustan: suelen ser las de bajo presupuesto a las que acudimos cuatro colgados. A modo de ejemplo: en cubanas me gustó Azúcar amarga; de españolas por ejem. Los amantes del círculo polar, ya que Julio Médem es uno de mis directores predilectos; francesas Cuento de otoño, Amèlie, etc.. desde luego americanas hollywoodienses pocas, japonesas: La balada de Narayama, bueno y muchísimas que me dejo por ahí claro. Sean danesas, argentinas o chilenas ir al cine es disfrutar de un día diferente. Un saludo a los comentaristas y a ti Luis, que por cierto ya te enlazé, eso sí, con tu faro.
Un beso cinéfilo pues!!
Febrero 20, 2008 a 6:46 pm
Luis Irles
Qué tal, shoelane?
Alguien me dijo una vez que ustedes los franco-canadienses son los que más entienden de cine en toda la América del Norte, aunque sus preferencias –por razones obvias– se inclinan hacia los autores franceses, especialmente por aquellos que formaron parte de la llamada “Nouvelle Vague”… Tu comentario viene a confirmar lo dicho por este polaco cinéfilo radicado en Canadá, con el que coincidí en un viaje a Río do Janeiro.
Estoy de acuerdo contigo en que Vintenberg, al que le reconozco su enorme talento, no “remató” del todo FEsten. Tal vez llevó demasiado lejos la estética fílmica preconizada por Dogma95, y en ciertos momentos se perdió un poco.
Aunque tal vez sea una exageración por mi parte, me atrevería a afirmar que Juan Pinzás –el único director español adscrito al movimiento Dogma– supera con creces a Vintenberg en películas como “Érase otra vez”, “Días de boda” o “El desenlace”, que cierra su trilogía dentro de esta corriente estético-fílmica.
No sé si conoces sus obras y que opinión te merece.
Gracias por comentar, shoelane.
PS. Mr. Arriflex? Never heard of him.
Febrero 20, 2008 a 7:25 pm
Luis Irles
Querida Goroka. Ya suponía yo que a ti, como persona inteligente que eres, no te interesaba para nada el cine comercial que se suele hacer en Hollywood… Los colgados “–como dices tú– saben perfectamente diferenciar entre una buena película (incluyendo muchas americanas) y un simple producto (o bodrio) industrial dirigido a espectadores con encefalograma plano irreversible…
Todas las películas que has citado son verdaderas “joyitas fílmicas”, pero claro a los distribuidores y exhibidores no les interesa programarlas porque la auténtica cultura no vende, no es negocio, y así nos va…
Siempre es una alegría verte por aquí, goroka… Gracias por tu comentario y por enlazarme a tu blog con esos 12.000 kilómetros de celuloide que tenías guardados debajo de tu colchón de agua
Febrero 20, 2008 a 8:08 pm
goroka
Ah, por cierto querido Luis, para cuándo un foro o un chat en directo aquí en el faro?
Febrero 20, 2008 a 11:53 pm
Luis Irles
Pues ahora que lo dices no sería mala idea, querida Goroka.
El único problema que veo, así a botepronto, es que nuestro guapo webmaster no tiene ni “úa” idea de cómo montar un estudio en este modesto blog… Porque supongo que harán falta cámaras, micrófonos, focos y muchos cablecitos, ¿no?
Si tú nos puedes orientar sobre el tema, y además te comprometes a hacer de presentadora, por nuestra parte encantados. Ah, otro detalle que hay que tener en cuenta es la diferencia horaria con este lado del charco. En Chile, actualmente, son cuatro horas menos que en España. Es decir, que si la “chat-cam-session” comienza, digamos que a las 10 de la noche hora chilena, en Barcelona serían las 2 de la madrugada y tú –si estás despierta a esa hora– tendrías que salir en camisón… bueno, o como quieras salir… tampoco habría ningún problema por nuestra parte en ese sentido.
Todos los fareros forofos del futuro foro esperamos ansisexyosos tu repuesta.
Un chatkiss en directo
Febrero 21, 2008 a 1:40 am
Patricia Gomez
Me pregunto, el artista trabaja para el crítico?, es como la moral, quién puede determinar la moral de otro ser humano, como podemos meternos a medir lo que no es medible ni por uno mismo. La crítica, creo, debe tomarse en cuenta cuando el arte necesita comercializarse, a la larga, quiéralo o no, nos metemos en el circulo y dejamos de ser artistas. Me gusta leer la diversidad de opiniones, me gusta ver a un ser humano pensante y llevando la razón plantada en su pecho. Pero por sobre todo me gusta, que pensemos distinto, es la única forma de que haya dialogo.
Luis, tu blog tiene la particularidad de pintar con tantos colores.
Un abrazo, Patricia
Febrero 21, 2008 a 8:02 am
goroka
Jajajajajajajajajajajajajajajajajaja!! Impresionante, un kiss en paños menores.
Febrero 21, 2008 a 8:05 am
goroka
Hombre, para montar un chat no hacen falta tantas cosas, ni cámaras ni cables, eso sí, el tema horario importa, jajaja, porque no me veo yo quedándome día tras día hasta las 2, muy interesante tendría que ser la conversación,y fructífera claro, jajaja, ciao, un beso!!
Febrero 21, 2008 a 5:07 pm
Patricia Gomez
Amigos, me hicieron recordar viejos tiempos, acá les dejo el link con algo de lo que me preguntan.
Un abrazo, Patricia
http://patriciagomez.wordpress.com/
Febrero 21, 2008 a 6:45 pm
Luis Irles
Un millón de gracias por tu hermoso post, mi estimada Patricia. Yo ya estuve varias veces en Pascua, pero creo que mi gran amigo y compañero de navegaciones, Lobo Seadog, nunca recaló allá… Él estuvo siempre más al Oeste del Pacífico Sur –Polinesia Francesa, Samoa Americana, etc– Le va a encantar tu “aventurera” historia cuando la lea, estoy seguro, al igual que me ha encantado a mí…
Un fuerte abrazo,
Luis
Febrero 21, 2008 a 3:20 pm
Gregorio Sotelo
Sólo unas breves palabras para adherirme a lo que dice Luis Irles en su respuesta a shoelane. Conozco toda la obra cinematográfica de Juan Pinzás, y en su conjunto la considero muy superior a la de Thomas Vintenberg, lógicamente desde una perspectiva cultural hispana tan diferente a la de los paises nórdicos.
Era lo único que quería puntualizar, subrayando que es una apreciación subjetiva mía, ya no soy crítico de cine pero sí un apasionado del séptimo arte.
Les felicito por ete blog que es realmente interesante.
Un saludo
Febrero 21, 2008 a 7:41 pm
Patricia Gomez
Bueno, mi aventura deja bastante de serlo al lado de las vuestras, eso es seguro jaja.
Otro para ti.
Patricia
Febrero 21, 2008 a 11:46 pm
goroka
Bueno, lo primero mi querido amigo Luis, agradecerte el enlace en el post, lo segundo es que me parece ya impensable bloguear sin pasar por aquí, y lo tercero es que en éste mismo instante me declaro incondicional del faro del fin del mundo en lo referente a variedad y calidad de las entradas sin que sea éste el orden de importancia, en fin, qué más puedo decir, que os sigo de cerca, muyyyyy de cerca,jajaja. Un beso poético pues!!
Febrero 21, 2008 a 11:56 pm
goroka
Por cierto, de lo del chat te digo algo cuando lo pregunte, ok?
Febrero 22, 2008 a 1:30 am
Enrique Temboury
Amigo Irles,
Soy un malagueño residente en los Estados Unidos desde hace 26 años. Quiero darle mis más efusivas gracias por haber dado a conocer en su weblog la historia de la revista “Litoral”, de la que soy fiel suscriptor dede hace mucho tiempo. Como usted sabiamente afirma, es la mejor publicación cultural española sin lugar a dudas, aunque ahora sea en formato de libro y con temas monográficos que, pienso, ha limitado su difusión a círculos muy elitistas.
No quisiera parecer chauvinista, pero quiero manifestar aquí lo muy orgulloso que me siento de haber nacido en una ciudad andaluza que ha sido la cuna de Emilio Prados y Manuel Altolaguirre, de Pablo Picasso, de Ángel Caffarena, de una revista como Litoral y, cómo no, de Marisol (Pepa Flores) y de Antonio Banderas, entre otros nombre menos conocidos pero igualmente importantes.
Reciba mi más sincera felicitación por su excelente sitio y mi profundo agradecimiento por haber contribuido a que sus lectores conozcan un aspecto más de lo que Málaga (a la que el grandísimo poeta peruano César Vallejo dedicó un conmovedor poema) ha aportado culturalmente al mundo.
Un saludo desde Washington DC,
Enrique Temboury
Febrero 22, 2008 a 1:27 pm
Laura Oñate
Un interesante post sobre la excelente revista Litoral, cuya historia se refleja pormenorizadamente acá. Me gustaría añadir dos breves datos respecto a ella que, aunque no son estrictamente literarios, vienen a confirmar la calidad de esta importante publicación y la labor llevada a cabo en ella por un español de origen chileno, que se radicó en nuestro país a finales de los 60… En efecto, la primera trata sobre la concesión de la Medalla de Oro a las Bellas Artes que recibió Litoral por parte del Ministerio de Cultura el pasado año. Respecto a lo segundo, reconocer al artista y poeta Lorenzo Saval, nacido en 1954 en Santiago de Chile de padres españoles, que estuvo encargado junto a José María Amado de relanzar la revista en sus momentos más difíciles. A ambos le debemos su continuidad.
Gracias por su atención.
Un cordial saludo
Febrero 22, 2008 a 2:12 pm
zenocrat
Luis, te felicito por la labor cultural que estás haciendo a través de tu blog. Este post es una buena prueba de ello.
Me permito reproducir –para aquellos que no lo hayan leído– un fragmento del estremecedor y extraordinario poema sobre la bella ciudad andaluza, perteneciente al libro de César Vallejo “España, aparta de mí este cáliz”, que el amigo Temboury (un apellido por cierto muy conocido en Málaga, especialmente en los círculos culturales) cita en su comentario:
* * *
[...] Málaga sin padre ni madre
ni piedrecilla, ni horno, ni perro blanco!
Málaga sin defensa, donde nació mi muerte dando pasos
y murió de pasión mi nacimiento!
Málaga caminando tras de tus pies, en éxodo,
bajo el mal, bajo la cobardía, bajo la historia cóncava, indecible,
con la yema en tu mano: tierra orgánica!
y la clara en la punta del cabello: todo el caos!
iMálaga huyendo
de padre a padre, familiar, de tu hijo a tu hijo,
a lo largo del mar que huye del mar,
a través del metal que huye del plomo,
a ras del suelo que huye de la tierra
y a las órdenes iay!
de la profundidad que te quería!
iMálaga a golpes, a fatídico coágulo, a bandidos, a infiernazos
a cielazos,
andando sobre duro vino, en multitud,
sobre la espuma lila, de uno en uno,
sobre huracán estático y más lila,
y al compás de las cuatro órbitas que aman
y de las dos costillas que se matan!
iMálaga de mi sangre diminuta
y mi coloración a gran distancia,
la vida sigue con tambor a tus honores alazanes,
con cohetes, a tus niños eternos
y con silencio a tu último tambor,
con nada, a tu alma,
y con más nada, a tu esternón genial!
iMálaga, no te vayas con tu nombre!
iQue si te vas,
te vas
toda, hacia ti, infinitamente en su total,
concorde con tu tamaño fijo en que me aloco,
con tu suela feraz y su agujero
y tu navaja antigua, atada a tu hoz enferma
y tu madero atado a un martillo!
iMálaga literal y malagueña,
huyendo a Egipto, puesto que estás clavada,
alargando en sufrimiento idéntico tu danza,
resolviéndose en ti el volumen de la esfera,
perdiendo tu botijo, tus cánticos, huyendo
con tu España exterior y tu orbe innato!
¡Málaga por derecho propio
y en el jardín biológico, más Málaga!
¡Málaga, en virtud
del camino, en atención al lobo que te sigue
y en razón del lobezno que te espera!
¡Málaga, que estoy llorando!
¡Málaga, que lloro y lloro!
* * *
Tremendo y conmovedor poema, ¿no es cierto? … Y es que César Vallejo –para mí el más grande de los poetas que ha dado América– escribió con sangre y dolorosa pasión estos inolvidables versos.
Febrero 23, 2008 a 12:57 am
Patricia Gomez
Es curioso Luis, a veces cuando entro a tu blog me haces sentir culpable por no amar más nuestra tierra, voy mucho a Valparaìso por que la familia de mi hombre vive ahí, recorremos sus calles, vamos a comer (últimamente han nacido más y mejores restaurants) pero no me doy cuenta de lo valioso que es en su conjunto cultural. Ahora la valoro más. En cuanto a la canción, sólo te comento que fuí de las que andaban con la guitarra a cuestas, los acordes con los que comienza son un lujo y todo el conjunto remata en un regalo para los ojos y oído.
Sigo husmeando por ahí.
Patricia
Febrero 23, 2008 a 5:12 am
buscandoexcusas
Hola Luis, en primer lugar quiero agradecer tu posteo en mi blog y tu decisión de ponerme entre los enlaces destacados de tu espacio.
El otro día anduve muy rapidito por internet y sólo alcancé a autorizar tu mensaje, pero quería darme tiempo para hacer un comentario sobre tu blog.
Creo, sinceramente, que uno bien pocas veces encuentra un sitio tan interesante y cultural en internet. Muchos trabajan la idea de ser intelectuales y desarrollan una postura “cultural” pero que finalmente poco o nada aportan en un contexto de desarrollo del ser humano.
Realmente encuentro muy bueno tu trabajo y te deseo que todo vaya bien. Mi señora también te agregó a sus link destacados en su blog disenandome.wordpress.com saludos y muchas gracias.
Febrero 23, 2008 a 3:00 pm
goroka
registro en IRC HISPANO pagando (chat) claro, allí os dan detalles!!
Febrero 23, 2008 a 4:23 pm
Luis Irles
Goroka querida. Soy yo el que tiene que agradecerte a ti el haber escogido, tan acertadamente, los dos poemas de Altolaguirre que me dieron pie a escribir la historia de Litoral.
Gracias también por la información conseguida. Hablaré con esta gente de IRC lo antes posible. Besos.
Estimada Laura. También a ti debo darte las gracias por recordar el importante premio recibido por la revista y el gran trabajo llevado a cabo por el excelente poeta y pintor hispano-chileno Lorenzo Saval, al que tuve el gusto de conocer hace años en la sede de la publicación, y que involuntariamente me olvidé citar. Mis mejores deseos para ti.
Para Enrique Temboury. Me alegro que te haya gustado mi breve post sobre Litoral. Agradezco, así mismo, tu comentario y tu reafirmación como ciudadano de esa bellísima ciudad que es Málaga, que en parte también la considero mía porque residí en ella algún tiempo… Washington no está mal, pero en el Potomac no se pueden pescar “chanquetes”… Un fuerte abrazo.
Zenocrat. Enviar el poema de Vallejo ha sido un detalle exquisito por tu parte. Es desgarrador… No puedo evitar emocionarme profundamente cada vez que lo leo. Gracias, amigo.
Estimado Buscandoexcusas. Creo tener “buen olfato” para saber cuándo hay calidad en una bitácora. Y a la tuya –aunque esté en sus inicios– le sobra… Vas a tener un montón de lectores, puedes creerme.
Nos leemos. Un abrazo.
Muchísimas gracias por tu elogioso comentario sobre este blog que, desde luego, no tiene ninguna pretensión intelectual.
Voy a visitar y a enlazar, al tiro, el blog de tu esposa… Sin conocerlo todavía, me apostaría contigo 50 ‘lucas’ a que es mejor que el tuyo y el mío juntos…
Feliz fin de semana para todos ustedes.
Luis
Febrero 23, 2008 a 5:05 pm
Luis Irles
Sra. Patricia. A partir de este momento, queda absolutamente prohibida su entrada a este blog. No quiero cargar a mis espaldas con tremendo sentimiento de culpabilidad…
Por favor, Patty! ¿Cómo puedes decir semejante cosa, cuando sé perfectamente el orgullo que sientes de ser chilena y tu gran amor por esta bendita tierra que desde hace años también la considero mía?
Valparaíso es una ciudad mágica -aunque yo resido en Viña- y estoy convencido de que una mujer sensible como tú la sabe apreciar en su totalidad, al igual que yo aprecio Santiago cada día más… Por cierto, ¿serías tan amable de recomendarme algún nuevo y buen restaurant que hayan abierto en la capital? Confiaré en ti e iré a probar su nouvelle couisine, pero te advierto que soy un exigente gourmet… Gracias.
Un abrazo
PS ¿Sigues tocando la guitarra?
Febrero 23, 2008 a 5:39 pm
luna
Como leí por ahí arriba, es dificil encontrar algo de contenido por Internet, pero creo que tu espacio entrega un valioso contenido cultural sin caer en la pose de intelectual que muchos quieren darse. Me agrada eso, tu humildad ante tu trabajo, eso habla muy bien de lo que eres tú.
Gracias, además, por apostar una suma considerable sin haber conocido mi espacio antes, sinceramente creo que aún me falta mucho para ser tan buena como ustedes dos (tú y buscando excusas, digo), pero trato de ponerle el hombro.
Saludos, Luna
Febrero 23, 2008 a 9:41 pm
andrea22
Estimado Luis. Me ha conmovido profundamente la lectura de la carta que te ha enviado desde Madrid el narrador y poeta beodo Julio Pablo de la Gorrova y Ximénez-Zhislerbold, que por su rimbombante nombre parece provenir de una aristocrática familia, quizá venida a menos.
Yo, como recordarás, vivo en Madrid y frecuento los círculos literarios y artísticos de esta capital, pero para nada me suena su nombre. Podría ser, tal vez, pariente lejano de mi amiga pintora María Cristina de la Gorrova-Andrade y Cantimpalo –hija de los marqueses de Cantimpalo del Vinalopeaux–, pero lo dudo, porque Maricrís me habría hablado de él.
En todo caso, lo que yo quería decirte, a través de este comentario, era que si tú no consideras oportuno la publicación de sus relatos en el Faro, me los envíes a mí, ya que desde que volví de mis vacaciones no he tenido ocasión de escribir nada en él por pura pereza. Sería una forma de ayudarnos mutuamente: él publica, tú te lo quitas de enmedio y yo relleno mi blog, que falta le hace. Ah, pero eso sí: quiero dejar muy claro que mis finanzas no son nada boyantes, o sea, que como mucho podría pagarle un euro por relato.
Todo sea por ayudar a los pobrecitos escritores.
Un beso… Me encanta tu blog
Febrero 23, 2008 a 10:18 pm
Luis Irles
Estimada Luna, ante todo, muchas gracias por tu visita a este faro.
Te agradezco, asimismo, los elogios (desde luego muy exagerados por tu parte) que dedicas a este blog y mi persona.
Yo para nada voy a exagerar el interés y la calidad que tiene tu sitio, que sinceramente me ha encantado. Estaba convencido de que ganaría la apuesta… E igual apostaría por el éxito que va a tener el blog de “buscando excusas”.
Diviértanse mucho el fin de semana.
Un fuerte abrazo para ambos.
Luis
Febrero 23, 2008 a 11:49 pm
goroka
Jajaja, Luis, me ha parecido impresionante el anterior comentario, aquí el que no corre vuela! Y lo del escritor venido a menos no sé, suena juergoso, en fin, un beso de novela, ah hoy han pasado una peli de esas joyitas que tanto nos gustan titulada:queriendo amarse (china) con una musica de M.Galasso que quitaba la respiración,la peli de un erotismo escenográfico sublime,eso sí,no hacía falta destapar ni un ápice los cuerpos, las miradas y los movimientos lo insinuaban todo!!
Febrero 24, 2008 a 1:25 am
Luis Irles
¿Quitármelo de en medio, dices? De eso nada, mi querida Andrea. ¡Este tipo es un auténtico genio! Y me trae sin cuidado que sea un aristócrata arruinado “caído al litro”, que no lo conozcan en los exquisitos círculos artísticos y literarios que tú sueles frecuentar, ni que tu amiga Maricris –la marquesita de Cantimpalo– sea su prima o deje de serlo… Todavía sigo deslumbrado ante la majestuosa belleza de sus relatos: ¡Qué novedoso y revolucionario estilo! ¡Qué asombrosa técnica narrativa! ¡Qué sublimes elipsis y crípticas metáforas encierran sus palabras… palabras sensuales y certeras que parecen reflejarse en las moles radiantes del Guadarrama mientras desprenden resplandores similares a esas estrellas polares que caen en el Océano! … Este portentoso escritor es puro Talento, Sentimiento, Pensamiento… ¡Y es mío, mío! No lo dejaré escapar. Cerraré el blog si es necesario y crearé una editorial exclusivamente para él… ¡Muy pronto seré millonario y famoso, Andrea! ¡Sería un oprobio, una infamia, una deshonra, un delito casi, publicar su grandiosa obra en un vulgar blog! ¡Oh, amiga mía, estoy emocionado! ¡La Literatura Española, con mayúscula, descubrirá muy pronto la grandeza de un nuevo e isigne autor que hará olvidar la vulgar y oprobiosa obra de nuestros mediocres novelistas y poetas!
Y pensar que estuve a punto de cedértelo a cambio de tres miserables euros… ¡nunca me lo hubiera perdonado!
Adiós, querida Andrea, vuelve a tu blog, despedaza a la víbora de la pereza, y con sus anillos hazte una diadema y corónate con ella, es el mejor consejo que puedo darte por ahora.
Saluditos, Bella Durmiente!
Febrero 24, 2008 a 1:45 am
Luis Irles
Efectivamente, querida goroka, tienes toda la razón del mundo: aquí la que no corre vuela… ¿Qué te parece la emboscada que me quería tender la señorita Andrea?… “Un euro por relato le puedo pagar… todo sea por ayudar a los pobrecitos escritores…” Será cínica la tía… Ya no te puedes fiar ni de las amigas… Y eso va por ti también, porque ni sueñes que te voy a mandar sus poemas, ¿está claro? … Perdona que sea tan brusco, pero es que estoy un poco exaltado y nervioso todavía por el descubrimiento literario que acabo de hacer.
¿Qué me decías? Ah, sí… la película de los chinitos y eso… muy bonita, muy bonita… Bueno, tengo que dejarte mi niña, es que salgo para Madrid dentro de una hora… $aludo$
Febrero 24, 2008 a 3:31 am
Patricia Gomez
A medida que avanzaba en la carta quería estar con él, mirarlo de frente y pasarle un papel para que siguiera escribiendo. Las cartas ¡¡me encantan!!, creo que a veces…., la carta es una comunicación más abierta, más sincera entre dos seres humanos, no esta la emoción ni el medio ambiente invadiendo el momento, sobre todo cuando son de personas que tienen tanto que decir.
Me imagino que leíste a Rilke alguna vez, bueno, hoy estuve colgando de algunas montañas en el cajón del Maipo, seguro que tal vez fuiste en algún momento cuando estabas en Chile, bueno, cuando estaba bien sola, bien alto y bien despierta, saque mis preciados papeles y me dispuse a leerlo, siempre ando con mis muertos y con hojas impresas de esas que me calan el alma, y entre las cartas de Rilke, y algo de las conferencias y cartas de Krishnamurti pensaba, que daría yo por recibir cartas como esas, cuando los tópicos no son para saberse más o menos bohemio, o descuartizar el ámbito cultural de tu país o el del lado, o para llenarte de palabras y conceptos adquiridos, de los pensamientos de “un otro”, en fin, tu me entiendes, no de esas. Me gustan las cartas que hablan de lo real, de lo propio, de cómo estas, cómo piensas, o como vas caminando la vida, de lo aprendido y lo que te falta, cartas como la que tan amablemente nos regalaste.
Gracias por compartirla con nosotros, no sabía nada de él, (la verdad es que no se nada, eso si lo sé) pero curiosamente despues de leerlo me siento más alta, porque será? Un abrazo, y te envidio, extraño esos cafés de un Madrid que no para de vivir.
PAtricia
Febrero 24, 2008 a 10:21 am
Lobo Seadog
Aunque tengo guardia y me es imposible (99%) dedicar tiempo a otros menesteres ajenos al trabajo específico que ejerzo, aprovecho el 1% restante para preguntar al sr. Julio Pablo porqué -en su opinión, claro- la ciudad de Tampa no es noble ni leal.
Gracias por anticipado
Febrero 24, 2008 a 5:54 pm
goroka
Jajaja, Luis, bueno no te desanimes!! un besote y sin rencores eh?
Febrero 24, 2008 a 4:32 pm
Julio Pablo de la G.
Estimado amigo Loboseadog. Una pregunta tan directa como la que usted me hace requiere, necesariamente, de una detallada respuesta por mi parte, más aún siendo yo un narrador mediocre –y algo verborréico– con tendencias a una subjetividad descontrolada y a las licencias poéticas que pueden ser mal interpretadas.
En primer lugar le aclararé que Tampa es un preciosa ciudad del estado de Florida (península descubierta por el español Juan Ponce de León un domingo de Pascua de Resurrección o Pascua Florida, y como usted bien sabe de soberanía española, hasta que la diplomacia de John Quincy Adams y una ley estadounidense del año 1804, dictada por orden de Jefferson, declaró unilateralmente perteneciente a Estados Unidos la costa de la Florida Occidental, entre el Mississippi y el río Perdido, de tal forma que invadieron la Florida Occidental, y en 1813 estaba esta región ya en poder de los americanos; estos hechos ocurrieron sin que los Estados Unidos estuvieran en guerra con España y aprovechando la difícil situación de la península ibérica durante ese periodo.) Pero, bueno, yo no nací en Tampa, sino en Guadalajara, España; así que usted comprenderá que a la hora de comparar lealtades y noblezas opte por elegir mi ciudad natal… algo normal ¿no es cierto?
Segundo punto. Estuve hace dos años en la soleada Tampa, acompañado por una hermosa e inteligente escritora peruana, para asistir a la boda de un familiar que reside allá. Nos alojamos en un motel de Port of Tampa Ybor City, de cuyo nombre no quiero acordarme… He viajado bastante por el mundo, pero nunca antes me había alojado en un motel tan asquerosamente sucio y destartalado, ni me había topado con un recepcionista tan antipático, grosero y matón. Pernoctamos una sola noche allí, y a la hora de pagar, el tipo nos dijo que tenía que cobrarnos un suplemento de 65 dólares por haber utilizado el aire acondicionado de la habitación toda la noche. Era una especie de atraco a mano armada al cual me resistí dialécticamente durante media hora. El fulano amenazó con llamar a la policía, cosa que hizo al comprobar que no iba a dejarme robar tan descaradamente. Tres “amables angelitos uniformados” aparecieron por aquél antro y, tras mirarnos con cara de mala leche y por encima del hombro, nos llevaron a una cómoda celda mientras nos hacían todo tipo de preguntas y revisaban nuestros pasaportes hasta con lupa.
A la media hora nos llevaron ante el que parecía su jefe –hombre por cierto muy simpático al que le explicamos el problema. “¿Y por 65 dólares van complicarse la vida?”, nos dijo con tono paternalista. “Es mejor que paguen si no quieren comparecer ante un juez” … La respuesta de mi amiga peruana desató la tormenta: “Está bien, pagaremos esos 65 dólares con la parte proporcional que nos corresponde de las 500.000 monedas de plata con un peso de diez y siete toneladas, los cientos de monedas de oro además de otros objetos de valor extraídos de un galeón español –para el que inventaron el nombre inexistente de “Black Swan” para ocultar su orígen español– por un barco estadounidense que se dedica a la búsqueda de tesoros marinos y cuya base está precisamente acá en Tampa…”
Ante el desconcierto del hombre, ella prosiguió: “¿Sabe? Si el barco se hundió en el periodo colonial de Estados Unidos quiere decir que naufragó antes de 1776 cuando la mayor parte de América del Sur, del Centro y buena parte de Norte América eran colonias españolas; lo que quiere decir que el barco era de bandera española, y que semejante cantidad de monedas sólo podían proceder de un lugar donde se acuñaba monedas de plata en cantidades sin precedentes en esa época, y ese lugar puede que sea Potosí, hoy Bolivia, de donde se extrajo tanto tonelaje de plata, ¿por qué Perú, Bolivia o España no pueden alegar jurídicamente derecho a por lo menos una parte de semejante tesoro valorado en centenares de millones de dólares? … Nosotros reclamamos al gobierno de Florida la parte proporcional de esa cifra, y con ella pagaremos esos malditos 65 dólares…”
Tras unos minutos de tenso silencio, el policía movió ligeramente su cabeza, nos miró fíjamente y nos devolvió los pasaportes. “Pueden marcharse”, nos dijo, “pero sería preferible que no pisaran Tampa de nuevo, váyanse mejor a Miami”. Y eso fue lo que hicimos, ir a Miami para subirnos directamente al primer avión que nos llevó de vuelta a Madrid, y de allí a Guadalajara.. ¡No se puede imaginar qué hoteles tan coquetos y limpios hay en mi pueblo, Sr. Loboseadog, y sus empleados son tan atentos y serviciales… especialmente con los turistas.
¿Entiende ahora por qué me permití comparar -sin ningún tipo de acritud- el grado de lealtad y nobleza entre una ciudad y otra?
Perdone que me haya extendido tanto, al fin y al cabo todo se reduce a una anécdota sin importancia que no cambia para nada la atracción que siento por ese precioso Estado.
Un cordial saludo y una feliz guardia.
Julio Pablo de la Gorrova
Febrero 24, 2008 a 11:02 pm
Luis Irles
Queridas Andrea, Goroka y Patricia.
Estimados Lobo Seadog y Tucumán.
Nuestro admirado vate y cuentista, Julio Pablo de la Gorrova y Ximénez-Zhislerbold, me ha pedido que os transmita su más profundo agradecimiento por vuestros dispares pero cariñosos comentarios hacia su persona.
Al mismo tiempo, me ha comunicado su decisión de trasladar su residencia a Santo Domingo (República Dominicana), donde ejercerá el cargo de Semi-Agregado Cultural de la Embajada de Nueva Zelanda en aquel bello país caribeño.
Me siento absolutamente desolado.
Febrero 24, 2008 a 7:54 pm
tucuman
De vez en cuando es necesario asistir a una transgresión literaria para tener conciencia de qué es lo que se transgrede en ese terreno, para saber dónde nos situamos en nuestro devenir cotidiano y para, más que nada, saber en qué consiste nuestra reacción ante la ironía, el sarcasmo y el humor con mayúsculas.
Después de leer esta genial y apócrifa epístola y los comentarios que ha suscitado, mi reacción inmediata fue recordar el subtítulo que llevaba en su portada aquella inolvidable publicación española que se llamó “Hermano Lobo”: “La revista más audaz para el lector más inteligente”.
Una acertada línea la que está siguiendo este blog. Me gusta.
Febrero 25, 2008 a 12:01 am
goroka
Jajaja, la desolación es mutua, un besazo!
Febrero 25, 2008 a 2:10 am
comopompasdejabon
Buena semana, fareros.
Febrero 25, 2008 a 9:25 am
Luis Irles
Todos los farereros hemos sentido una enorme alegría al verte de nuevo por aquí, querida Pompas. Ya sabes lo mucho que se te aprecia en esta casa.
Gracias por tus buenos deseos. Buena semana igualmente para ti.
Besos y abrazos.
Febrero 25, 2008 a 6:17 pm
Marjaler
La paella: Al recipiente o sartén, en la loada alquería de la Parreta, al igual que en el viejo reino de Valencia, sus cocineros y servidores le llamaban “PAELLA SENSE MÀNEC”.
Febrero 25, 2008 a 9:56 pm
shoelane
Estuvo genial haber recordado aquí al gran Mal Waldron, muchas gracias Luis.
Yo soy tambien gran amante del buen Jazz, por esa razón Waldron es un mito para mí, no tan conocido en Canadá para los no entendidos como loa otros de los grandes músicos que tú nombras… Él pasó mucho tiempo en Europa, como otros Jazzmen americanos –Miles Davis es el gran ejemplo– y allí fue bastante admirado –más en Francia y Bélgica que otros paises … Me gusta mucho su trabajo junto a Max Roach Quartet, especialmente en “It’s time” y “Speak, brother, speak” –Estás de acuerdo?
Yo no he tenido la suerte que tu tienes de verlo tocar en directo, pero sí la de escuchar en vivo a Christian Burchard en el Festival de Toronto. Fantástico también!
Great post, Luis!
saludos,
shoelane
Febrero 26, 2008 a 11:42 am
Vicent Cortés
Como dice shoelane en su comentario, el memorable músico tuvo casi más reconocimiento en Europa que en su propio país. Waldron emigró a Francia en 1965, y estuvo realizando numerosas actuaciones en Béllgica, Italia, Alemania y Suecia, etc. (también en Japón), aunque volvía periódicamente a USA. Durante esa época tocó solo y en trío, en compañía de los saxofonistos Steve Lacy y Archie Shepp y de la cantante Abbey Lincoln –antigua esposa de Max Roach– Su universo musical se situó al margen de las corrientes dominantes, en una trayectoria solitaria extremadamente original dentro de la música afroamericana y porfundamente anclada en el Blues.
Soy un apasionado del Jazz, así que le agradezco enormemente que haya recordado a uno de sus mejores exponentes, que sólo una minoría (aunque inmensa) llegó a apreciar en su totalidad cuando se sentaba frente al piano y daba rienda suelta a su genio.
Un saludo y ojalá siga dando a conocer a otros artistas de la calidad de Mal Waldron, que por cierto -además de un genio de la música- fue un extraordinario ser humano.
Les felicito por su excelente blog y les agradezco el haber rescatado del olvido a este excepcional músico al que tuve la oportunidad de escuchar en Bruselas, ciudad en la que viví casi cinco años.
Vicent Cortés
Febrero 26, 2008 a 10:23 pm
Natalia Book
Sus colaboraciones con Jackie McLean son fantásticas. Fueron los primeros temas en los que me fijé en él. Lo estaba escuchando y no daba crédito ¿quién es este pianista? Desde entonces soy adicta.
Saludos
Febrero 27, 2008 a 12:28 am
Luis Irles
Natalia, Vicent, Shoelane: Os agradezco enormemente vuestros elogiosos y acertados comentarios sobre Waldon. Veo que los cuatro coincidimos plenamente en calificarlo como un grande entre los grandes… Decía Aristóteles que lo difícil es acertar porque la diana sólo tiene un centro. Sinceramente pienso que cada uno de nosotros –cuando descubrimos y supimos apreciar la genialidad de este músico–dimos sin duda en el blanco.
Un abrazo para los tres.
Luis
PS. A los pocos minutos de publicar esta nota (y nunca mejor dicho) de agradecimiento, recibí el jugoso comentario de mi querida amiga Goroka… Gracias jazzwoman, te animo a visitar cuanto antes esa tienda de música que te recomendó tu melómano “amiguito”.
… Y perdona que responda aquí mismo a tu comentario, es que así me ahorro una carabela. Un fuerte abrazo en do mayor sostenido…
Febrero 27, 2008 a 12:33 am
goroka
Me has convencido, mi querido Luis, pero hay trampa porque a mí el jazz siempre me gustó,
… aunque reconozco mi ignorancia en este campo, ya que me gustan casi todos los jazzistas. Seguiré fervientemente tu recomendación y acudiré a Discos 100, una tienda de música que visité el otro día por recomendación de un buen aman…, digo amigo y que es el mejor boliche de música que visito desde hace mucho tiempo. Un beso de jazz!!
Febrero 27, 2008 a 1:27 am
patricia
Luis, lamentablemente en Santiago no he visitado muchos nuevos restaurant, salvo algunos buenos peruanos (somos amantes de la cocina peruana) y los tipicos de Borde Rios, pero averiguaré y te enviaré algunos datos. En cuanto a la guitarra, si, todavía toco algo, cuando mi hijos la sueltan jaja… pero en fin, más vale algo que nada.
Estuve viendo las fotos que tomaste de la Patagonia, realmente son magníficas, espero poder ir ahí este año, por ahora mi prox viaje es a la selva peruana, te contaré, estoy pasando por una etapa rara, de esas en que quieres nadar contra la corriente con la que va el mundo.
Un abrazo.
Y tu, tocas la guitarra todavía?
Febrero 27, 2008 a 6:26 am
goroka
Jajaja… geniales los cambios!!
Febrero 27, 2008 a 9:51 am
Luis Irles
¿Cambios? ¿Qué cambios?
Febrero 27, 2008 a 1:36 pm
Luis Irles
Muchas gracias por tu información, querida Patricia. No hay apuro respecto al tema de los restaurants, ya que de momento no tengo previsto viajar a Santiago… Cuando sepas de algún nuevo sitio me lo dices; en todo caso, iría a uno bueno peruano: hay que reconocer que tienen una variada y excelente gastronomía.
Sobre tu próximo viaje a la selva peruana te diré que me parece una aventura extraordinaria; estoy seguro que te ayudará a clarificar esa “rara etapa” por la que que estás atravesando. También nuestra Patagonia ayuda bastante en eso. Sus maravillosos paisajes y la tranquilidad que allá se respira te inyectan una gran dosis de paz y serenidad interior de la que muchos de nosotros estamos necesitados.
Sí. Todavía sigo tocando la guitarra… Si algún día la cosa nos fuera muy muy requete mal, –toco madera– siempre nos queda la oportunidad de formar un dúo y actuar en la Plaza de Armas… seguro que hacemos una buena “recaudación”
Un abrazo
Febrero 27, 2008 a 4:23 pm
Patricia Gomez
ja ja… seguro que si, al menos no moriremos de hambre.
(no se hacer caritas pero te envío una más arcaíca *–* )
Otro.
Febrero 28, 2008 a 7:24 pm
goroka
Sospecho que hablas de la misma Laure Adler que escribió la biografía de Hannah Arendt, bastante rigurosa por cierto, al menos esa es mi impresión. Tengo algunos libros de Duras, tengo tanto por leer y tan poco tiempo, pero tarde o temprano llegaré hasta ellos porque es muy interesante su biografía, al menos lo que aquí se dice de ella. Sospecho también por lo que se dice de su alcoholismo, y comparándola con otros escritores que padecieron la misma “enfermedad” que el vacío existencial es la enfermedad de los intelectuales y una manera de canalizarlo pueda ser,en lo referente a la ansiedad que constituye vivir,el alcohol. En fin,también los debe haber que beban por el simple placer de beber. Una entrada perfecta para los que no la hemos leído. Un beso 0.0%,ya sabes,hay que cuidarse!!
Febrero 29, 2008 a 12:22 am
Luis Irles
Sospechas bien, querida Goroka. Laure Adler es una lúcida y brillante intelectual, ensayista y escritora con casi una docena de obras publicadas. Ha escrito excelentes biografías, además de ensayos e inumerables artículos que han sido publicados en prestigiosos medios. Fue también consejera de cultura con Miterrand en 1989… Parece ser que la Duras no se mostró muy cooperante con ella, pero aun así es la mejor biografía que se ha escrito sobre la extraordinaria Marguerite… Yo te aconsejo vivamente que leas la obra de M.D., vale la pena.
Respecto a la relación existente entre el alcohol y los artistas, servidor “no sabe/no contesta”.
Besos con al menos un 0,5% de etanol tintorro.
Febrero 29, 2008 a 3:19 pm
Patricia Gomez
Querido Luis, una de las cosas por las cuales me gusta venir a este rincón es que siempre termino descubriéndo algo, a veces, despierta mi interés, otras no, como suele sucedernos, pero siempre hay algo nuevo que despierta mi interés, en este caso ella me interesó de inmediato, no la conocia y me puse a buscar algo de su material, tiene una vida apasionante, como dice Goroka, tal vez con marcadas debilidades que creo, a la larga nos provee de un dolor tal que nos hace ser aún mejores en lo que hacemos. “Decía: “No he escrito una sola línea que no haya experimentado, siempre hablo de mi misma, lo que he comprendido por mi misma”. Utilizaba los términos “desgracia maravillosa” para referirse a esa tortura, esa solicitación que no deja ningún respiro, ese despojo que queda abandonado y perdido cuando se termina un libro.”
Gracias por el aporte y ahondaré en su literatura. (¡Dios, el tiempo apremia, tal vez muera mañana y tengo tanto que conocer antes de que llegue el momento)
Un abrazo, Patricia
Febrero 29, 2008 a 3:31 pm
Silvio Guillén
Amigos: Les felicito por esta magnífica reseña crítica sobre la biografía que Laure Adler escribió sobre Marguerite Duras. Sin duda es la más rigurosa de todas las editadas hasta ahora.
Quisiera informar a quienes se interesen por la obra de M. Durás que en la Biblioteca Digital CIUDAD SEVA pueden descargar o leer directamente sus relatos, poemas y otros textos. Es un sitio que vale la pena visitar.
Aquí les dejo su dirección:
http://www.ciudadseva.com/textos/cuentos/fran/duras/md.htm
Saludos y mi enhorabuena por este blog.
Febrero 29, 2008 a 3:47 pm
goroka
Querido Silvio,acabo de leer el último cliente de M.Duras del enlace que has colgado,magnífico y tan corto e intenso que casi que me voy a leer el segundo relato del mismo enlace.Un abrazo de bienvenida Silvio!!A ti,mi querido Luis,un besazo que te lo mereces por atraer a tan excelentes lectores!!
Febrero 29, 2008 a 3:54 pm
goroka
Por cierto Luis,no cogeré el blog hasta el domingo porque viene un amigo muy querido a verme,en realidad viene a otros menesteres pero aprovecharemos el impás,estoy feliz y radiante.Pues eso,si cuelgas algo contestaré a partir del domingo,disfruta de tu fin de semana,ciao!!
Febrero 29, 2008 a 7:35 pm
Luis Irles
Mil gracias por vuestros comentarios, radiante y simpática Goroka; querida Patricia (seguro que verás cumplidos todos tus deseos); Silvio (bienvenido y gracias por el dato)… Es un auténtico lujo tener lectoras/es y amigas/os como vosotros.
Os deseo un feliz fin de semana a todos, aunque a ti, apreciada goroka, casi no es necesario decírtelo porque la tienes asegurada…
Un fuerte abrazo. Gracias por leer.
Luis
Febrero 29, 2008 a 8:24 pm
Patricia Gomez
ahh pues yo me voy corriendo al sitio que nos sugieres Silvio, Goroka hermosa, que lo pases de miedo y ya nos contaras. Luis querido, eso espero, que tengan un plácido fin de semana, Un abrazo. Patty
Marzo 1, 2008 a 5:16 am
comopompasdejabon
Recuerdo bien ese libro, El amante, lo comencé antes de irme a dormir pensando pasar un rato antes de acostarme, lo cual siempre me ha gustado mucho, pero… ¡no pude parar!, me lo termine entero esa noche. Es uno de los que más me han gustado, pero es que ella tenía una expresión tremendamente inteligente no es así?
Marzo 1, 2008 a 3:36 pm
Luis Irles
Marguerite Duras fue, efectivamente, una de las francesas más inteligentes y atractivas de aquella época. A mí, particularmente, su expresivo rostro –y en especial su mirada– me ha recordado siempre el de Jeanne Moreau… El amante es, como tú bien dices querida Pompas, una de sus mejores novelas. No me extraña que la leyeras de un tirón.
Gracias por enviarnos tu siempre acertado comentario. Es siempre muy agradable verte por aquí.
Disfruta todo lo que puedas del fin de semana.
Un fuerte abrazo.
Marzo 2, 2008 a 12:29 pm
Loboseadog
Mi querido amigo Julio Pablo: Una vez vuelto a la “normalidad” por un corto tiempo, puedo por fin responder a su explicación.
Los habitantes de las ciudades de un país, no tienen culpa de las mezquinas maniobras de los políticos. Bastante desgracia tenemos todos con sufrirlos “e puro si muove”, a pesar de ellos.
Le aconsejo no hable de los galeones españoles hundidos con tesoros y su supuesta parte en el botín, no sea que se busque serios problemas con “El Señor de los Jerseys” y sus acólitos.
“Cagaolivas” haylos y haylas en todas las profesiones y en todas partes de este planeta -hablo por experiencia- y no por eso se me ha ocurrido llamar innoble a una ciudad y mucho menos a un país. Podría contarle muchísimas anécdotas que me han sucedido a lo largo y ancho de este mundo; sin embargo voy a referirle una que le sucedió a un buen amigo mío, inspector de una compañía holandesa de helicópteros.
Se hallaba el buen hombre, por motivos profesionales, en una populosa y famosa ciudad de un país árabe.
Por la mañana, al salir del hotel, tomó un taxi en dirección al aeropuerto en donde tenía que inspeccionar unos helicópteros de su compañía.
Durante el trayecto, en un momento determinado y debido al caótico tráfico, el taxi chocó con otro coche.
- “Los dos conductores salieron de sus vehículos. Yo me quedé en mi
asiento y veía como discutían acaloradamente y que se iba formando un
coro de gente cada vez más numeroso”, me contaba.
- ” Llegaron dos policías y también se pusieron a discutir. Todos chillaban.
De repente, los conductores y los policías se me quedaron mirando, se
acercaron a mi ventanilla y me dijeron que tenía que acompañarlos a
la comisaría. Cuando llegamos allá, entre gritos y aspavientos, me
enteré del motivo: El culpable del accidente era yo, el pasajero.
El razonamiento (su razonamiento) era de una lógica aplastante:
Si yo no le hubiese dicho al taxista que me llevase al aeropuerto, él no
habría ido y, por tanto, el accidente no hubiese ocurrido. Estaba muy
claro y sin duda alguna que el culpable de todo era yo”
Al final, mi amigo, tuvo que pagar a los policías (la mordida) y al taxista una
suculenta cantidad de dinero, que era de lo que se trataba.
Ahora pregunto: Es innoble esa ciudad con su historia milenaria y sus habitantes para mi amigo?. El no lo ve así.
Debemos unir, no separar, querido amigo Julio Pablo.
Le recomiendo que pruebe la absenta “a morro” de la botella y tambíen
la cerveza con whisky, en proporciones 3/4 de cerveza y 1/4 de whisky. Y si visita algún país tropical, meta un coco tierno en la nevera y después, bebase su agua con un generoso chorrazo de ron. Ya me dirá si le agradaron mis recetas.
Yo también, posiblemente, acabe mis días en Kirimati (antigua isla de Christmas), pues cuando estuve allá me propusieron quedarme como asesor gastronómico y….todavía mantienen su oferta.
Un amistoso abrazo.
Que El Jefe le bendiga y no le corte el “cupo” de la bebida !.
Lobo Seadog
Marzo 2, 2008 a 6:31 pm
Loboseadog
Jajajajaja!!!!
En la próxima le daré, Julio Pablo, la receta de la “Leche de Pantera”, bebida
típica de los legionarios y del “Felipe”, su carnero mascota.
Un abrazo del tamaño de la Polinesia
Que El Jefe le bendiga y le amplie el “cupo”.
Loboseadog
Marzo 2, 2008 a 5:57 pm
Julio Pablo
Hook. Line. Sinker.
You’re so convincing, dear Lobo Seadog.
Tras el “tampazo” dialéctico que acaba de propinarme –pero sobre todo en agradecimiento por sus exóticas recetas etílicas (que por cierto pienso degustar esta misma noche en la cantina “El Merenguito Dominicano”)–, retiro lo expresado en mi carta a don Luis y vuelvo a reconocerle a esa bella ciudad floridiana su título de “noble, pacífica y leal”… De paso, y puestos a otorgar ‘menciones honoríficas’, creo que su amigo –el inspector de helicópteros– se merece la medalla al mérito “Honest Yellow Cab”, por la estrambótica y desagradable aventura vivida cuando viajaba rumbo al aeropuerto de la populosa capital árabe que usted no cita, aunque puedo fácilmente suponer cual es.
Me alegra saber que ha vuelto usted a la “normalidad”, aunque sea por un corto periodo de tiempo.
Otro amistoso y peninsular abrazo para usted.
Julio Pablo de la Gorrova y Ximénez-Zhislerbold
Marzo 2, 2008 a 11:31 pm
amanita
creo que me he perdido algo, no sé si creer o no lo del señor poeta cuentista de toledo y su cargo en la embajada, yo que según leía pretendia señor Luis pedirle los cuentos para leerlos, pero ya no sé lo que es real o irreal; no obstante, una vez más me quedo boquiabierta y patitiesa al pasarme por este blog tan “especial”… gracias por hacerme pasar un buen rato, besos y sea feliz
Marzo 3, 2008 a 12:21 am
Luis Irles
La incredulidad no es buena consejera, mi estimada amanita. Y peor (o mejor) aún es no saber distinguir entre realidad e irrealidad, cuestión, por cierto, que a mí también me ocurre con demasiada frecuencia… En todo caso, lo que sí considero absolutamente inaceptable es que me llames ’señor Luis’: ¡hasta ahí podíamos llegar!
Bueno, y ahora hablando en serio: me acabo de pasar por tu blog (te he dejado allí un breve comentario explicándote los motivos por los que no había podido hacerlo antes), y me he quedado gratamente sorprendido –o como dices tú, ‘patitieso y boquiabierto’– por la calidad que ha alcanzado tu bitácora desde mi última visita… Mi enhorabuena por la estupenda labor literaria que estás haciendo allí, amanita.
Gracias por tu visita y por tu comentario.
Besos y toda la felicidad del mundo también para tí.
Luis, a secas.
PS. Tal vez pueda conseguirte algún relato del poeta-cuentista de Toledo. Llamaré mañana a la Embajada y le pediré que me envíe alguno por valija diplomática…
Marzo 3, 2008 a 12:45 am
Loboseadog
A propósito, Lucho:
Cuando yo volaba, tenía un amigo piloto de combate, q.e.p.d., que era un cachondo mental y tergiversaba las palabras. A la valija diplomática la llamaba “vagina diplomática”; a las piruetas -aéreas- acrobáticas las llamaba “piruletas acrobáticas”; a los asientos eyectables (anglicismo) de los cazas, los llamaba “asientos eyaculables” y así podría estar diciéndote….
Lo bueno es que, de tanto decirlo en broma, al final acabó por hablar de esa forma y era un espectáculo el asistir a una conversación con alguien que no le conociese.
A ver si te decides a contar algo, caramba.
Un fuerte abrazo del tamaño de la Polinesia e islas adyacentes.
Que El Jefe te/os bendiga
Loboseadog Tony
Marzo 3, 2008 a 2:48 am
La Rosales
Incógnita resuelta:
Tras buscar inútilmente durante casi dos horas al ‘eximio novelista francés’ Jules Trick en Google, Yahoo Search, AOL, Ask, MSN, Terra, Trouvez-la-France, Buscatodo, CocolisoFinder, la Biblioteca de Autores de la Sorbonne y 17 ’search engines’ más, incluyendo una polaca y otra guatemalteca, pude encontrar, finalmente, al mencionado y famoso autor de “Amanecer en Bucarest” … Eureka! Y eso que ya estaba pensando en rendirme.
Bien, pues aquí dejo el enlace para aquellos que quieran ponerse al día sobre JT, sobre su amplia obra narrativa y, de regalo, enterarse de su apasionante y escandalosa vida:
http://www.sherlok-holmes_doctorwatson.privatedetectives.london.com
también encontrarán una amplia información en el blog:
“Un bon dinar, un bon sopar i unas bones tapes amb pá i ví”, aunque no recuerdo ahora mismo si esta bitácora está alojada en wordpress, en blogspot, en blogwithmebaby o en lasnuevemenosveintetictacblog, éste último de pago. Seguramente, vuestra simpática amiga goroka lo sepa y os pueda informar… como habla catalán, digo yo.
Un besazo con carmín rojo-pasión, Lucas, tío bueno!
La Rosales, viendo amanecer desde el puticlub “Bucarest”, Autovía Albacete-Madrid, Km 12
Marzo 3, 2008 a 8:21 am
Loboseadog
Jo, este blog cada día se pone más apasionante y “real como la vida misma”.
Como dice Goroka: El forum para cuando?. A qué estás esperando?
Maururu roa
Marzo 3, 2008 a 11:53 am
Carla Menchurian
Estoy completamente de acuerdo con lo que afirma Lucas J. Railowsky en su espléndida reseña: Jules Trick no llega a convencer del todo con su reciente novela “Amanecer en Bucarest”, aunque reconozco que es un escritor innovador y con oficio… Me gustó más “Los Seductores”, que se publicó en Francia en 2001 y desató un enorme escándalo en el país galo por su alto contenido escatológico (la palabra “merde” aparece 17.352 veces en el libro).
Le agradezco a la Srta. Rosales la información que nos brinda en su comentario, ya que gracias a su enlace pude localizar a Jules Trick en el exclusivo Hotel Lexington de Londres, donde ha fijado su residencia definitiva. Como todos sabemos, este excéntrico escritor, jamás ha concedido entrevistas ni ha permitido que se le hagan fotos puesto que padece una extraña enfermedad llamada “el síndrome de Wallace y Pacorro” (véase Wikipedia), que origina un crecimiento desmesurado e incontrolable del dedo anular de la mano derecha… No obstante, conmigo se mostró muy simpático y hasta me invitó a un té en la cafetería del hotel.
Les felicito por su interesante blog.
Carla Menchurian
Marzo 3, 2008 a 12:44 pm
Loboseadog
Que suerte tiene el paisano. Ya sabía yo que había “truco-trick”.
Para hacer el signo de “fan culo” muchos quisieran tener ese síndrome de Pacorro. También para sacarse las burillas de la nariz…..y otras cosas, ejem!!
Maururu roa
Marzo 3, 2008 a 8:07 pm
goroka
Jojojojojo, espectacular el enlace de superfinger, no me extraña que las esposas y amantes vayan en contra de los avances médicos en ese sentido porque con 39,8 dios del cielo!! imaginar es ya pecar jajajaja. Gracias a los que me nombran por arriba, me lo merezco?
y bueno, respecto al escritor que es a lo que ibamos pues no le he leído, será cuestión de echar un vistazo, como siempre un placer querido Luis y un saludo gorokiano a los presentes, lo del dedo lo estudiaré con detalle para ver si puedo hacer algo por la asociación y de paso, seguro que ellos pueden hacer algo por mí, jejejejeje! Ah,volví con fuerzas renovadas del finde querido Luis,te recomiendo expresamente la aventura del vivir, aunque tú de eso sabes ya demasiado.
Marzo 3, 2008 a 5:51 pm
superfinger
Amigos de este Faro:
En nombre de la Asociación de Afectados por el “Síndrome de Wallace-Pacorro” (AWAPA) les damos las gracias –en especial a Carla Menchurian– por dar a conocer a sus lectores la enfermedad degenerativa que padecemos. Una extraña malformación digital que también sufre el gran escritor Jules Trick, que colabora generosamente con nosotros, y a quien le hemos otrogado el premio GOLDENFINGER 2008, en reconocimiento a su talento literario y a sus 39,8 centímetros de anular.
Si desean saber más de nosotros, o enviarnos su adhesión y/o colaboración, rogamos visiten nuestro blog pinchando AQUÍ.
Está todavía en pañales, pero confiamos en muy pronto su diseño y contenido esté a la altura de los mejores sitios de WordPress.
Un saludo cordial.
Marzo 4, 2008 a 8:15 am
fluman
Un simple y único adjetivo para calificar este post: GENIAL
Marzo 4, 2008 a 12:16 pm
Patricia Gomez
La moral, como muchos otros aspectos que conforman a un ser humano puedo variar tanto según su observador, así pasa con la crítica literaria, así pasa con cualquier manifestación artística. No he leído nada de este autor, en realidad he leído muy poca novela a lo largo de mi vida, ¿me pregunto, que he leído, de hecho creo que no he leído nada!!, tal vez en algún momento deba hacerlo. Si he de leerla tomaré en cuento las opiniones de los Sres. Railowsky y Bandera, en todo caso me parece tan interesante como se nos muestra en este blog la versatilidad que siempre se manifiesta ante un mismo hecho.
Entré al link que recomendó “La Rosales”, pero no encontré nada salvo una ruta turística que están ofreciendo para seguir los pasos del Código da Vinci, ¡que patético!, mmm…, (pido disculpas si hiero alguna sensibilidad.)
Los leo con interés, tanto los comentarios como lo expuesto. (Por Dios que estamos aprendiendo ¿verdad? )
Por ahora no voy a entrar al link de Superfinger, tal vez en otra oportunidad sienta más curiosidad, pero agradezco el enlace.
Saludos.
Marzo 4, 2008 a 1:27 pm
Luis Irles
En nombre de Lucas J. Railowsky –nuestro particular y feroz anticrítico literario– os doy las gracias por vuestros variopintos, inteligentes, humorísticos, serios, neutrales, balsámicos, terapéuticos, generosos, asociativos, aromáticos, notables y poéticos comentarios.
Un prolongado ronroneo –¿o será gruñido?– como prueba de gratitud por su parte. “Estos comentarios son un auténtico deleite para mis ojos”, dijo Lucas antes de partir hacia su pueblo en bicicleta.
Abrazos para tod@s.
Marzo 4, 2008 a 3:26 pm
comopompasdejabon
¿No será en scotter?, porque digo yo que ” Amanece, que no es poco”
Marzo 4, 2008 a 3:52 pm
comopompasdejabon
Y cuando llegue la hora, armados de una ardiente paciencia…
Quién no ha muerto, alguna temporada, en el infierno.
Saludos a los fareros.
PS. Podrá alguno, rebuscando entre polillas
decirme de que forma conseguir este libro:
L’ Hippocampe
Robert A. Morris/Arnold Lobel
Editorial L’Ecole des Loisirs
Gracias
Marzo 4, 2008 a 5:30 pm
goroka
Fuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii,tremendo Neruda,cada día hemos de morir un poco,la cuestión está en saber hasta dónde no hemos sido conquistados por el hábito,al final todo se agota y salir a flote de esta aventura cotidiana que es vivir depende básicamente de no conformarse con lo obvio.Hoy un amigo muy querido me comentaba que no ha recibido una noticia que era importante porque en cierta manera de ella dependía poder cumplir su sueño,yo le he dicho que insista y persevere porque lo obvio ya lo sabía,creo que no me entendió o no me supe explicar,le anhelo demasiado!Entrada sublime querido Luis,espero que la aventura de tu blog dure lo suficiente.Un beso cómo tú quieras menos rutinario!ciao.
Marzo 4, 2008 a 6:22 pm
Luis Irles
Querida Pompas. Gracias por tu hermosos versos.
He aquí, por otra parte, le información que solicitas sobre el libro (encontrado en Amazon fr.)
http://www.amazon.fr/LHippocampe-Robert-Morris/dp/2211040977
L’Hippocampe (Cartonné)
de Robert A. Morris (Auteur)
Prix éditeur: EUR 8,50
Prix : EUR 8,08 LIVRAISON GRATUITE Voir les détails
Économisez : EUR 0,42 (5%)
Disponibilité : Habituellement expédié sous 9 à 12 jours. Expédié et vendu par Amazon.fr. Emballage cadeau disponible.
Hay más en ebay.fr:
http://cgi.ebay.fr/LOT-18-livres-enfants-ECOLE-DES-LOISIRS-animax-1985%2F99_W0QQitemZ180207437859QQcmdZViewItem
3 neufs et d’occasion disponibles à partir de EUR 8,07
Découvrez notre Boutique L’École des loisirs!
Suerte! Un beso
Marzo 4, 2008 a 6:31 pm
Luis Irles
Goroka: eres, mejorando lo presente, una delicia de mujer.
¿Qué más puedo decirte, aparte de agradecer de nuevo tu hermoso comentario y tus buenos deseos?
Un fuerte abrazo
Luis
Marzo 4, 2008 a 6:38 pm
Luis Irles
Ni en bicicleta ni en scotter… ¡En biscúter, querida Pompas, en biscúter!
Oye, qué gran película “Amanece, que no es poco”.
Gracias por recordármela
Marzo 4, 2008 a 11:19 pm
Pompas
Gracias Luis, parece que lo volvieron a editar estaba descatalogado, asi que me referia a la edición antigua de tapas blandas y las ilustraciones son como litografias (:S no si es tecnicamente correcto) , lo compraré asi.
Gracias de nuevo, Neruda un gran farero, como vos
Marzo 4, 2008 a 7:40 pm
Juan Carlos Valdés
Neruda declaró en octubre de 1972 que él mismo se sentía sorprendido de su pasión de vivir: “Siempre la tuve, y es raro que a pesar de tantos años como tengo, todavía la conservo”.
El gran poeta chileno, como es sabido, nunca eludió una pasión…
Saludos
Marzo 5, 2008 a 1:14 am
Patricia Gomez
Luis, hay cosas en este blog que me gustan, otras me gustan muuucho y otras, me tocan erizando mi piel, esta es una de ellas, me sentí profundamente identificada, la vida es para ser en ella, en toda su pasión en toda su entrega, en todo su dolor, me gusta, me inflama vivirme en todo lo que veo, me violenta sentir el cosquilleo de una “chinita” hurgándome la piel, me deleita lo simple, me asombra lo cotidiano, me desgarra el nacimiento tanto como la muerte. En fin, creo que entiendo a Neruda…, gracias por este post. Sobresaliente.
Patricia
Marzo 5, 2008 a 9:27 pm
Luis Irles
Al parecer todos coincidimos en nuestra admiración por Pablo Neruda, aunque tengo un amigo –excelente escritor, por cierto– que sostiene con una gran vehemencia y demoledores argumentos que Pablo de Rokha (no suficientemente conocido fuera de Chile) fue mucho mejor poeta que Neruda… No sé si tiene razón, pero lo cierto es que a mí, en algunas ocasiones, ha llegado casi a convencerme.
Bueno, en todo caso, yo lo único que pretendía era darles de nuevo las gracias (Patricia, Ana, Juan Carlos) por sus comentarios.
Un fuerte abrazo
Marzo 5, 2008 a 6:28 pm
Jorge Suay
¡Cuanto tiempo sin escuchar al gran Gene McDaniels y su maravillosa balada “A hundred pounds of clay”! Quizá no me crea, pero le aseguro que entré a este sitio por casualidad buscando el diario El Faro de Vigo en Google y me encontré con este blog que tiene un excelente contenido y justo el tipo de música que siempre me ha gustado… Al final me quedé un buen rato disfrutando de casi todos los videos musicales que ha subido usted con excelente gusto y criterio… ¡Le felicito sinceramente! … Por cierto, la versión que hizo Enrique Guzmán del tema de McDaniels marcó también una época.
Un saludo melómano y cordial de Jorge Suay.
Marzo 5, 2008 a 10:45 pm
Luis Irles
Amigo Suay. Muchas gracias por sus palabras… Creo que nuestros gustos musicales coinciden bastante, y eso me alegra enormemente. Aceptaré gustoso cualquier sugerencia suya –y por supuesto la de cualquiera de l@s amig@s y lector@s de este faro– para ir completando nuestra particular videoteca con nuevos autores… Algo así como los “40 Principales del Faro”
Un abrazo musical desde Chile
Marzo 6, 2008 a 12:53 am
tucuman
Estoy de acuerdo con su amigo: Pablo de Rokha fue, ciertamente, el mejor poeta chileno del siglo XX.
Saludos
Marzo 6, 2008 a 1:54 am
Patricia Gomez
Querido Luis, como nuestro amigo, jorge, uno llega por misteriosos caminos a las cosas que debe llegar, no había entrado a esta sección!!, y la tienes ricamente equipada, yo, como supondrás me quedé pegada con
Rapa Nui nei o te hora nei, el mix de imagenes esta precioso, que ganas…, que ganas…
Un abrazo y vendré más seguido a este rinconcito a evadirme.
Patricia
Marzo 6, 2008 a 2:38 am
Luis Irles
Este rinconcito permanecerá siempre abierto para ti, Patricia. En penumbras, con un cómodo sillón, una guitarra (por si acaso…) y un variado surtido de licores a tu alcance…
Espero que lo disfrutes.
Marzo 6, 2008 a 3:01 am
Luis Irles
Mi amigo va a sentir una gran satisfacción cuando lea tu comentario, tucuman. No así mi estimada Sara Vial, ni tampoco Marcial Diago –pariente lejano mío– quien asegura que entre todos los poetas chilenos, Vicente Huidobro fue el más grande.
Un abrazo.
Marzo 6, 2008 a 3:11 pm
Florie
Ay, Marguerite Duras, que momentos… Cómo un texto tan sencillo puede ser a la vez tan complejo? Será cuestion de verosimilitud.
Un abrazo
Marzo 6, 2008 a 7:32 pm
Luis Irles
Hola, Florie. Gracias por dejar aquí tu comentario.
Y ahora, con tu permiso, soy yo el que pregunta: Cómo es posible que tus soberbios y personalísimos textos no estén todavía contenidos en un libro? Será cuestión de la consabida miopía editorial que –salvo raras excepciones– sigue existiendo en España. ¿O no?
Otro abrazo para ti.
Marzo 6, 2008 a 9:37 pm
goroka
Excelente actriz querido Luis, en la representación del horror como tú dices, brillaba excelsa cual cometa de luz, veo que añoras, crisis? un besito en blanco y negro.
Marzo 6, 2008 a 8:14 pm
shoelane
Hola Luis,
Me gusta mucho tu blog y me ayuda grandemente a perfeccionar mi capacidad de lectura en español. Es muy diverso y muy interesante su contenido, y también los comentarios son inteligentes y con gran humor.
Tu inglés creo que es bueno, entonces entenderás perfectamente la respuesta de mi amigo escritor Oscar Solomon cuando yo le pregunté su opinion acerca de Jules Trick: ‘He’s the greatest writer of us all. JT had some fifteen years of success, prosperity and respect. Then he turned his back on it all, and deliberately he’s now living his life as an exile, among the social outcasts… It’s tragic, man, but nobody pays much attention to his work here in Canada…’
Bueno, yo no creo que sea tan trágico que no se lea suficiente su obra en Canada, pero Oscar Solomon piensa convencido que ‘La Vie Parisienne” está ahora en Montreal.
Saludo de shoelane and the rope trick!
Marzo 7, 2008 a 12:19 am
ENRIQUE VICUÑA BRIONES
LO PRIMERO QUE ESTOY HACIENDO, ANTES DE SALUDAR A MI MUJER E HIJOS, ES SENTARME ANSIOSO Y, PORQUE NO DECIRLO, INCRÉDULO DE LA CALIDAD DEL BLOG, PERO… GRATA SORPRESA, ABUNDANTE CREATIVIDAD, UNA DUCHA DE CULTURA Y UN REGOCIJO DE AMISTAD.
LUIS, ENCONTRARME HOY CONTIGO FUE UN POPURRI DE SENSACIONES AGRADABLES, HASTA CREO QUE ESTABA ALGO NERVIOSOS, DESPUES DE VARIOS AÑOS DE NO VERNOS Y LO MAS BELLO QUE LA AMISTAD DESINTERESADA Y PERPETUA ESTÁ SIEMPRE PRESENTE.
TRATARÉ DE ENVIAR A TU BLOG (NO SÉ AUN COMO HACERLO – CUCHILLO DE PALO EN CASA DE HERRERO), LO QUE ESCRIBO, BÁSICAMENTE POESÍAS, VARIOS CUENTOS SURREALISTAS SOBRE VALPARAISO Y UNA OBRA GRUESA – NOVELA SOBRE “VAMPIROS EN VALPARAISO”, QUE RECIEN INICIO Y RECABO INFORMACIÓN. ENVIARE DE MI LIBRO DE POEMAS QUE POR AÑOS NO HE PODIDO PUBLICAR “LECTURA PARA VACAS”, Y AL APRENDER EL CÓMO, ALGUNAS GRÁFICAS EN PASTEL, ÓLEO Y ACUARELA.
FELICITACIONES Y NO NOS PERDAMOS DE VISTA
BESOS Y UN GRAN ABRAZO
ENRIQUE VICUÑA
Marzo 7, 2008 a 12:26 am
Luis Irles
Fue una gran actriz, sí, aunque no precisamente mi favorita. En la lista que guardo en el baúl de los recuerdos cinematográficos, hay por lo menos una docena de nombres por delante de ella.
Oye, querida Goroka, ¿de dónde te has sacado que yo araño? Te aclaro que voy semanalmente a la pedicura. Se llama Catty Nails y es de lo mejorcito que hay por estas tierras.
Un beso en blanco y negro virado a sepia.
Marzo 7, 2008 a 12:53 am
Luis Irles
Estimado shoelane. Te agradezco mucho las elogiosas palabras que dedicas a este blog… Veo que tu quebequiano sentido del humor se mantiene vivo y en plena forma. También el de Oscar Solomon, tu amigo escritor, que ha convertido a Jules Trick en un verdadero ‘clochard’ y a Montreal en el nuevo París de Norteamérica: Music on the stage au La Loge au Mascaron Doré. Top hats and boas in the box. History sits in the stalls, aristocratic dwarfs, and a beautiful Can-Can dancer as convincing as a Boticelli Venus… I guess Solomon is a vogue and a figure in the intelligent circles of your interesting city.
Gracias de nuevo por venir a visitar este faro… BTW, your site is really cool! You’re doing a good job, my friend.
Un cordial saludo,
Luis
Marzo 7, 2008 a 1:33 am
Patricia Gomez
Asi lo hago, gracias.
Marzo 7, 2008 a 1:41 am
Patricia Gomez
jaja, en gustos no hay nada escrito, ¡¡gracias a Dios!!, si no imagina como rodaría el mundo.
Yo me quedo con un poco de Neruda, algo de Rokha, mucho de Jorge del Río, un montón de Gabriela, lo que se conoce menos, casi nada de Huidobro, en fin, gracias a Dios tenemos para todos los gustos, verdad?
Un abrazo.
Marzo 7, 2008 a 1:58 am
Luis Irles
Querida Patricia, tienes mucha razón… Sería muy aburrido un mundo en el que todos estuviéramos de acuerdo en lo que respecta a las diversas preferencias literarias, musicales, pictóricas, filosóficas, religiosas y hasta gastronómicas que todo ser humano lleva dentro… Sólo en cuestiones como la paz, el desarrollo y la justicia para todos los pueblos del planeta valdría la pena estarlo… En todo caso, tus elecciones poéticas me parecen bastante acertadas y no demasiado alejadas de las mías, aunque Huidobro….
Un abrazo en el que no cabe discrepancia alguna
Marzo 7, 2008 a 2:16 am
Enrique Taufic
Gracias por recordar a Bette Davis y el próximo centenario de su nacimiento. Son muchos los actos que se van a celebrar en su memoria, especialmente en los Estados Unidos pero también en otras partes del mundo. Sería bueno darlos a conocer a los lectores de este excelente blog, si así lo estiman oportuno.
Enhorabuena por su bitácora.
Un saludo.
Marzo 7, 2008 a 10:54 am
Pompas
Buen fin de semana , fareros.
¿Quien se acuerda? http://es.youtube.com/watch?v=ifDycyRNpcI
Marzo 7, 2008 a 12:03 pm
Luis Irles
Tienes muy buena memoria, Pompas. Este era el ‘párrafo’ ideal para completar el post. Gracias.
Que disfrutes tú también del fin de semana… Ah, y que gane las elecciones tu candidato favorito. Lo celebraremos “con una copa de champán” ¿La recuerdas? … “Nunca te podré olvidar / porque me enseñaste a amar…”, etc, etc.
Marzo 10, 2008 a 2:30 am
Luis Irles
Querido Enrique
No he podido responderte antes por razones de último momento -las que te adelanté deprisa y corriendo-.
Gracias por tus cariñosos comentarios que no merezco, pero si, puedo decirte con certeza que sé de la calidad de tus trabajos -reconocidos en todo Chile- por su calidad artística y de creatividad excelsa. Es un honor que participes en El Faro del Fin del Mundo y estoy seguro que pronto recibiré alguna cosa tuya.
Si prefieres , de momento, hazlo a mi correo y a continuación lo subiré.
Un beso a tu querida familia y un fuerte abrazo para tí
Luis
Marzo 10, 2008 a 9:24 pm
goroka
Me sumo a Sergio Aldeguer,y además aquí va el enlace del chat:http://www.irc-hispano.es/como-incluyo-el-webchat-a-mi-web-o-blog.html un beso chateado!!
Marzo 10, 2008 a 6:04 pm
Sergio Aldeguer
Desacralizar el arte y la burocracia museística a través del humor y la ironía ha sido una genialidad por tu parte.
Mi enhorabuena al “corresponsal” del blog en Italia por esta excelente entrevista!
Saludos
Marzo 10, 2008 a 10:55 pm
trapatroles
Una entrevista que no deja indiferente. Una visión del sur de Italia que refleja el sentir de un pueblo.
¡Enhorabuena!
Marzo 11, 2008 a 1:22 am
Luis Irles
Gracias, Sergio. Le haré llegar tu enhorabuena a Paolo, que por cierto trabaja poco (pero bien) y cobra demasiado… Sin embargo no nos importa –me refiero al dinero: es un lujo que por ahora nos podemos permitir los fareros.
Un saludo.
Gorokinha querida. Gracias por sumarte a Sergio Aldeguer. Supongo que le alegrará leer tu comentario. También se alegraría muchísimo, pero muchísimo más, nuestro querido Paolo. ¿Sabes?, no hay nada en el mundo que le guste más al bambino que una chica guapa –como tú, por ejemplo–no sólo le “sume”, sino que le “reste”… energías. Ya sabes tú cómo se las gastan estos italianos…
Mañana entraré al enlace que nos das. Si no son muy caros, encargaremos una docena de web-chats de última generación.
Un beso calabrés.
Amigo Trapatroles. Nuevamente te doy las gracias por tu visita y tu comentario. Acabo de entrar a tu blog, y cada vez que lo hago lo encuentro más interesante y cuidado. Tanto los textos como las fotos son excelentes… Por cierto, JUMILLA, este último pueblo que has puesto me suena bastante. ¿Dónde está exactamente?
Un fuerte abrazo!
Marzo 11, 2008 a 7:44 am
trapatroles
Hola Luis:
Ya he visto “Tu casa jumillana” en la foto.
Aunque soy valenciano resido desde hace 12 años en Cartagena y suelo ir por Jumilla, al menos una vez al año, cuando compito en atletismo en el Cross de Jumilla.
En cuanto vuelva a Jumilla haré más fotos, sobre todo de la Plaza de la Constitución y alrededores y te las haré llegar.
Un abrazo
Ramón Sobrino Torrens
“trapatroles”
Marzo 11, 2008 a 12:40 pm
comopompasdejabon
No tengo duda de que Il Faro constituye un punto ineludible de referencia en el mundo cultural de la Calabria.
Mi enhorabuena al corresponsal, signore Bermelli , por tan excelente entrevista, la empatia que ha sabido crear con el entrevistado se percibe desde cada una de sus palabras.
Enhorabuena por el articulo, fareros , como resumen, destacaría la frase ” lo importante es comunicar” y la chifla de Celentano, claro.
Un saludo.
PS.upss, quise decir que le chifla
sorry
Marzo 11, 2008 a 9:50 pm
Luis Irles
Es una gran pérdida para Calabria –y para nosotros, claro está– que Il signore Bermelli haya aceptado marcharse a Londres la próxima semana. Ayer recibió una suculenta oferta económica, por parte del tabloide sensacionalista “The Bedroom Times”, para dirigir ese panfletario diario británico y el muy ingrato la aceptó… ¿No te parece, querida Pompas, que la actuación de este mascalzone puede ser calificada de vil y traidora respecto a este Faro que tanto lo mimó?
En fin, si sabes de alguien que quiera ocupar su puesto –que incluso podría interesarte a ti– no dudes en enviarnos un teletipo lo antes posible a nuestra web italiana: vvv.saporedisale_saporedimare_ciaociaobambina.ilfaroitaliano.com
Bacci e abracci per te, cara amica.
Marzo 11, 2008 a 10:23 pm
Luis Irles
Amigo Ramón: Nuevamente debo darte las gracias por tus amables palabras y por tu generoso ofrecimiento… Ni siquiera sabía, ya que son muchos los años que falto de Jumilla, que en mi pueblo se celebraba ese Cross en el que tú sueles participar (y que supongo habrás ganado en alguna ocasión).
Veo que además de un gran deportista eres un excelente fotógrafo, –aunque por encima de todo yo te considero una gran persona– así que te estaré profundamente agradecido si algún día me envías esas fotos.
Recibe un fuerte abrazo y mis mejores deseos para ti.
Luis
Marzo 12, 2008 a 1:07 am
Noel
Luis, gracias por tu comentario en el blog,. Siempre miro con cariño hacia el oeste. Y guarda respeto hacia los marineros!
Marzo 12, 2008 a 3:20 pm
Luis Irles
Gracias a ti por visitarnos, Noel. Bienvenida a nuestro Faro, donde quedaste enlazada aprovechando la carencia de levitación que tienes programada para todos los miércoles de los años bisiestos.
Un abrazo marinero.
Luis
Marzo 13, 2008 a 2:54 pm
pompas
Oh! Bermelli brutto, ahora entiendo eso de … todo por la pasta
Ps. un honor que el farero mayor me considere posible aspirante a corresponsalia tan importante, pero ¿quién iba a sacar a pasear a la luz de la luna a los poetas del Club?, son tan viejillos algunos…
Marzo 13, 2008 a 3:05 pm
pompas
Lo noto algo alterado Francis, quizá ¿el jet lag?.
, debió llevarse una guitarra española y un traje de bailaor, creo que causan gran sensación (sobre todo entre las geishas), la próxima vez debería naufragar en balsa y no a nado
Como van a entenderlo en español, si no tienen ni tenedores
Un saludo y ありがとう
Marzo 13, 2008 a 8:19 pm
goroka
Me sumo a las Pompas con las castañuelas y a Enrique por su buen gusto y sumando y siguiendo los naufragos son eso ni más ni menos,por eso son.Yo encantada de naufragar en este islote-blog que cada día me sorprende más gratamente.Un beso a flote!!
Marzo 13, 2008 a 7:34 pm
Enrique Aguilera
Excelente relato, Sr. Swiming: Naufragio y palinodia con un toque de fino humor y una brillante prosa… Me ha encantado; le felicito muy sinceramente.
Ah, quería preguntarle algo: ¿no fue Bergson quien dijo que las coronas fúnebres son los salvavidas que los vivos tiran al muerto para que no se ahogue en la Nada? Ya me lo confirmará cuando pueda. Gracias.
Un cordial saludo,
E. Aguilera
Marzo 13, 2008 a 11:36 pm
Luis Irles
Veramente é un brutto queste Bermelli, querida Pompas…
Oye, yo creo que si tú aceptaras el puesto alguna solución se podría encontrar para sacar a pasear a los vates viejitos de tu Club, ¿no crees? Además, ¿qué le costaría a la que se quedara de suplente echarles medio valium en la sopa, recitarles un soneto y dejarse dar un pellizquito en el trasero antes de que se fueran a dormir? Venga, empieza a buscar candidatas y prepara tus maletas, que el Coliseo te espera, ragazza!
Un baccio a la italiana.
Marzo 13, 2008 a 11:48 pm
pompas
Le aplaudo la idea Francis entréguese usted a las bucaneras o a la señorita Goroka a son seul desir , nada mejor para el stress, yo misma había pensado cerrar el Club y embarcar con los poetas, bravos no son mucho pero tienen libros de sobra para las andanadas, por ver si me aborda el Capitan Jack Sparrow,¿ no lo habrá visto por ahí?… como dicen que esta en el Fin del Mundo… no corta el mar sino vuela mi velero bradomin.
Espero que solo saque la katana en el caso de que la situación realmente lo merezca , besos a los fareros y a usted querido Crusoe, paciencia, al fin y al cabo ¡ ya es Viernes!.
Marzo 14, 2008 a 12:05 am
Loboseadog
Tiene usted toda la razón, Mr. Francis: Como ha cambiado todo, pero mucho más en Japón.
Durante mi estancia en Hiroshima en 1975 (el año anterior había estado en Honolulu y Pearl Harbor, of course), tan solo 30 años después de finalizada la sangrienta contienda mundial, quise visitar la zona de impacto del “Fat Boy”; cogí un taxi ya de noche y me dirigí al río. A unos doscientos metros antes de llegar al puente se me pusieron los ojos como platos al ver…….un establecimiento del “Kentucky Fried Chicken”. Una vez en el puente, cuando me disponía a bajar las escalerillas que dan a los diferentes jardincillos y monumentos a las víctimas, ya los ojos se me salieron de las órbitas al ver….un enorme cartel publicitario de neón que, dando vueltas y dominando la perspectiva de toda la ciudad, anunciaba: “Drink Coca-Cola” !
Bueno, en contraposición, he de decir que otro día acabé a las 4 de la mañana tomando sake en casa de un viejo teniente de la antigua Fuerza Aérea Nipona, mientras su esposa cocinaba para nosotros.
Algún día narraré mis aventuras (las que se pueden contar, evidentemente) completas en Japón.
Que El Jefe le bendiga, Mr, Swimmer y en la próxima reencarnación
le consiga un apellido más a tono, como por ejemplo Mr. Drydock
Maururu roa
P.D.
Lucho y Julio, ya estoy de vuelta en casa.
Marzo 14, 2008 a 12:19 am
Loboseadog
Se me olvidó decir que el viejo teniente me explicó que tuvo el honor de pertenecer al equipo que entrenó a los últimos Kamikazes.
Maururu
Marzo 13, 2008 a 10:20 pm
Francis Swimmer
Cuesta un poquito acostumbrarse de nuevo a la vida normal y al “jet lag”, Sta. Pompas, y más aún a la eternidad de esta vida contemplativa y carente de estímulos que me aburre soberanamente. Este tipo de condena se nos moldea a cada uno de manera parecida y original al mismo tiempo.
Tal vez por eso me note algo alterado, aunque no es para menos, habiendo nadado lo que yo nadé… En fin, a partir de ahora intentaré naufragar únicamente los viernes por la noche e iniciaré la singladura –olvidándome de la sobriedad- por cualquier piélago infestado de corsarias nocturnas, a ver si me ataca alguna… Obviamente, llevaré una balsita bajo el brazo y una katana colgada al cinto.
Glub Glub,
Francis
Marzo 13, 2008 a 10:44 pm
Fracis Swimmer
Gracias por su comentario, amigo Enrique. Lo de la palinodia me ha hecho mucha gracia, y lo de la corona fúnebre de Bergson también.
Consultadas las obras de ese asesino del positivismo, que guardo bajo siete llaves en mi despacho (“Essai sur les données inmédiates de la conscience”, “Le Rire”, “Matière et mémoire” y “L’Énergie spirituelle”), no he podido encontrar ni una sóla frase similar a la que usted hace referencia… Yo más bien me inclino por Isaac Newton. Ya se sabe que como buen inglés, Mr Newton tenía un gran sentido del humor.
Un cordial saludo
Marzo 13, 2008 a 11:16 pm
Francis Swimmer
Senorita Goroka. Observo que últimamente se ha aficionado usted demasiadoa las “sumas”. Creo recordar que primero se sumó a un lector que envió un elogioso comentario a la entrevista del “traditore giornalista calabrese” que abandonó cobardemente este sitio, y ahora le toca el turno a la “Pompas con las castañuelas” (?) y al amigo Enrique Aguilera… Bueno, bueno… usted sabrá, ¿pero no le parece que su frase de ’sumando y siguiendo a los pobres náufragos’ queda demasiado impersonal y distante? ¿Tanto le costaba haberme hecho feliz –feliz, sí–diciéndome que le hubiese encantado naufragar CONMIGO en este islote-blog que ha tenido la gentileza de acogerme? Entiéndalo, Sta. Goroka: ¡es que nos sentimos tan solos los naufraguitos..!
Besos tristes para usted,
Francis
Marzo 14, 2008 a 12:42 pm
Patricia Gomez
Creo que yo voy a naufragar entre tanto personaje y entre tanto naufrago. Me gustó mucho esta reflexión, me mostró un naufragio de esos que se viven con totalidad, de esos que te dejan tirados en una orilla del tiempo donde ya no sabes si eres del norte o de alguna tierra sin nombre, aquel en que todo lo anterior pierde consistencia y lo que viene es…., tan inconsistente como lo pasado. Esa manía mía de buscar las cinco patas al gato cuando es tan evidente que tiene tres.
Un abrazo,
Patricia
Marzo 14, 2008 a 2:05 pm
Loboseadog
Caro amico Luigi: ringraziamenti per questa bella canzone.
Un po vecchia -come io- ma in efetti, bellissima. Mi piace moltissimo.
Grazie mille comendatore.
Qui è la traduzione per l’amico Carlo Hartmann
Querido amigo te escribo, así me distraigo un poco
y como estas tan lejos mas fuerte te escribiré
desde cuando te fuiste hay una gran novedad
el año viejo ya se ha acabado,
pero hay algo que todavía no funciona.
Se sale poco en la noche, incluso cuando es festivo
y hay quienes han puesto sacos de arena cerca de las ventanas.
y se está sin hablar durante semanas enteras
y a aquellos que no tienen nada que decir, el tiempo les sobra
Pero la televisión ha dicho que el nuevo año
traerá un cambio
y todos lo estamos ya esperando.
Será tres veces Navidad y fiesta todo el día
cada cristo descenderá de la cruz
también los pájaros regresarán
Habrá comida y luz todo el año
incluso los mudos podrán hablar
mientras los sordos ya lo hacen.
Y se hará el amor como a cada cual le guste
también los curas podrán casarse
pero solamente a una cierta edad
y sin grandes disturbios alguno desaparecerá
quizás serán los muy listos
y los cretinos de todas las edades
Fijate querido amigo, que cosas te escribo y te digo
y como estoy contento
de estar aquí en este momento
mira, mira, mira, mira
mira, querido amigo, que es lo que hay que inventar
para poder reírse de todo
para continuar, para esperar
Y si este año también pasase en un instante
ves querido amigo mío
como es de importante
que en este instante este aquí yo
el año que esta llegando dentro de un año pasara…
y yo me estoy preparando ésta es la novedad…
Dio le benedice a tutti quanti
Lobo Seadog Tony
Marzo 14, 2008 a 11:40 am
Carlos Hartmann
No había escuchado hasta ahora esta maravillosa canción de Lucio Dalla!!! Es realmente buena y me gustaría saber si hay alguna versión en español, o si alguien que sepa italiano, por favor, me podría traducir la letra de “L’anno che verrà”. Le quedaré enormemente agradecido..! Les felicito por este increíble blog y por la buena selección de música que tienen acá.
Gracias anticipadas…
Un saludo desde Valdivia. Carlos Hartmann
Marzo 14, 2008 a 7:03 pm
goroka
Jajajajaja,qué mejor que naufragar en sus aguas querido robinson crusoe,pues eso,que me dispongo a hacer la maleta rauda y veloz no sea que se me adelanten,un beso alegre y dicharachero!!
Marzo 14, 2008 a 8:16 pm
zenocrat
Amigo Francis: Como buen náufrago, nos has enseñado la mar de cosas con tu magnífico relato. También has demostrado ser poseedor –como el mismo Newton– de un agudo y perfecto sentido del humor… En tu respuesta a la Sta. Pompas, por ejemplo, mencionas tu intención (o deseo) de dejarte abordar por alguna que otra “corsaria nocturna”. Bien, pues en ese caso estoy convencido de poder serte útil… Verás, Francis, conozco a una de ellas que viaja a bordo de un barco sin rumbo, tropezando a proa y a popa con todo tipo de farallones. A las dos de la madrugada de un viernes cualquiera, las velas de su vestido parecen haber atravesado todos los mares y todas las tormentas; y sobre las cuatro de la mañana suele encallar en una güisquería de mala muerte.
Es una buena chica. Intento ayudarla, y a veces hasta la he acompañado a la playa, el hogar de los naufragios como tú bien sabes… En cierta ocasión comencé a hablarle de Ulises, de gente que nunca llegará a Ítaca, deteniéndose en cada playa, retardando hasta el límite cualquier partida, que se queda en el camino, que siempre encuentra una Circe que justifique su retraso. Y también de los que navegan sobrios, como Jasón, buscando la utopía. No me dejó continuar. Me miró fijamente y me dijo:
–Eres un coñazo.
La dejé en aquel lugar y me encaminé a casa. Me sentía un poco molesto por no acompañarla, por no cuidarla.
En fin, lo que yo quería decirte es que tal vez tú puedas hacer algo por ella. Si lo deseas, puedo presentártela antes de que empiece a navegar en el mar del otro lado de la consciencia. Piénsatelo, por favor.
Un fuerte abrazo.
Zenocrat
Marzo 14, 2008 a 9:30 pm
Carlos Hartmann
Estimado Lobo Seadog Tony, un millón de gracias por haber traducido la maravillosa letra, que incluso se podría denominar poema, de esta bella canción italiana que la estuve escuchando varias veces a lo largo de hoy día. Ha sido para mí un lindo regalo, tanto por parte de este blog al subirla a su apartado de música y dármela a conocer, como por parte suya al tener la gentileza de traducirla tan bien a nuestro idioma.
Le quedo por siempre agradecido y aprovecho la ocasión para felicitarlo también por sus excelentes e interesantes posts publicados en este Faro del Fin del Mundo.
Saludos de Carlos Hartmann
Marzo 15, 2008 a 9:46 am
Loboseadog
Estimado Carlos:
Celebro que te agradase la canción y te fuese útil la traducción de su letra.
El millón de gracias te los doy yo a ti por interesarte por este blog y por leer mis posts.
Dio te benedice
Lobo Seadog
Marzo 16, 2008 a 12:36 am
Rosana B. Shoelane
Vaya, amigos, este blog parece tener más recursos que el “New York Times”: corresponsales en Italia, España, Chile y la Polinesia. Un castillo-sede en Transilvania, además de reporteros y fotógrafos viajeros, críticos de cine, arte y literatura, y –por si fuera poco– un nuevo colaborador especializado en “alta gastronomía”.
No me extraña que hayan conseguido parir un blog tan “chuli” –que diría un peque– como este Faro, que se ha convertido para mí en una referencia obligada en esta blogosfera cuasi infinita donde, desgraciadamente, lo que abunda es la mediocridad y/o la petulancia de algunos que se creen descendientes directos de Séneca… Yo suelo hacer bastante zapping bloguero y hasta ahora (no es coba), he encontrado muy pocas bitácoras en español con la variedad, la calidad y el inteligente sentido del humor que tiene ésta.
Una última cosa: si la señorita Pompasdejabón rechaza la oferta que le han hecho de irse a Roma como delegada de Il Faro d’Italia’, por favor, consideren la posibilidad de que pueda ser yo la candidata que obtenga la plaza… También hablo italiano, escribo poesía y –según dicen mis amigos–estoy de muy buen ver.
Mi enhorabuena fareros, ¡sois únicos!
Abrazos y una sonrisa para todos vosotros, aprovechando que es la primera vez que os escribo…
Rosana
Marzo 16, 2008 a 12:41 am
Patricia Gomez
Querido capitan, Mr. Francis…, que puedo decir…., comparar a Dylan con los personajes con quién se les compara en el artículo, deja de tener sentido para mí, aún cuando pasen 500 años. Sin por ello, dejar de ser significativo que el hombre es admirable, y aún más, que todavía mantenga cierta simpleza. Interesante aporte mis capitanes.
Patricia
Marzo 15, 2008 a 8:46 pm
Francis Swimmer
HOLA, SRTA. POMPAS. Gracias por su consejo. Anoche, precisamente, me dejé abordar por una corsaria –algo entradita en carnes y con parche en el ojo, todo hay que decirlo–, pero bien, bien… ¿Y usted? ¿Qué tal con Jack Sparrow? Me dijo el hombre que se iba a Sevilla para salir de nazareno en la Procesión de la Macarena… Espero que se hayan encontrado cerquita del Guadalquivir.
Saluditos.
ESTIMADA PATRICIA. Tu comentario también me ha hecho reflexionar a mí, y he llegado a la conclusión de que me siento mucho mejor desde que me he convertido en un náufrago total, y que aquí –tirado en la orilla– no se está tan mal. Un fuerte abrazo, y gracias por leer.
AMIGO LOBOSEADOG: El relato sobre la visita que hizo usted a Hiroshima en 1975 es –aunque breve– realmente conmovedor e interesante. Creo que todos los lectores de este blog agradecerían mucho el poder conocer, con más detalle, todas las experiencias que vivió en aquel país. Ojalá pueda yo también leerlas muy pronto. Un fuerte abrazo.
SEÑORITA GOROKA: Olvídese de la maleta si quiere compartir esta isla conmigo. No le “pega” mucho a una náufraga auténtica como usted. Le basta con el cepillo de dientes, el bikini amarillo y ese collar de esmeraldas que hace juego con sus hermosos ojos. Ah, y si no es mucho pedir, ¿le importaría traerme un cartón de Ducados? Gracias, robinsona, estoy impaciente por tenerla aquí para que me enseñe a hacer fuego frotando los palitos y hacer una buena fogata en la ‘platja’… Es que se me acabaron las cerillas hace una semana y por más que lo intento, nada de nada… ¡Y hace un frío aquí por las noches!
AMIGO ZENOCRAT: En este Faro tienes fama de ser un buen escritor, pero también de ser un poco ‘guasón’. No sé si creer todo el rollo que me cuentas sobre la chica que te llamó “coñazo” con toda la razón del mundo. Perdona mi franqueza tío, pero yo creo que esta ‘náufraga’ más que escuchar tus mitológicas historias nocturnas en la playa, lo que quería en verdad era sentir cómo se hacía realidad una auténtica “utopía” antes de acharse a navegar en el mar del otro lado de la éso…
En todo caso, aquí estoy si me necesita. Un abrazo para ella. Otro para ti.
Marzo 16, 2008 a 1:11 am
Luis Irles
Vaya, vaya, amiga Rosana, ¿o debería llamarte amigo shoelane? Creo que voy a tener que pedirle una cita urgente a mi oftalmólogo porque acabo de sufrir una alucinación visual transitoria, que ojalá se quede en eso nomás… Siempre tuve la certeza de que los/las canadienses poseían un agudo sentido del humor, pero jamás imaginé que pudiera alcanzar tan altas cotas… Genial, Great, Cool!
Quedas nombrada/do corresponsal de este Faro en Roma de una manera fulminante.
Cheers!
Marzo 16, 2008 a 1:39 am
Luis Irles
Querida Patricia. Como habrás podido constatar, el articulista de “El Mercurio” simplemente recoge una cita de la revista TIME para iniciar su crónica. Se puede estar o no de acuerdo con esa lista, pero tendrás que reconocer que, aunque tal vez exagerada –tanto en el caso de Bob Dylan como en el de Los Beatles– la opinión de TIME más bien tiende a evidenciar el proceso sociológico y cultural de la transformación de estos geniales músicos en auténticos mitos del Siglo XX. Indudablemente el periodista parece estar completamente de acuerdo (y bastante entusiasmado, por cierto) –yo tendría que pensármelo mucho antes de emitir una opinión–, pero ya te puedo decir que hay pasajes en ese texto que yo firmaría sin dudarlo.
Bueno, mi querida Patty, dentro de 510 años –el tiempo vuela– volvemos a hablar del tema y me dices si has cambiado de opinión.
Gracias por tu comentario. Un fuerte abrazo y un feliz lunes.
Marzo 16, 2008 a 2:08 am
denise makedonski
mi querido amigo pasando a visitarte ..excusas por esta larga ausencia..y bueno qué decirte Dylan es Dylan..y los Beatles los Beatles..son parte de nuestra cultura y su genialidad los hace vigentes hoy en día..te dejo muchos saludos sinceros..tu amiga ..Denise
Marzo 16, 2008 a 9:00 am
Luis Irles
Hola, querida Denise. No necesitas excusarte por nada. Sabes lo mucho que se te aprecia en este Faro y siempre nos alegra verte por acá.
Tienes toda la razón del mundo al decir que tanto Dylan como los Beatles forman ya parte de nuestra cultura, aunque haya diferencias muy notables entre ellos… Dejemos que cada uno confeccione su propia lista, que no necesariamente tiene que coincidir con la del Time.
Un fuerte abrazo,
Luis
Marzo 16, 2008 a 9:43 am
goroka
Mmmmmmmmmmm,qué olorcito a comida de diseño!chiquets,aunque a mí la de mi mami me enloquece cuando cocina bacalao a la vizcaína o el tan preciado marmitako,y ni que decir tiene que su arroz con leche es el postre estrella;y yo pues tampoco me defiendo nada mal con el arròs negre o l’esqueixada de bacallà,per cert estimat farer,ho fa vosté molt i molt bé en la nostra llengua!!Y bueno,estos restaurantes concebidos para millonetis descafeinados que se gastan casi 13 euros en una comida,que lo sigan disfrutando que por mi parte haré lo propio en mi humilde cocinita con aroma de miel y limón.Un beso con sabor a chilis,a bitxo o a guindillita,por aquéllo del picante.Salut!!
Marzo 16, 2008 a 9:46 am
Rosana B. Shoelane
Estimado Luis. Creo que antes de visitar al oftalmólogo debería consultar un tratado de Genealogía Anglosajona. Mi apellido materno es Shoelane, y seguramente me ha confundido con el amigo canadiense que firma así y que hasta podría ser pariente lejano mío. En realidad yo nací y vivo en Málaga, aunque mi madre es más inglesa que la Torre de Londres. Precisamente se crió muy cerca del barrio de Shoelane, que está muy cerca del Támesis. En el siguiente sitio podrá encontrar una amplia información sobre nuestros orígenes:
http://www.genealogytoday.com/surname/finder.mv?Surname=Shoelane
Bueno, aclarado el tema, yo en realidad lo que quería era agradecerle mi nombramiento como corresponsal en Italia… Es un país que me encanta, y puede estar seguro de que sabré cumplir, con absoluta profesionalidad, las tareas que me correspondan ejercer como representante de El Faro en la ciudad eterna. Espero su confirmación en mi correo electrónico. Mi disponibilidad es inmediata.
Un abrazo… Cheers, y Forza Italia!
Rosana
Marzo 16, 2008 a 9:50 am
goroka
Mmmmmm,jovencísimo y tierno Bob,un encanto en pasado ya,el artículo me ha sido imposible leerlo,demasiado esfuerzo para mis ojos,ya sabes los 41 que no dejan indiferente.No obstante vivir de los mitos nunca fue bueno,al menos para mí,eso no impide recordarlos.Un beso al farero mayor del reino de Chile!!
Marzo 16, 2008 a 12:07 pm
Loboseadog
Ciao Commendatore:
Tu sei pazzo ragazzo!!
Como Rosana tiene razón, te envio una dirección para que te limpies la pantalla de tu PC:
http://www.zlam.com/index.html
Y esta otra, que es una prueba de “inteligensia”:
http://www.ifyouclick.com/index.html
Y hablando de gastronomía……
Questa è la definizione reale della vita:
“Si lavora e si fatica per la panza e per la fica”
Semplice, ma è vero
Arrivederci
Maururu
Loboseadog
Marzo 16, 2008 a 1:18 pm
Loboseadog
Jo, vaya menú. Se me hace la boca agua.
De siempre me han chiflado las almejas a lo marinero con los pimientos rellenos.
Maururu
Marzo 16, 2008 a 1:57 pm
Loboseadog
Luigi: Me colé en la dirección que te dí.
Para limpiar la pantalla, ves a esta:
http://dl.cleanthescreen.com/screenclean.swf
Iaorana
Marzo 16, 2008 a 3:25 pm
Luis Irles
Estimada Rosana: ¡Qué metedura de pata la mía! Te pido mil disculpas por mi confusión. Está claro que desconocía que “shoelane” es un apellido de orígen inglés y pensé que era nuestro buen amigo canadiense –que en varias ocasiones nos ha enviado sus inteligentes y humorísticos comentarios– el que nos estaba gastando la bromita… Bueno, ahora que ya eres nuestra corresponsal oficial en Roma espero que te olvides de mi imperdonable despiste. Por cierto, envíame el número de tu cuenta para que te ingresemos en ella el primer anticipo de tu sueldo (los 4.500 euros mensuales que tenemos establecidos para nuestros delegados en Europa), más 8.500 extras para el alquiler de la vivienda y otros gastillos extras.
¿Para cuándo el primer reportaje? Un abrazo de tu director general.
Goroka: Eres una mujer estupenda y te quiero mucho, pero no paras de quejarte, collons. A ti que más te da que cuatro millonetis descafeinados se gasten 12 o 13 euros en una pantagruélica comida… Ya sé que es algo insultante, pero déjalos que despilfarren su pasta en esos ostentosos banquetes… si en el fondo tú y yo sabemos que ni siquiera así son felices y casi todos tienen que tomar de postre bicarbonato sódico! Nosotros, sin embargo, sí que sabemos disfrutar de las pequeñas cosas: un pequeño yate, una pequeña mansión en Capri, un pequeño BMW descapotable… Además, estoy seguro de que no hay dinero suficiente en el mundo que pueda pagar uno de tus exquisitos arròses negres o esqueixadas de bacallàt, ¿a que es veritat? Venga, olvídate de esos infelices y preocúpate un poco del pobre Francis el náufrago, que sigue esperándote en la isla muerto de frío… En su última nota –que por cierto la metió dentro de una botella vacía de champán francés– creo recordar que te pedía un cartón de Ducados. ¿Te has acordado de comprárselo?
Un beso pequeño. Hay que economizar.
Muy gracioso, Loboseadog, muy gracioso… Veamos, ya he limpiado la pantalla de mi PC, he salido airoso de la prueba de inteligentzia y he tomado buena nota de su definizione reale della vita… Sólo falta que me des la receta de las almejas del marinero, aunque si las venden en lata no es necesario que me la envíes. La del pimiento relleno tampoco.
Maururu ruru, mascalzone!
Marzo 16, 2008 a 4:41 pm
goroka
Per cert farer potser l’interessi saber que avui hi ha un esdeveniment força interessant al meu blog,passe-s’hi,li rebrem amb molt de carinyo!!
Marzo 16, 2008 a 5:09 pm
Loboseadog
Jejeje!!
Caro commendatore:
Como ya tu también debes de saber, las almejas a lo marinero siempre, siempre, van acompañadas de pimientos rellenos -es como el arroz con leche: si no lleva leche, es (elemental querido Watson) arroz pero sin leches- , de lo contrario uno se queda a medio comer.
Las almejas y los pimientos son un plato costanero y han de ser frescos.
Tierra adentro puedes degustar las almejas con pimientos fritos aunque, como las de lata, ya no saben tan bien y el género es mas viejo.
La receta varía de uno a otro continente, o ya no te acuerdas?
Mi consejo gastronómico: Acompáñense de los huevos fritos con chorizo
y de postre tira-mi-sú.
Para beber, vino, vino puro, nada de agua.
“Acqua fredda
vino puro
fica stretta
cazzo duro”
Maururu, mascalzone Corleone
Marzo 17, 2008 a 7:56 pm
Patricia
Mi estimadísimo Luis, dentro de 510 años no creo que estemos en condiciones de hablar nada jaja.. pero te entiendo. Lo que pasa es que soy un espécimen un tanto raro, Los Beatles, Dylan, y tantos otros, no logran despertarme. Por supuesto que no es su culpa ni les resta en absoluto mérito, el problema es mío.
Un abrazo, Patricia
Marzo 17, 2008 a 8:17 pm
Patricia
Ahh Luis, como te envidio, ya quisiera tener ese tiempo y seguramente la vista que tu has de tener para leer a nuestro querido Rilke y a T. Mann ( leíste La montaña Mágica?). En fin, hay películas como esta que gentilmente traes, que sencillamente nos completan, regalándonos minutos de exquisita armonía. No la he visto pero sin duda será un buen panorama para este fin de semana. Adoro la simpleza en la forma y la profundidad en el contenido de las cosas, y películas que logren eso, para mí, hay tantas…, soy una cinéfila espantosa, tengo esa rara particularidad (creo que es propio de nuestro genero) que me meto en cada personaje de cada película que veo, me lo lloro todo, río, sufro, vivo… es terrible!!, imagina que hasta lloro con los reclames de clos de pirque (no le cuentes a nadie)
Un abrazo y nos leemos.
Patricia
Marzo 17, 2008 a 8:19 pm
Loboseadog
Caro Commendatore Luigi: “L’anno che verrà” es una de esas canciones que
cuanto más la oyes, más te agrada. Me encanta. De nuevo agradecerte el
que me la hayas dedicado.
Las “FF” (Fuerzas Femeninas) del blog, hoy no han hecho su aparición en todo el día. Me pregunto que debe de haberles sucedido después de oír el recital de poesía “esrostisca” ayer noche. Se han quedado sin fuerzas?. Qué harán, en qué estarán pensando………
Goroka que ejerza de corresponsal y nos comente el evento.
Yo no quiero decir nada más. No quiero, no, no, no quiero, noooooooooooo!!!
Iaoranna
Lobo Seadog
Marzo 17, 2008 a 8:36 pm
Loboseadog
No, Patty, no. Te garantizo que no tienes ningún problema.
A mí me sucede algo parecido: Aunque reconozco que los Beatles son excelentes músicos (una cosa no tiene que ver con la otra), nunca me agradaron.
Mientras que todos los jóvenes de la época se pirraban por ellos, por Dylan , los Rolling y otros más, yo estaba por Gene Vincent, Eddie Cochran, Vince Taylor, la canción francesa (Trenet, Brel, Becaud, Aznavour….). Y eso sí:
“The Mamas and the Papas”, super 4 me.
En mi modestísima opinión, los Beatles revolucionaron la música de aquel momento, pero abortaron la frescura y rebeldia del Rock.
Que El Jefe te bendiga
Iaoranna
Marzo 17, 2008 a 9:25 pm
Alejandro Mayer
Tiene razón Mr. Arriflex al señalar que las películas de Rohmer se caracterizan por su simplicidad y su agudeza intelectual. Yo también soy un gran admirador de la concepción del “séptimo arte” que tiene este gran cineasta francés: un cine, por cierto, bastante ligado a un tipo literatura muy concreta. No olvidemos que fue uno de los mejores críticos de “Cahiers du Cinema”, y que él mismo escribe sus guiones –que vienen a ser auténticas novelas–sin haber jamás adaptado la de ningún otro autor, aunque seguramente se haya inspirado en alguno.
También coincido con él en que las historias que se cuentan en una película deben transcurrir siempre en tiempo presente. No existen los «flashbacks» para Rohmer. Usted seguramente recordará el debate que se vivió en el cine de los años sesenta, en la época de Resnais y Robbe-Grillet, con películas como “El año pasado en Marienbad”, donde había una mezcla del presente con el pasado. Rohmer siempre estuvo en contra, y mantenía que la imagen cinematográfica debe estar siempre en presente y que no se puede confundir una imagen real con una imagen virtual que sólo existe en la mente. La imagen del cine es el presente, porque la cámara no puede examinar los detalles que uno no ve. Desde el punto de vista filosófico, él también es contrario a la expresión del pasado en el cine. En una entrevista que le hicieron recientemente, y que tuve la ocasión de leer durante uno de mis viajes a París, afirmaba: “Me interesa mucho más tratar de visualizar lo invisible a través de lo visible que tratar en vano de visualizar lo invisible. El pasado no se puede ver y, para mí, tampoco se puede filmar”.
Perdone que me haya extendido tanto en este comentario… Le felicito por su excelente crónica. Entré casualmente a este interesante blog buscando referencias sobre la película “Amici Miei”, y me encontré con su certera crítica sobre “Cuento de Otoño”. Volveré a visitarles para leer detenidamente algunos artículos que me han llamado la atención.
Un cordial saludo, de cinéfilo a cinéfilo.
Alejandro Mayer
Marzo 18, 2008 a 12:36 am
zenocrat
Honor al “padre” de la Nouvelle Vague!
Forjador de una nueva estética cinematográfica.
Infatigable creador. Afable. Modesto. Genial.
Rohmer es la personificación de la bondad y la inteligencia en estado puro.
Buen trabajo, Mr. Arriflex.
Marzo 18, 2008 a 8:01 am
goroka
Mi querido y estimado Luis,te superas a ti mismo por momentos,la generosidad y belleza con la que describes a tan grande cineasta es impresionante,ni que decir tiene cuánto envidio ese otoño austral del que hilvanas un pequeño apunte y el tiempo de ocio que parece ser tienes de forma abundante.Me ausento un día y al volver veo que tu teclado ha sido generoso con nosotros,perdidos blogueros que nos alimentamos de las migas que nos echan.Colosal querido maestro entre los maestros,la película pues ya está más que comentada por ti,me ha parecido sublime la comparación entre vendimia real y vendimia humana,en fin,que no tengo palabras,un beso tan dulce como las uvas pero sin ira!
Marzo 18, 2008 a 7:07 pm
Luis Irles
Estimada Patria. Me arrancaste una sonrisa con tu divertida frase final (no se lo contaré a nadie, prometo guardar el “terrible”secreto)
En realidad no dispongo de tanto tiempo libre como imaginas, pero intento aprovecharlo al máximo… y qué mejor manera que con un buen libro entre las manos –sí, claro que leí La montaña mágica a la edad adecuada–, una buena película, o escuchando mi música favorita mientras contemplo el mar… Los paseos son también muy relajantes, me encanta caminar.
Gracias por leer y comentar… Ah, y no llores demasiado cuando vayas al cine: puede ser contagioso para el resto de los espectadores. Un beso.
Alejandro. Su comentario sobre el discutido tema del tiempo cinematográfico –en ese aspecto la literatura no tiene problemas– es tremendamente interesante. Le doy las gracias por su aportación que, sin duda, le retrata a usted como un cinéfilo de primera. Le agradezco también su amable comentario acerca de este blog, donde siempre será bienvenido.
Un cordial saludo. Luis.
Amigo Zenocrat. Al principio creí que te estabas refiriendo –por tus encendidas loas y el sonido de fondo de las trompetas celestiales– a ese otro gran director que fue Benito Perojo (el de CIFESA), o al creador del NODO. Menos mal que rápidamente citaste el nombre de Rohmer, porque si no lo hubieras hecho, puedes estar seguro de que te habría retirado el saludo y boicotearía tu nuevo (y excelente) blog… Por cierto, ¿qué piho es el gurugú?
Un fuerte abrazo, inquieto y movedizo zenocrat!
Mi querida Goroka: ¿Te he dicho alguna vez que eres un cielo de mujer? Los fareros te adoramos y nos encantaría tenerte como “Madrina de Honor”. Si aceptas el cargo –que desgraciadamente no está retribuido– te podemos invitar a Chile este Otoño (época de la vendimia aquí), donde estamos seguros que romperás, como mínimo, media docena de corazones y te lo pasarás “requetebién”. Me imagino que Patricia, allá en Santiago, te podrá acompañar a los lugares más interesantes de la “movida santiaguina” y te podrá ayudar en la elección del “material” vernáculo… Oye, y menos “cachondeíto” con lo del “teclado generoso” y otros epítetos altisonantes, que me enfado y te retiro el título..
Como no tengo un racimo de uvas a mano, te envío un beso de ciruelas de mi pueblo.
PS. Me fue imposible escuchar el recital poético de la otra noche, ¿qué tal estuvo?
Marzo 18, 2008 a 8:16 pm
Patricia Gomez
Ayyy pero siiii… que venga mi Gorokiña corriendo que yo la acaparo y me la dejo guardadita, toda para mi, para Uds. ¡¡hombres!! se las presto por poco rato, bueno, lo transamos.
Como me encantaría q a toda esta gente hermosa qeu de pronto uno conoce por este medio y q a ratos se tornan tan queribles, pudiesemos tener la oportunidad de verse, de saberse real. En fin, la invitación estará siempre abierta, sería más bien un regalo.
Un abrazo,
Patricia (contando estrellas)
Marzo 18, 2008 a 8:45 pm
Florie
Todo un redescubrimiento…. La verdad es que conozco su obra y me gusta, pero no conocía este film, y tampoco sabía que había versionado mi querido romance de Astrée y Céladon. Un abrazo!
Marzo 19, 2008 a 12:19 am
Luis Irles
Patty: ¿Te imaginas a nuestra querida Goroka bailándose una cuequita en la Plaza de Armas -no olvides que nosotros somos los guitarristas– y gritando a pleno pulmón ¡Viva Chile, mierda!, tras haberse tomado media docena de pisco-sour? ¡Sería un momento inolvidable en nuestras vidas!
Todo es posible en Santiago, ¿no es cierto? Bueno, o casi todo…
Hola, mi admirada Florie. Te aconsejo vivamente que intentes ver la versión de tu querido –lo suponía– romance de Astrée y Céladon. Creo que no te defraudará el trabajo de Rohmer. No lo dejes para muy tarde. Recuerda que hija del cosmos eres y al cosmos tiendes.
Un abrazo para ti. *L*
Marzo 19, 2008 a 7:20 am
goroka
Jajajaja,muy agradecida por sus generosas invitaciones,y díganme:tengo que ir en el carromato de titellaires como si fuera un titella más?dentro del barco claro!bromas aparte gracias a ambos por tan generosa invitación,lo tendré en cuenta,jejeje.
Marzo 20, 2008 a 11:32 pm
goroka
Mi querido Luis,lo primero de todo comentar la jugada de la fallera,eh xiquet,així que estava guapa,en fin todo sea por la causa sería capaz de vestirme así si el resultado fuera el esperado jejeje,aunque personalmente me gusta más desvestirme jajaja!
Y a otra cosa mariposa:lo de la lectura,el gusto por la lectura,así a bote pronto y yo que tengo un pequeño vikingo de 5 años que se llama Gorka que no Goroka,te puedo decir que cada noche nos acostamos con algún cuento y que espero y deseo poder perpetuar esto al menos hasta los 8,si él me deja claro.Cosas que le distraen del compromiso del cuento:las pelis y lawii,ya sabes las maquinitas famosas,están diseñadas para atraer y gustar y además enganchan;si a eso añadimos la falta de tiempo de mamis y papis para compartir con los retoños pues el combinado es explosivo,comprendes?
Ahora les toca a los adolescentes,aún no hemos llegado a esa edad pero teniendo en cuenta el terreno ganado en la infancia a Gorka le resultará más fácil aunque siempre ayuda que los libros de texto obligatorios tengan intereses en común con el de los adolescentes,como mínimo a un 50%.
Ahora los adultos,que duda cabe que la saturación del mercado implica demasiado esfuerzo para elegir,cuanto más amplio el abanico,más dudas crecen,menos probabilidad de salir de la tienda con un libro.Y si a eso añadimos la falta de tiempo,lo atractivo que resulta internet para la obtención de lectura rápida y gratuita,pues en este mundo de inmediatez eso es una ventaja,o sea,apaga y vámonos.
Pues nada yo como especimen curioso sigo con Simone y su Segundo Sexo de nada menos que 902 páginas,jajaja,poco a poco,interesante pensadora,analítica en toda su obra,impresionantes sus contribuciones a la literatura y a la libertad femenina.Bueno xiquet,pues nada a seguir igual de bien,un beso de fallera mayor con enaguas,sin refajo y con una senormes ganas de visitar Chile y romper unos cuantos corazones y otras cosas claro,jejeje!
Marzo 21, 2008 a 1:32 am
Zenocrat
La cosa es más compleja de lo que parece. Pero ya puestos a comentar y suponiendo que no hay lectura mala, lo que es mucho suponer, se me ocurre una modesta proposición: que en todos los planes de estudio de todas las carreras y como materias troncales se imparta un nuevo trivium al menos durante un trimestre: prácticas de lectura, prácticas de escritura y prácticas de elocuencia, basadas en el método socrático y en las que el profesorado tenga prohibido utilizar términos de teoría literaria, retórica o teoría de la comunicación. Me encanta imaginarme a los futuros ingenieros leyendo “Central eléctrica”, de Jesús López Pacheco, a los economistas discutiendo sobre “La de Bringas”, de Galdós o a los estudiantes de medicina dándole vueltas a los conflictos narrados en “La piedad peligrosa”, de Stephan Zweig. Quizás así lográsemos sacar la lectura de ese prestigioso y obligado altar cultural en el que está instalada para situarla en lugar más adecuado: la vida cotidiana, dejando de ser “Objeto Sagrado” para devenir instrumento de acceso a la manipulada realidad que nos rodea.
No creo que mi proposición se lleve jamás a cabo, pero al menos aquí queda escrita.
Saludos de Zenocrat.
Marzo 21, 2008 a 1:47 am
bitzoc
Hola a todos. Bueno, yo sólo conozco una manera de ganar lectores, que es la que he visto practicar desde hace tiempo a un par de amigos míos que son editores independientes, y que casi siempre les ha dado excelentes resultados: editar buenos libros. Lo cual puede querer decir, por ejemplo, editar libros que una espera que sigan siendo válidos dentro de cien años, por poner un plazo corto.
Lo cual quiere decir, a su vez: no editar libros innecesarios, necios, superficiales, sacadineros, prescindibles y un largo etcétera que contamina y usurpa los espacios culturales de todo tipo, y confunde a los lectores empujándoles finalmente hacia la televisión, aún más basurera pero también más barata.
Aunque soy totalmente pesimista al respecto: los malos libros van a continuar acosando a los buenos. Y los imbéciles a los inteligentes.
Así es el mundo y no parece querer mejorar.
Buena lectura.
Un beso a todos los fareros.
bitzoc
Marzo 21, 2008 a 4:12 pm
Gonzalo Bonilla
Un tema peliagudo el que se plantea en este post… La única solución, a medio o largo plazo, sería conseguir que los programas educativos, desde la enseñanza primaria hasta la universitaria, incorporasen como propia la labor del fomento de la lectura.
El principal motivo por el cual muchos ciudadanos no leen, es que existe una distancia inmensa entre ellos y el libro. En este sentido, la creación de una red de bibliotecas (Inglaterra sería un ejemplo a seguir) que apoye la labor de los planes educativos de fomento de la lectura, puede contribuir en una medida importante a reducir la distancia entre la gente y los libros.
Ojalá se pueda conseguir algún día.
Les felicito por su blog.
Gonzalo Bonilla
Marzo 21, 2008 a 9:44 pm
Luis Irles
Goroka, Zenocrat, Bitzoc, Gonzalo:
Todas las interesantes e inteligentes reflexiones que habéis enviado enriquecen de manera notable el contendio de este post. Muchísimas gracias por vuestros comentarios y aportaciones.
Si no me equivoco, casi todos –yo me incluyo también en el grupo– sois (somos) algo pesimistas respecto a la situación que se vive respecto al problema de la falta de lectores, a causa de la propagación del SILDA (Síndrome de Lectodeficiencia Adquirida). Se hace muy difícil hallar el antídoto contra esta plaga, pero todos confiamos en que finalmente se logrará encontrar una vacuna que cure esta peligrosa enfermedad… Mientras tanto, los que no nos hemos contagiado todavía seguiremos leyendo y disfrutando de los buenos libros.
Un fuerte abrazo a todos.
Luis
NOTA A PIE DE PÁGINA: Gorka es, sin duda, un niño muy afortunado al tener una madre como tú, querida Goroka. No sabía que tenías un xiquet de 5 años, así que mi enhorabuena por la noticia. ´Petons al menut i una abraçada molt forta per a ti’ … I’m sorry si lo he escrito mal, pero la intención es lo que cuenta.
Marzo 22, 2008 a 10:27 am
amanita
no es cuestión de buenos libros o malos libros, es cuestión de lo que se le enseñe a los niños tanto en la socialización primaria como en la socialización secundaria, of course! la familia en esa primera socialización es basica, y el niño como animal (entiendaseme) que es es un imitador nato del comportamiento del ser superior, por tanto si los niños ven en su entorno familiar libros, periodicos, percibe el amor a la lectura, ese niño sin dudarlo aprenderá a amar los libros y la lectura, por que no solo se trata de leer por leer, hay que amar la lectura, amar cada hoja de papel que esta escrita por alquien que ha volcado todo en ese texto, pero pasando a la segunda socializacióin, tal vez la mas conflictiva, la llamada escuela, se estan perdiendo aquelllos habitos de fomentar la lectura , las horas de lectura se descuelgan de los horarios escolares y son cubiertas por otro tipo de asignaturas y memeces varias. Concluyendo para no aburrir, que hablo en demasia, más libros en casa como ejemplo y mas potenciacion por parte de las administraciones politicas de la lectura en los colegios y menos wii, psp, ds no se que mandangas electronicas, que ya tendrá tiempo el niño de jugar con todo eso, me refiero solo al tema de la lectura en los niños por que creo que ellos son los que despues seran los mayores y es aqui donde tenemos que hacer mella, volcarnos con los pequeños para contagiarles el amor a la lectura…bueno …menudo rollo que os he marcado, besitos y sed felices todos
Marzo 22, 2008 a 11:43 pm
comopompasdejabon
¿Que tal esas vacaciones?, leyendo.. bien.
Un saludo fareros, cuídense.
Marzo 23, 2008 a 1:07 am
shoelane
Hola Luis,
No es muy bajo el índice de lectores aquí en Canadá, pero sí ha bajado entre los jóvenes en comparación con 5 o 10 años atrás. Yo pienso que es un problema de globalización y la influencia de los medios audiovisuales en todo el mundo. El reto se está enfrentando con programas muy diversos como creación de nuevos espacios de lectura en lugares públicos, más y mejores bibliotecas en escuelas y Universidades, libertad de horarios nocturnos para pequeñas y acogedoras librerías dónde puedes reunirte con amigos y también tomar un café en ellas… Muchas editoriales aceptan la opinión de los lectores y cambian su manera de ver el libro como un objeto y más como una aportación cultural… Mucha gente apuesta fuerte por la cultura en mi país, afortunadamente.
También es muy necesario reducir el precio de los libros en tu país. Cuando yo estuve en España el pasado año comprobé que la misma novela de Paul Auster en español me cuesta casi un 20 por ciento más cara que en Nueva York o Montreal … Eso es mucho dinero!
Un saludo.
PS in English. I feel that most people who enjoy reading today must owe something, perhaps far more than realize, to a teacher who could light up a line of poetry or explain just why certain sayings, as well as certain doings, vibrate in the memory.
Marzo 23, 2008 a 5:33 pm
Luis Irles
Estimada Amanita. Tus fundamentadas ideas sobre las causas y posibles soluciones al problema de la falta de lectores no es ningún “rollo”, ni muchísimo menos… Has expuesto tu punto de vista –como lo han hecho el resto de l@s amig@s que han tenido la amabilidad de enviar sus comentarios– y has coincidido bastante con ell@s, diría yo, en un aspecto primordial: un ambiente propicio para los niños en sus hogares donde vean libros en las estanterías que les puedan, al menos, tentar hojear, y políticas efectivas de campañas de promoción de la lectura en los centros escolares… De hecho se han llevado y se siguen llevando a cabo bastantes, pero no parece que puedan competir una pantalla de televisión o un video-juego, la mayoría de las veces violento… En fin, el futuro es incierto en este terreno.
Besos y toda la felicidad del mundo también para ti. Luis.
Querida Pompas. Las vacaciones bien, gracias… Y leyendo lo estrictamente necesario, que tampoco hay que exagerar… Hay que darle otras alegrías al cuerpo, y no sólo al espíritu, ¿no crees? Espero que tú las hayas disfrutado plenamente. Besos.
Amigo Shoelane. Siempre he sostenido que Canadá es un país modélico en muchos sentidos… Supongo que el ambiente cultural que se vive allí es muy rico en estos momentos, y eso es envidiable.
Por cierto, ¿sabes si hay una edad límite para ingresar en la Policía Montada? Desde niño he sentido una gran fascinación por sus uniformes…
Saludos cordiales, you privileged!
PS. Nice quote about readings, poetry, and memories.
Marzo 23, 2008 a 7:23 pm
goroka
Excelente entrada geológica mi querido Luis,una razón más para visitar la sorprendente y desconocida para mí tierra chilena,un beso gorokiano con Géiser!
Marzo 23, 2008 a 6:59 pm
Juan Antonio Chiano
Amigos que han estado en Chile siempre me dijeron que es un país de grandes bellezas naturales, aparte de la simpatía y hospitalidad de sus gentes… He visto muchas fotos y documentales sobre los maravillosos paisajes del sur, y también de la zona central (Santiago, Valparaíso, Viña del Mar, Isla Negra, etc.), pero compruebo que también el norte (que siempre lo asocié al Desierto de Atacama, algo impresionante me imagino)) es espectacular y una prueba son estos géisers a más de 4,000 metros de altura… Estas próximas vacaciones de verano por fin podré conocerlo de norte a sur en compañía de mi novia, aunque allá sea pleno invierno! No podemos viajar antes, pero estoy seguro que nos gustará igual y veremos cumplidos nuestra ilusión de viajar por tierras chilenas.
Os felicito por vuestro excelente blog. Un abrazo desde Almería (España) donde también tenemos nuestro pequeño desierto en donde se han filmado tantos “spaghettis-western” famosos.
Juan Antonio
Marzo 24, 2008 a 12:14 am
Patricia Gomez
Juan Antonio, que bueno que vendrás a nuestra tierra, seguro quedarás gratamente sorprendido.
Gorokiña, ves, ya tienes otro motivo para venir.
Querido Luis, no sabes cuantas veces han querido llevarme y yo por evitarme el largo trayecto me he rehusado, pero sin lugar a dudas, hay que hacerlo, tengo que hacerlo. Sin embargo, el año pasado me bajo la locura y decidí que quería volar el norte, subiré un pots que esta medio añejo para recordar ese viaje.
Gracias por siempre estar atento a entregarnos tan buen material.
Un abrazo, Patricia
Marzo 24, 2008 a 8:44 pm
goroka
Creo que fue en una entrada de Patricia que leí por vez primera esta palabra,avatar,muy pedagógica su clase de hoy porque yo en esto de las religiones voy perdidísima por dios,jajaja,lo único que conozco hindú son los libros amatorios que no están nada mal.Un beso gorokiano!
Marzo 24, 2008 a 8:48 pm
Luis Irles
Estimado Juan Antonio, tiene toda la razón del mundo Patricia cuando asegura que te va a sorprender la belleza de Chile y la enorme afabilidad y simpatía de su gente. No es ningún tópico: Este país siempre se ha volcado, con total generosidad, hacia todos aquellos que llegan de de otras tierras… Ya nos contarás a tu vuelta! Gracias por tu visita y por tu comentario.
Goroka geiseriana y geológica. A ti también te convendría tomarte unas vacaciones y darte una vuelta por Chilito lindo… Como te supongo algo aventurera y traviesa, seguro que serías capaz de intentar llegar a nado a la isla de Pascua o escalar las Torres del Paine… Pero no te preocupes, acá tienes a varios fareros dispuestos a rescatarte sana y salva de cualquier situación comprometida, aunque arriesguemos nuestras vidas para ello… Un besote
Querida Patricia, aclárale a nuestra Gorokiña que el amigo Juan Antonio viene a Chile con su novia, no lo vaya a malinterpretar, y que motivos para conocer Chile tiene de sobra: por ejemplo nosotros… Oye, por cierto, ¿con avión a tu disposición y todavía dices que quieres evitarte el largo trayecto al Norte? No me lo puedo creer…
Abrazos.
Marzo 24, 2008 a 9:08 pm
Luis Irles
Estimado Octavio, querida Goroka: De no ser porque en mi anterior reencarnación fui un guapo marajá -¿se escribe así?- bengalí con tigre incluído, yo tampoco hubiese sabido lo que era un अवतार, o sea que tranquilos, nada de complejos…
Octavio, creo que tu observación respecto a mi अवतार con velas es muy pertinente. Creo que un día de estos lo voy a cambiar. Estoy pensando en poner un hidroavión para estar más a tono, lo digo por el tema del descenso acuático ¿qué te parece la idea?
Un beso kamasutrano, Gorokinha. Un abrazo para ti, amigo Octavio.
PS. Si queréis un avatar, por él tendréis que luchar!
Marzo 24, 2008 a 7:24 pm
Octavio Mainer
Tal vez no me crea, pero hasta el momento de leer este post yo estaba convencido de que la palabra “avatar” era un término inventado por los cibernautas y la gente de la blogosfera… En mi defensa quisiera argumentar que me confieso un ignorante absoluto del huinduismo y otros muchos “ismos”… Lo único que me sonaba de esa religión, o como quieran llamarla, era Vishnú, Hare Krisna y poco más.
Me ha resultado muy interesante –y lo digo con absoluta sinceridad– la lectura de este post y la información que se brinda sobre el origen de tan utilizada palabra… La mitología hindú es fascinante, lo reconozco, aunque para mí está demasiado poblada de divinidades y encarnaciones… Y ahora, si me permite una nota de humor (que en este blog parece sobrar), creo que su ‘avatar’ no se ciñe estrictamente a la etimología sánscrita, ya que “más que descender”, su carabela parace que va a “despegar” en cualquier momento de uno de esos mares que surca a toda vela…
Les felicito por su ecléctico y magnífico sitio.
Reciba un saludo cordial de un lector ‘desavaratado’
Marzo 25, 2008 a 9:47 am
amanita
es impresionante como se conjuga la modernidad con la tradición, algo simbólico, místico, que pertenece a una esfera sagrada, el ser humano lo desacraliza e incluso vulgariza llevándolo a la cibermundo, pero pensandolo bien para muchos este cibermundo es su religión, es su timón, es su “mundo místico”… pero los avatares hindúes son más bonitos estéticamente que los avatares ciberglobalizados, bueno me sale la vena metafisicoide y me pierdo, se feliz
Marzo 25, 2008 a 5:38 pm
Luis Irles
Oportuna e inteligente reflexión la tuya, mi estimada amanita… Por cierto, al leer tu planteamiento estético metafisicoide cibernético, me acaba de surgir una duda sociológica del tamaño de la Giralda que voy a intentar despejar en cuanto te envíe estas letras: ¿Qué tipo de avatares crees tú que utilizarán en sus blogs la juventud de aquel fascinante y gran país llamado India? … Será curioso comprobarlo.
Voy a enterarme ipso facto. Acabo de leer en el Google que la mayor plataforma de blogs en Bombay y Calcuta se llama “Suleka” o algo parecido… Te tendré informada.
Un fuerte abrazo, amanita, y que Vishnú incremente hasta el infinito tu felicidad.
Luis, tan lejos del Ganges (y de Extremadura)
Marzo 25, 2008 a 8:11 pm
Patricia Gomez
Ayy.. he entrado un par de veces a tratar de dejar un mensaje y algo sucede que tengo que cerrar, pero ahora voy. Este es un excelente aporte para usuarios de Internet que muchas veces asumimos conceptos que no sabemos del todo lo que significan.
Se atribuye el nombre de Avatar a la personificación de una deidad o ser superior, no necesariamente Hindú, se entiende como avatar a una persona que se transforma en canal divino por un período de tiempo limitado, como lo fue Jesús. Esto al menos, hasta el momento en que dice “Padre, porqué me has abandonado”, se supone que ahí deja de ser un avatar para ser un hombre.
Ahora si llevamos este término a los conceptos ínter nautas tampoco estamos tan errados, piensen…, porque elegimos un nick y no nuestro nombre ¿porque una imagen? que obviamente no es la nuestra ¿por qué somos tan reacios a mostrar nuestra yo real?, al refugiarnos ante un nick no tenemos vulnerabilidades, somos fuertes e intocables, somos un pequeña Deidad, entendiendo que hay Deidades positivas y negativas, de eso se trata un avatar, ser el fin por la cual llega una deidad o ser superior.
En todo caso el tema da para mucho, sobre todo esto de ser avatares en la red, o no? pero no hay que ponerse tan serio, avatar es un término, no es la divinidad en sí, uno es avatar de tal o cual deidad, no es la divinidad en sí. En fin… podríamos seguir por mucho rato.
Un abrazo de avatar.
Marzo 25, 2008 a 9:48 pm
trapatroles
Amigo Luis
Como amante de los viajes y la naturaleza me sorprendes con tus viajes. Estos géiseres del Tatio son una maravilla por lo visto en las fotos.
Espero al menos hacer un recorrido por la Sierra de la Pila en Jumilla para recordarte tu tierra.
Un abrazo.
Marzo 26, 2008 a 2:21 pm
Patricia Gomez
Luis, a veces…, me doy tiempo para recorrer con detención los espacios que aprecio, como el tuyo. Primero, gracias por esa canción (time after time) supongo que seré “para patricia”, curiosamente con esa canción hace muuuuchos años recorría en bicicleta las tardes de verano de Pirque, zona a la cual amo y donde viví hasta hace muy poco tiempo. La letra es preciosa, da para reflexionar, ¿existe el tiempo?, creo que no, pienso que es sólo una figura en las manos de DIos. Luego…, me fui a tus fotos, creo habértelo dicho pero hay algunas maravillosas, la última…, sin comentarios, es para perderse en ella. Luego “Poesía”, también hay textos valiosos, mis felicidades para Julio, tu hermano, ojala podamos leerlo un poco más.
Any way, gracias por el buen rato, por la canción, por la fina selección de tus pots, por Rilke, siempre por Rilke…
En cuanto a tu avatar… esta bien, nada de hundido como señalaron, es un barco antiguo, ósea, ha recorrido el “tiempo”, por lo tanto lo domina . En cuanto a la avioneta, pues no tengo lamentablemente, pero si tenemos amigos pilotos y arrendamos una cuando nos bajan las ganas de hacer locuras, tal vez la prox. vez vaya a los geiser.
Un abrazo fuerte y te leo.
Patricia
Marzo 26, 2008 a 7:08 pm
Luis Irles
Muy cierto, Patricia. Se podría seguir hablando por mucho rato sobre este interesante tema. Sobre todo tú, que eres una gran conocedora de las filosofías o religiones –no sé como denominarlas exactamente– orientales, y en concreto de la hindú.
Todo lo que dices acá es sumamente interesante y clarificador… sobre todo para los que, en su momento, no profundizamos en el vasto mundo del orientalismo y su enorme influencia en otras corrientes del pensamiento occidental.
Gracias por darnos a conocer estos enriquecedores conceptos.
Un fuerte abrazo. Luis.
Marzo 26, 2008 a 7:25 pm
Luis Irles
Estimado Ramón.
Siempre agradezco tus amables comentarios, y en este caso doblemente ante el anuncio de tu próximo recorrido por la Sierra de la Pila (que no son los Andes, pero ya crecerá), haciéndome recordar mi querida y añorada tierra.
A ver si algún día te animas a cruzar el charco para descubrir nuevos y maravillosos paisajes… rincones que tú sabrías captar magistralmente con tu cámara, como lo haces ahora en tu excelente y entrañable blog. Si te decides, ya te dije en una ocasión que en Chile cuentas ya con un amigo.
Otro abrazo para ti.
Marzo 26, 2008 a 7:53 pm
Luis Irles
Supones bien, querida Patricia, la dedicatoria de esta canción que a mí me encanta –y ahora todavía más, sabiendo que tú la escuchabas mientras recorrías en bicicleta la linda zona de Pirque– es todita para ti… Un pequeño pero sincero detalle de amistad y admiración hacia una persona que, como tú, siempre ha demostrado una exquisita sensibilidad y un gran talento en cada una de las letras que escribe… Gracias por ser como eres y por el cariño y el respeto con el que siempre tratas a los demás.
Respecto a mi avatar, te diré –pero guárdame el secreto– que no pensaba hundirlo, y que seguirá navegando los mares con todas sus velas desplegadas.
Otro fuerte abrazo para ti.
Marzo 27, 2008 a 1:18 am
denise
mi estimado amigo muy interesante tu post sobre los avatares..pecando de ignorancia no tenía idea de su procedencia..conozco la terminología en el ciber espacio e imaginaba que tenía algún significado más allá.. gracias por el post tan interesante..te dejo muchos saludos cariñosos..una amia a la distancia..Denise
Marzo 27, 2008 a 1:19 am
denise
creo que hubo un error al escribir mi web site..mil disculpas..saludos ..Denise
Marzo 27, 2008 a 2:07 am
Patricia Gomez
Me alegro, por todo, por el regalo que era para mi solita, para nadie más…. ti ti ti, por el barco y por la amistad. **–**
Marzo 27, 2008 a 2:09 pm
Luis Irles
Querida Denise. Siempre que veo un comentario tuyo siento una gran alegría. Nuevamente te agradezco las cariñosas palabras que siempre dedicas a este Faro… Espero que estés bien… Toda la felicidad del mundo para ti.
Un abrazo para la mejor limeña del mundo.
PS. Ya te arreglé la dirección de tu web site. Parece ser que habías escrito el http dos veces.
Marzo 27, 2008 a 2:12 pm
Luis Irles
Salud, milady!
Marzo 27, 2008 a 3:12 pm
comopompasdejabon
No sabia, creí también que eran cosas de esos supermanes de la informática, los webmasters, aunque parece que cierta “habilidad” de carácter divino o adivino más bien si se es pato-informatico como yo, si que hay que tener …
Saludos fareros.
Marzo 27, 2008 a 10:07 pm
amanita
Amigo tenme informada que me gusta el tema y sobre todo de eso de la Giralda que me has quedao vencida pa´un lao como la torre de Pisa, no le veo la semejanza, ya me diras
Besos y dime como entras en un portal indú que no se hacerlo
**
Marzo 28, 2008 a 2:43 am
Patricia Gomez
Creo Luis,que de eso se trata todo esto, que la vida te siga sorprendiendo. Así somos los seres humanos, podemos dar tanto sin esperar nada, como lo ha hecho nuestro nuevo amigo, el tiempo invertido, el afecto, la entrega, realmente me voy contenta. Además quedó precioso!!!
Un abrazo a ambos.
Patricia
Marzo 28, 2008 a 7:59 am
Luis Irles
Pompas querida, no seas modesta y reconoce públicamente que quedaste finalista en el Gran Permio Internacional de Creatividad Webmasteriana celebrado el pasado año en Los Angeles, California.
Yo estaba allí, y pude comprobar la admiración que despertó entre la concurrencia tu disertación sobre “El software y el hardware necesarios para la elaboración tridimensional –con pixels de alta gama y de la otra– del cocidito cibernético madrileño, según la tería de Ohmm”.
Y eso que tu inglés se parecía más al de Pedro Almodóvar cuando recibió el Oscar que al de Javier Bardem… Ya verás, ya verás cuando el certamen tenga lugar en Albacete… vas a volver a tu tierra en carroza y con la corona puesta.
Un abrazo, Superwoman.
Marzo 28, 2008 a 8:57 am
Luis Irles
Dear Amanita. Disponte a vencerte pa’ un lao tres o cuatro grados más, porque te voy a dar una información que ya la quisieran para ellos los chicos de la “Federación de Blogueros Ibéricos Separados” (Facción Macinstosh): Resulta que en la India, el 83,5 % de las personas jóvenes (18 a 30 años) que tienen un blog son de sexo femenino, buscan novio, se llaman Indira, no utilizan avatares en sus bitácoras y les encantan los toreros y los bailaores de flamenco… ¡qué te parece! Estos datos son fiables, y los acaba de publicar la prestigiosa firma de Nueva Dehli “Bamatapandra Hare Hare Blogarpundi Dotcom”. También asegura esta minuciosa encuesta que el 80 % de la minoría bloguera masculina restante está formada por acaudalados y atractivos mozos –solteros, actores o extras en Bollywood y con una estatura media de 1,80– que se pirran por las españolas, especialmente por las andaluzas y las extremeñas. Tampoco suelen utilizar avatares, pero saben escribir algunas frases en español, del estilo de: “Buenos días, señorita… Olé!” o “Me llamo Rawalpandi Kalkisunhatri, ¿cómo está usted, guapa?”
Besos. Te seguiré informando.
Pd. Puedes echar un vistazo aquí. Puro curry bloguero!
Marzo 28, 2008 a 9:43 am
Luis Irles
Así es, querida Patricia. Con tus siempre certeras y hermosas palabras has definido a la perfección esos gratos y sorprendentes momentos que la vida te regala a veces, a través de esas buenas y generosas personas que siguen existiendo en un mundo tan materialista como el de hoy día. Yo he tenido la enorme suerte de encontrar un montón de ellas en este blog, así que me considero un hombre sumamente afortunado.
Un fuerte abrazo.
Luis
Marzo 28, 2008 a 12:20 pm
amanita
Los regalos que más emocionan son los menos esperados te lo aseguro, suerte tener amigos que se acuerdan de ti y hasta te generan avatares, por cierto muy lindo, claro que se merecía un post y tambien el aplauso de todos los que visitamos tu blog por que asi lo hemos podido ver, desde aqui mis saludos tb para tucuman.
Besos amigo, se feliz
Marzo 28, 2008 a 3:50 pm
goroka
Suertudo!,viendo el dibujito me acordé de una peli japonesa,el castillo ambulante, en la que aparece una lluvia de cometas y estrellas,felicidades tucumán!
Marzo 30, 2008 a 12:52 am
Luis Irles
Queridas amanita y goroka
Vuestros espontáneos y cariñosos comentarios y vuestra presencia aquí son, igualmente, un hermoso regalo para mí.
Este sentir lo hago extensible, obviamente, al resto de los amigos y amigas de este pequeño faro, que sigue encendido gracias vosotros/as.
Tucuman, en un mail que me ha escrito, me pide que os transmita su más sincera gratitud por los elogios que ha recibido el dibujo y os envía un abrazo.
Besos de fin de semana.
Luis
PS. Vi esa película, Gorokinha, y me gustó… Amanita, ¿has logrado entrar en sulekha?
Marzo 30, 2008 a 3:46 pm
amanita
Genial post, no conocía a este autor pero prometo leerlo, es cierto que muchas veces damos mucho y nuestro problema está en que también queremos que nos den como damos y eso es imposible, nunca dos personas son igual y nunca dos personas dan igual y por supuesto, la última frase para enmarcarla : ” “Lo mejor de mí que puedo darte, es lo que quiero darte”… Sin palabras.
Se feliz
Marzo 30, 2008 a 8:04 pm
goroka
Acabo de aterrizar de un finde movidito y estoy algo cansada,paso a saludarte y a decirte que la aceptación de lo que somos nos ayuda a tener más calidad de vida,a comprendernos mejor,a escucharnos y querernos y en consecuencia a hacerlo extensible a nuestro entorno,un besito corto que quiero irme a dormir,un faro espléndido,da gusto entrar aquí porque siempre me sorprendes,ciao!
Marzo 31, 2008 a 3:44 am
non sequitur
Nice blog. Too bad I don’t understand Spanish very well.
Marzo 31, 2008 a 9:27 pm
zenocrat
Sólo una pequeña e inocente pincelada de humor, si me lo permiten.
Al parecer –y por mucho que lo intentó– el eximio Dr. Berne (nacido Eric Lennard Bernstein) no pudo llevar a la práctica los profundos análisis teóricos que figuran en su “Games People Play: the Psychology of Human Relations”… Sí, han leído bien. Este es el título completo –en inglés, claro– de “Los juegos en los que participamos”. El traductor no se molestó en añadir la frase fundamental, clave en la excelente obra de Berne: “La psicología de las relaciones humanas”. Nada más y nada menos.
Esta breve introducción viene a cuento –y aquí es donde se podría encontrar la veta humorística de la que hablaba yo al principio– si recordamos que Eric Berne estuvo casado tres veces. Con su primera mujer, Elinor McRae, tuvo dos hijos. El matrimonio duró de 1942 a 1945, y el divorcio fue complicado y amargo. En 1949 volvió a contraer matrimonio con Dorothy DeMass: dos hijos “de más” y nuevo divorcio en 1964. Tras alcanzar en aquela época una enorme popularidad, Berne se casó por tercera vez en 1967. En esta ocasión con Torre Peterson. Este matrimonio también terminó en divorcio unos meses antes de la muerte del creador de la terapia transaccional, acaecida en 1970.
Y es que la psicología de las relaciones humanas –sobre todo en un matrimonio o en una pareja– tienen casi siempre algo de patológicas… Y para terminar el comentario, yo dejaría en el aire la siguiente pregunta: ¿Tendrían algo que ver los estrepitosos fracasos matrimoniales de Berne con la gestación de su famoso y excelente libro? … Ah, chi lo sá!
Saludos a los fareros juguetones.
(No puedo evitar recordar el film “Amici Miei”, que tiene en este blog una muy buena reseña… Lo menciono por el asunto de los juegos terapéuticos, no los de azar)
Abril 1, 2008 a 12:51 am
comopompasdejabon
Me iba a aventurar a dejar un comentario, aún sin haber leído el libro claro , pero tras el de zenocrat me he quedado k.o. , ya que estoy aquí dejare una cancioncilla, por amenizar a los juguetones fareros y unos cariños :*)
http://es.youtube.com/watch?v=oCjpqx3cXs0
Abril 1, 2008 a 5:21 pm
Luis Irles
Amanita. Si lees a Berne espero que sepas sacarle provecho a sus bienintencionados consejos. Sin embargo, tengo la impresión de que el famoso terapeuta canadiense no decubrió nada que no hubiese dicho antes Issa Kobayashi, junto a otros grandes maestros orientales, a través del haiku y del tanka: la poesía de lo mínimo en simbolismo perpetuamente tendido hacia lo máximo: amor y comunión con la naturaleza y con el semejante, paz interior, armonía entre los seres humanos, sensibilidad extrema… Tus bellos haikus surgen como mariposas imprevisibles, ya que tienes una gran imaginación poética; es decir, nos das lo mejor que puedes darnos, y yo te voy a corresponder (¡vaya atrevimiento por mi parte!) con este haiku de aficionado, porque es lo que quiero darte:
Entre mimosas
veo la luna llena.
Zumba un mosquito
Un fuerte abrazo.
* * * *
Goroka viajera. Una vez que empiezo con los haikus no hay quien me pare. Este es el que quiero daros a ti y a tu ‘vikingo’:
Mi vieja casa
donde acampan los vientos.
Canción de cuna.
* * * *
non sequitur. Thank you. You are very kind.
but enough (?) to write these few sincere words: Welcome to the Lighthouse of the End of the World! (this is Chili)…
Obviously, my English is not as good as yours,
My best wishes to you.
Luis
* * * *
Tú no ibas a ser menos, maestro Zen(ocrat). Este haiku te lo lanzo al ruedo para festejar tu faena:
El arte
es un mordisco
en el alma…
Se agradecen siempre y mucho tus excelentes comentarios.
* * * *
Bueno, querida Pompas, sólo me quedas tú. ¿Qué prefieres? ¿Otro haiku o un soneto? … Decidido: halé un último esfuelzo neulonal y seguilemos en Oliente.
La sed y el agua
se encuentran en los labios.
Perfecta unión.
Gracias por Drexler. Preciosa canción. Un beso.
Abril 1, 2008 a 10:41 pm
goroka
Zenocrat,eres un crack!jajaja,un besiño pa ti que te lo mereces.
Abril 2, 2008 a 11:42 am
comopompasdejabon
Se que para todos vosotros, el arte de la escritura es más allá de la realidad aparente de unas letras, se que entre líneas podéis ver colores y percibir aromas, paladear el sabor de cada frase y sentir presencias y ausencias, y lo sé porque dejáis, en las vuestras, un arco iris de percepciones de los sentidos a los que os leemos, en una cadena que se prolonga.
Todos me conocéis y sabéis del cartel que abre la puerta del Club, ” y que tu puedes contribuir con un verso”, y no es vanidad u orgullo quien dicta la frase de Whitman, si no la percepción, a la vez que credo y fe en la literatura como un cuadro de siglos en el que cada papel escrito es una pincelada sobre otra y no compone sino ahondamiento personal a la par que común consuelo, en eso que él, poeta, llamó el poderoso drama.
Hoy me pareció que el Faro iluminaba con destellos de brillante intensidad pero a la par era su luz cálida, fraternal e intima, por eso quiero, a todos vosotros, fareros y amigos reunidos en torno a él, devolveros esa luz que al reflejarse en mis ojos , entre mis manos se convirtió en un delicado haiku que un día pensó Otro :
Lejos un trino.
El ruiseñor no sabe
que te consuela.
Jorge Luis Borges.
Abril 2, 2008 a 6:12 pm
trapatroles
Hola Luis:
En primer lugar muchísimas gracias por la dedicatoria en tu video.
Te escribo desde Vila-Seca, a donde llegue precipitadamente a mediodia pues he sido abuelo con 12 días de antelación.
Gracias por tus palabras hacia mi hijo y mi nuera…y ahora a mi nieto. Ha nacido esta mañana a las 12 h. y está muy bien, como la mami.
¡Que casualidades! primero Jumilla y Cartagena, ahora Reus, Salou y Vila-Seca.
Me tomaré una “calçotada” y una copa de cava para brindar por nosotros.
Estaré 3-4 días por Tarragona.
Miles de gracias y un fuerte abrazo
Ramón Sobrino i Torrens
“Trapatroles”
Abril 2, 2008 a 7:55 pm
Luis Irles
¡Enhorabuena, ‘abuelet’! Me alegro inmensamente que todo haya ido bien. Transmítele a tu hijo Héctor, a su esposa, y a su primer vástago (que seguramente algo de ‘trapatroles’ heredará de su abuelo) toda mi simpatía y mis mejores deseos desde este lejano faro.
Os acompaño en ese brindis de todo corazón: ‘calçotada’, una copa de cava y otra de un buen vino de mi tierra., pero sin abusar o terminaremos cantando el ‘Asturias, patria querida’
¡Salud!
Un sincero y fuerte abrazo para la familia al completo, estimado Ramón.
Pd: Realmente es increíble que se hayan dado estas casualidades en nuestras vidas… Para completarlas, sólo falta que vengas a conocer esta otra hermosa tierra que es Chile, donde serás recibido con los honores correspondientes a un Almirante.
Abril 2, 2008 a 8:16 pm
Patricia Gomez
mmm…, querida Pomas, a veces creemos que vemos la luz desde afuera, pero en realidad es la que emite nuestra serenidad, así la sentí a través de tus palabras.
Luis, como siempre un excelente aporte.
Cariños, Patricia
Abril 2, 2008 a 8:48 pm
Luis Irles
Gorokinha querida: Que dice Zenocrat que aquí la única e irrepetible ‘crack’ –con título añadido de princesa– eres tú… Vaya, vaya… y ‘er niño’ creo que está ahora por tierras catalanas
Un beso, Princess-Crack!
* * * * *
Pompas. Tu bellísimo y generoso comentario nos ha emocionado profundamente. Sólo a las personas inteligentes y sensibles como tú les es dado mirar frente a frente las cumbres luminosas (estas de nuestros Andes, por ejemplo), y extender sobre tanta belleza la conmovedora caricia de su palabra…
Los fareros nos sentimos muy agradecidos por tu amistad y tu presencia aquí, al igual que nos conmueve la palabra precisa y el cariño que han querido ofrecernos –con absoluta generosidad– otras queridas personas que no necesitamos nombrar: Ellas saben perfectamente quiénes son.
Hacia esas excepcionales personas también va destinada nuestra sincera amistad y nuestra infinita gratitud.
Un fuerte abrazo desde este faro que ya es también vuestro.
* * * *
Patricia. Tus palabras vienen a corroborar todo lo que he expresado anteriormente… Aprovecho este momento –el trabajo me desborda en estos días– para decirte lo mucho que me ha gustado tu último texto. Quería dejarte un comentario, pero una tarea imprevista me obligó a salir y me fue imposible hacerlo. Confío en que lo entiendas… En todo caso mis letras hubieran venido a expresar, tal vez variando algunos adjetivos, la enorme devoción que siento hacia tu escritura, a través de la cual expresas tan profundos y hermosos sentimientos.
Mis mejores deseos para ti.
Luis
Abril 3, 2008 a 7:54 pm
goroka
No sabía que Brasília fuese tan puntera y lo que me ha dejado gratamente sorprendida en la foto,es que a lado y lado de lo que parece una ancha autovía, haya una vegetación tan frondosa,buena señal,buena entrada y muy interesante,una vida mejor?mmm,suena bastante bien.Un besiño gorokiano!
Abril 3, 2008 a 4:52 pm
Juan Cañizares
“Obrigado” por este artículo sobre Brasília, la ciudad donde vivo junto a mi familia desde hace 12 años. Soy de Tenerife (Canarias), y primero estuve 2 años en São Paulo trabajando en mi profesión de Químico, antes de trasladarnos acá.
Su post refleja muy bien la historia de este Distrito Federal y, muy cierto es, lo poco que se conoce fuera de Brasil si comparamos con Río… Claro que no tenemos fiestas tan conocidas, (solo las festas juninas son mas populares), ni turismo masivo, pero la calidad de vida y la belleza de la ciudad es significativa. También la de sus ‘garotas’, aunque no tenemos playas pero sí agua de sobra… jejeje
Bueno, le felicito por su interesante blog y me despido diciendo que Brasília ha dado figuras importantes en el fútbol mundial, me imagino que poca gente aficionada a este deporte sabe que aquí han nacido jugadores de la fama de Kaká, Lúcio y Marcio Amoroso.
Un saludo muy cordial para usted de este tinerfeño en Brasil.
Juan Cañizares
Abril 3, 2008 a 11:21 pm
Enric
Muy interesante Brasilia, pero yo –si quieres que te sea sincero– sigo prefiriendo Copacabana o Ipanema …
Garota bossa-nova,
a pasarela … etc.
Saludos
Enric
Abril 4, 2008 a 5:52 pm
Patricia Gomez
Gracias Luis por tus palabras, no te preocupes por nada, el tiempo a veces, se nos va de las manos. Un abrazo cariñoso que acá estamos, para leernos cuando se pueda.
Patricia
Abril 4, 2008 a 6:04 pm
Patricia Gomez
Luis querido, he estado muchas veces en Brasil, no así en Brasilia que nunca me atrajo, ideas absurdas que nos vienen. Viví algunos años en Bolivia y ahí hice el trayecto a Sao P. muchas veces por tierra, quería recorrer ambos paises a través de sus pueblos y selvas, viajes que me dejaron experiencias humanas enriquecedoras, sin embargo en uno de mis últimos viajes conocí Bahia de Morro, (creo ese es su nombre), cerca de Salvador de Bahía y es donde definitivamente me enamoré de ese País, seguramente la conoces, no hay autos, solo accedes por lancha, es pequeña, sus aguas tibias, a las siete de la mañana ya puedes estar en el agua…, una isla de sueño para vivir, en fin, creo qeu Brasil en general es un país amable de vivir. Sus mujeres, regias ellas, sus hombres, encantadores, su gente en general acogedora y simple, son un pueblo querible y con esa alegria que pasa por encima de cualquier problema, alegría que creo hace falta al nuestro pueblo.
Un abrazo.
Patricia
Abril 4, 2008 a 10:38 pm
altea
Felicidades, Marguerite! Ayer viernes, 4 de abril, fue tu cumpleaños.
Tal vez si vivieras, lo habrías celebrado bajo ese hermoso cielo de Indochina que en bendita hora te vió nacer.
Un abrazo eterno, mujer genial.
Abril 5, 2008 a 12:50 am
denise
mi querido amigo..Brasilia fue el lugar fantástico que avivó mi imaginación juvenil….aquella ciudad de avant garde levantada en la nada de un territorio desértico..la genialidad de Niemeyer y de su paisajista, que ahorita no recuerdo en nombre, me hacían soñar en cuentos de ciencia ficción,,Hoy quizás veo las cosas desde otra perspectiva, no menos fantástica pero diferente..Pero la magia de esa modernidad en medio de la nada queda grabada en mí..Un saludo muy cariñoso desde Perú..Gracias por tu linda presencia en mi blog y visitarte siempre es un placer…tu amiga..Denise
Abril 5, 2008 a 6:22 pm
Luis Irles
Para Juan Cañizares: Muchísimas gracias por su visita a este blog y por su comentario. Me alegra saber que ha encontrado en Brasília su hogar definitivo y feliz –aunque imagino que algún viajecito hará a la bella Tenerife–, tierra también de carnavales y hermosas mujeres…
Un cordial saludo para usted y su familia.
* * * * *
Enric. No se lo digas a nadie, pero pienso exactamente lo mismo que tú. ;
* * * * *
Linda Garota Gorokinha, belesa cautivante do Praia do Baix Llobregat.
Muito obrigado pela sua presença maravilhosa naquela noite inesquecível em Copacabana. Beijos brasileiros pra você..
* * * * *
Querida Patricia. Ignoraba que hubieses vivido en Bolivia; me imagino que fue una época enriquecedora para ti… Por otra parte, ese lugar idílico que describes en tu comentario creo que es Morro do Sao Paulo, que como tantos otros rincones de Brasil es propicio para disfrutar de una existencia plena, en contacto con una naturaleza indescriptible y una gente extraordinaria.
Me alegra saber que Brasil es uno de tus países preferidos. También para mí lo es.
Un fuerte abrazo para ti.
* * * * *
Mi estimada Denise. Tu limeña lisura y tu amabilidad extrema se aprecian mucho en este faro. Eres –no me cansaré de repetirlo– una gran artista y una maravillosa mujer. Un cariñoso abrazo, amiga.
* * * *
Notinha do fareiro maior: Siento no poder extenderme más en las respuestas a sus comentarios, tal como se merecen, ni dejar los míos en sus excelentes blogs (sí procuro hacer una lectura diaria) pero ya le comenté no hace mucho a Patricia que estoy completamente desbordado de trabajo… Espero que todo vuelva a la normalidad en un plazo no muy largo… Lo primero que haré será tomarme unas cortas y merecidas vacaciones ¿Alguna sugerencia? Feliz fin de semana para todos!
Abril 7, 2008 a 12:33 pm
Alejandra Terol
Hacía mucho tiempo que no leía a este extraordinario poeta turco, ya casi olvidado en España. Conozco un par de libros suyos editados en Argentina, pero este maravilloso poema no lo había leído hasta ahora.
Gracias por recordar a Nazim Himket en este blog.
Saludos.
Abril 8, 2008 a 9:24 pm
goroka
No lo conocía, me ha parecido muy hermoso a la vez que triste, será que estoy con mi tránsito a cuestas,un besiño gorokiano.
Abril 8, 2008 a 11:02 pm
funkoffizier
Hola Luis,
Por fin me pongo en contacto contigo, tienes un magnífico, variado y entretenido blog, (no como el mio que es un “monocultivo”, barcos, barcos y más barcos pero… me alegro que te guste y que lo disfrutes).Si visitas mi blog verás que has sido merecedor del Premio Dardo 2008, tenemos que concedernos premios los unos a los otros, eso es bueno y nos anima a seguir adelante, sabemos que alguien nos lee y se interesa por temas comunes que nos unen.
Un abrazo
José (El mar, que gran tema para hablar)
Abril 10, 2008 a 8:58 am
Daniel Rovira
Hola. Como estudiante a punto de finalinalizar la carrera de Psicología en la UNED quería felicitarte por divulgar en tu interesante blog a uno de los terapeutas más interesantes e innovadores del siglo XX.
Berne no sólo detacó en el campo de las nuevas corrientes de la Psicología moderna -que como bien dices en tu artículo tienen todavía plena vigencia en determinados campos de intervención asistenciales-, sino que además fue un gran humanista conocedor muy a fondo de todas las corrientes filosóficas y de la sociología contemporánea, además de un divulgador excepcional de estas disciplinas.
Ojalá que quienes hayan leído este post se interesen por conocer sus libros y ensayos… puedo asegurarles que se sentirán fascinados por las ideas y métodos que Berne expone brillantemente en ellos para conocernos mejor a nosotros mismos.
Saludos afectuosos y mis mejores deseos para ti y este estupendo blog.
Daniel Rovira
Abril 11, 2008 a 6:33 pm
Luis Irles
Nos unimos a tu bella y sincera felicitación, estimada altea… Marguerite Duras siempre permanecerá en nuestra memoria.
Abril 11, 2008 a 6:58 pm
Luis Irles
Alejandro. Gracias a ti por tu comentario. Recordar a este gran poeta –e intentar difundir su obra– fue nuestro pequeño homenaje a su enorme talento.
Saludos cordiales.
* * * *
Goroka querida. Creo que estamos todos con “nuestro propio tránsito a cuestas”. ¿Será el cambio de estación? Tenemos que animarnos unos a otros, y tú juegas un papel importante aquí: recuerda que eres nuestra madrina consentida. Otro tierno besiño para ti.
* * * *
Estimado José. Te agradezco enormemente la visita que has hecho a este faro. La acumulación de trabajo me ha impedido responder antes a tu amable comentario… Tu “monocultivo” de barcos me parece algo realmente maravilloso. Pienso visitar con asiduidad ese “huerto” tuyo tan hermoso y especial.
Te doy mi más sincera enhorabuena por el premio recibido –merecido con creces, desde luego– y estoy de acuerdo contigo en que debemos seguir adelante y difundir (como buenos y nostálgicos marinos mercantes), los temas que amamos y que nos mantienen unidos.
Recibe un fuerte abrazo. Estaremos en contacto.
Luis Irles
Abril 11, 2008 a 7:08 pm
Luis Irles
Me alegra constatar que nuestro breve post sobre Berne te ha parecido interesante, estimado Daniel.
Estamos convencidos de que más de un lector/a de este blog se habrá interesado por alguno de los libros de este gran terapeuta, sobre todo por el que aquí citábamos.
Gracias por enviarnos tu bien fundado comentario.
Te deseamos el mayor de los éxitos en esa fascinante profesión que pronto comenzarás a ejercer.
Un fuerte abrazo.
Luis
Abril 12, 2008 a 3:54 pm
comopompasdejabon
Cuando he entrado creí por un momento haberme equivocado:
– ” Pompas pero si esto es ¡la Enciclopedia Británica!”-.
No, no, he mirado hacia arriba y ahí estaba el Faro marcando nuevas rutas para la navegación
“Excepcional” ella , a quien no conocía :S y magnifico el artículo, como siempre, seguiré por mi cuenta con la investigación ¡ Gracias fareros, sois unos fenómenos!
Un beso y un buen fin de semana.
Abril 12, 2008 a 3:57 pm
comopompasdejabon
¡¡Enhorabuena por el Premio Dardo fareros!!
Realmente merecido, otro beso y algo más de ánimo no?
… humm ese poema …
Abril 12, 2008 a 9:00 pm
Luis Irles
Queridísima Pompas. Algo equivocada estabas, pero no del todo… En realidad habías entrado a una Enciclopedia –no a la Británica, claro está– pero sí a la “Murciánica”, que no es ‘moco de pavo’… Bueno, tampoco voy a mostrarme exagerado contigo: en realidad su nombre oficial es “La Enciclopedica Murcianica, donde todo se aprende poquico a poquico”. Tú, en este caso, podrías seguir avanzando en tus conocimientos sobre “la femme surrealiste”, si adquieres los 32 tomicos que componen esta magna obra del saber universal por el módico precio de 654 europs, IVA incluído… Anímate, Pompicas. Puedes abonarlos en 10 cuotas mensuales de 65,40 euros cada una, que para una mujer de posibles como tú es prácticamente calderilla.
No tardes mucho en decidirte, que estamos de oferta y se puede agotar la edición.
Lo que no se agotará nunca, puedes estar segura, es el enorme aprecio y la admiración que sentimos hacia ti todos los farericos dadaístas.
Un beso
* * * *
Muchas gracias por tu excelente comentario, tucuman. Veo que conoces el tema a fondo… Si no es mucho pedir, nos encantaría contar con alguna colaboración tuya sobre esta desconocida etapa de la vanguardia artística femenina –que no sólo floreció en Francia– y su fundamental aportación a la historia del arte contemporáneo, especialmente de principios del siglo XX.
Un fuerte abrazo.
Abril 12, 2008 a 9:16 pm
Luis Irles
Muchas gracias Pompas, pero quisiera aclararte que el Premio Dardo se le ha concedido a nuestro colega y amigo José, por su excelente bitácora “El mar, qué gran tema para hablar”. Lo que ocurre es que él, con su enorme generosidad, ha decidido compartirlo con nosotros y otros catorce estupendos blogs más, la mayoría de ellos de temas náuticos. No obstante, nos sentimos enormemente agradecidos por el detalle que José ha tenido con este Faro.
Abrazos y buen fin de semana.
PS. Estamos algo más animadillos. ¿Y tú? ¿Te has desembarcado ya del ‘carbonero’?
Abril 12, 2008 a 6:42 pm
tucuman
Agradezco mucho –puesto que es un tema que me interesa enormemente– la publicación de esta reseña biográfica sobre Claude Cahun, una grandísima artista que como otras muchas también vinculadas al movimiento surrealista ha sido muy poco conocida y estudiada hasta ahora. A la mayoría de ellas –pintoras y poetas sobre todo– se las conoce por sus vínculos amorosos con los grandes “popes” de esta vanguardia artística. Tales serían los casos de la española Remedios Varo, casada con Benjamín Peret; de Gala, la musa y compañera de Dalí; y de Leonora Carrington, unida sentimentalmente a Max Ernst. Pero ninguna firmó los Manifiestos, ni tampoco participaron en la primera exposición de París en 1925. Al igual que Leonora Carrington, Claude Cahun casi siempre se burló de la etiqueta de surrealista… La misma Carrington, en una entrevista que le hicieron en México, recordó que para los surrealistas, las mujeres eran vistas como un objeto. “Ser una mujer surrealista quiere decir que eres la que cocina la cena de los hombres surrealistas”, dijo.
En su libro sobre ellas, Whitney Chadwick hace notar que “las múltiples y ambivalentes visiones de la mujer por el surrealismo convergen en la identificación que de ella hacía con las misteriosas fuerzas y los poderes regenerativos de la naturaleza. Las artistas se apresuraron a acercarse a esa identificación, pero lo hicieron con mente analítica y con actitud irónica”.
A despecho de esta visión, Carrington y sus compañeras de generación como Leonor Fini, Kay Sage, Dorotea Tanning y Remedios Varo, por citar sólo algunas de ellas, demarcaron su trabajo, apartándose “de las alucinaciones y la violencia erótica de los varones”, para emprender una aventura artística plena de fantasía, donde predominó la ironía y el trazo fino, diferenciándose de las vacas sagradas de este movimiento.
En este sentido, Claude Cahun fue tal vez la más transgresora y avanzada de todas ellas.
Saludos, mis eclécticos y queridos fareros.
Abril 12, 2008 a 11:45 pm
goroka
Qué recuerdos me has traído de París,excelente artículo Luís,un besiño a ti y a los fareros que haceis las delicias de la blogosfera!
Abril 13, 2008 a 12:58 am
Teté
lamentablemente toda esta belleza de mi pais se puede ver afectada por diferentes proyectos de represas en el sector
Abril 13, 2008 a 10:53 pm
comopompasdejabon
Enciclopedia murciana o..marciana?, por las lunas, esos colaboradores satélites tan excelentes que te agencias desde cualquier lugar del universo bloggero , Luis, podríamos llamar sus crónicas … ¿ crónicas marcianas ?
Me permito aconsejarte el fichaje express de este fenómeno de Tucuman, el si que es un homo sapiens y no tanto neandertal como hay por ahí suelto
Feliz semana, farericos
PS.No seáis modestos… os han premiado ¡que lo he leído!
Abril 14, 2008 a 2:37 am
Patricia Gomez
Por Dios, si entrar acá es siempre encontrarse con algo nuevo e interesante, me has dado toda una clase Tucuman. Luis, como siempre, aprendo de tus interesantes pots. Me pregunto?, terminaré alguna vez de recibir tanto conocimiento de todos Uds. creo que no.
Un abrazo,
Patricia
Abril 14, 2008 a 11:52 pm
Luis Irles
Gracias, trío de ángeles.
¿Así que que viviste en Paris, eh Gorokiña? Con razón te notaba yo un ciegto agcento française… Tout va bien, Mademoiselle Montmatre?
Bisous
* * *
Murciano, marciano, soriano..¡qué más da, Pompicas! Lo importante es vivir siempre en una atmósfera alucinante, heterogénea y diversa y navegar por Internet.
PS. Ah, por cierto, tenías razón: nos han premiado. Todo un honor. De verdad… Respecto al amigo tucuman, dudo mucho que se deje fichar en plan express. Claro que si se lo pidieses tú, quién sabe!
Un besico como botón de muestra
* * *
Por favor, querida Patricia, no me hagas sonrojar… Yo creo que lo que tú llamas “algo nuevo e interesante” es, sencillamente, el hecho de no haber visto con anterioridad –como dice Pompas– un blog escrito por “marcianos”. Aunque debo aclarar (y tengo su permiso para hacerlo) que tucuman es venusiano. *L* buuuuuuu..
Muchos abrazos
Abril 15, 2008 a 12:00 am
Luis Irles
Hola Teté. Gracias por visitarnos y por comentar. ¿Sabes? Yo creo sinceramente que nada ni nadie podrá jamás destruir la extraordinaria belleza de Chile… Dentro de cien años me darás la razón!
Un cordial saludo desde el Puerto.
Abril 15, 2008 a 4:29 am
El Capitán
Hola Luis, al habla el Capitán:
en primer lugar gracias por darme de comer!!
He pasado por tu faro (que ya conocía gracias al oficial de radio) y veo que me has incluido en tus enlaces marineros.
Gracias, es un honor (sobre todo pq no estoy muy marinero ultimamente); y has pasado de inmediato a la categoría “quid pro quo” (enlace con enlace se paga)
saludos, buen viento y espero verte de vuelta por mi “barco”
Abril 15, 2008 a 9:13 pm
zenocrat
Tocar el cielo de la noche condal no está al alcance de cualquiera, estimat Bohemian. Tampoco es tarea fácil quedar con alguna de esas deslumbrantes camareras vacilonas una vez que han cumplido su jornada laboral: casi siempre hay un fornido motero esperándolas a las puertas del local. Lo que sí podrías hacer, la próxima vez que te apetezca ir de copas, es seguir mi consejo y darte una vuelta por el “Artis” (carrer de Lihory, 213).
Comprobarás que este cutre –y sin embargo acogedor bareto-pub– tiene todo el aire de un casino de pueblo de La Mancha, con sus rectangulares mesas de mármol, su angosta escalera y el típico espejo que anuncia licores de la época de la posguerra, unas veces de Anís del Mono, otras de cualquier tipo de vermouth. Hay uno que seguro te gustará: Fernet-Stock Vermouth Torino Vittore Born-Barcelona, y esto no es ni mucho menos publicidad indirecta, porque a saber si esa marca existe aún. No sólo hay antiguallas, también obra plástica, carteles de exposiciones o de montajes teatrales.
Es el lugar de reunión, en las reiterativas noches barcelonesas, de escritores, artistas, periodistas, políticos (de izquierda), músicos, algún que otro marino mercante y otras gentes de mal vivir… Pero lo mejor de todo –aparte de la música y de las nada sexy-exóticas pero buenorras camareras– son las consumiciones: buenas y baratas, paisano. Pídete un Rocafull, un Leopardi o un Pantera Rosa: sabor, pureza y color a 2 euritos la copa… ¿Acaso se puede pedir más?
Salut!
Abril 16, 2008 a 6:45 pm
goroka
Mmmmmmm,tocar el cielo de la noche!explíquese por favor D Luis,jajaja haga usted una aclaratoria de en qué consiste,tenga un poco de piedad por esta pecadora.Y las eurocopas,buffffffffff,esas sí que tocan el cielo cada noche,los intelealcohólicos lo tienen fatal,un besiño!
Abril 16, 2008 a 10:05 pm
Luis Irles
Muchas gracias por tu visita, Capitán. Ha sido un honor para este faro tenerte por aquí.
En cuanto me quite de encima el montón de trabajo que se me ha ido acumulando durante estas últimas semanas, te aseguro que volveré encantado a tu “barco” aunque sólo lleve un bocata de chorizo (de Cantimpalo, por supuesto)… Bueno, algo de ‘priva’ irá también dentro del macuto. Tenemos que brindar por todas aquellas hermosas sirenas que tiempo ha nos vieron surcar sus mares.
Te envío un fuerte abrazo marinero.
Luis
* * *
Querido Zenocrat. Ignoro si el Bohemian Ink seguirá tu consejo. Desde luego sería un “boludo” si no lo hace, porque copas decentes a dos euros ya no las encuentras ni en la isla de Pascua… En fin, él sabrá. Mucho quejarse de los astrómicos precios del Jack Daniels, pero me han llegado rumores de que el tío gana más pasta que un galáctico del Real Madrid… Esto que te voy a decir que quede entre nosotros, pero puedo asegurarte que tiene fama entre sus amistades de ser más ‘agarrao’ que un chotis.
Yo sí que me daré una vuelta –o dos– por el “Artis” cuando llegue a Barcelona. No faltaría más… Además colecciono carteles y botellas de vermouth y me has puesto los dientes largos con ese del Fernet-Stock Vermouth Torino Vittore. Menuda pieza, oye.
Visca el Barça manque pierda!
* * *
Gorokiña querida. ¿Es que acaso tengo yo cara de astrónomo, perdularia incorregible? Conque “Mmmmm…”, ¿eh? … Bueno, pues que yo sepa el cielo es intocable, porque parparlo sería pecado, e incluso un pecadón.
Ah, i una altra cossa: ¿me quieres hacer creer tú –reina de la noche catalana– que no conoces el “Artis”? Venga ya!, eso no se lo traga ni el buenazo del zenocrat, que es un santo inocente a pesar de que no lo aparenta.
Chin chin! Por ti, por el vermouth, por Barcelona la nuit y por su cielo nocturno… Y que usted lo toque bien…
Molt petons.
Abril 18, 2008 a 9:47 pm
trolec
Excelente post.
Ojalá que vuestro informador musical esté en lo cierto, porque precisamente estaré en Buenos Aires en esas fechas.
Por nada del mundo me perdería esa dura y magnífica obra en la que Britten consiguió –y así lo corroboran los mejores críticos musicales– una unidad casi perfecta entre la música y la novela de ese genio de la literatura llamado Herman Melville, que le sirvió de base.
Saludos cordiales de un melómano melvilleano.
trolec
Abril 19, 2008 a 2:44 am
Patricia Gomez
Luis, interrumpo vuestra charla de la bella Italia, que mi piace molto anche.
Hermosas canciones que posteaste, especialmente “Lejos del amor” de Illapu y por supuesto “Los momentos” canción que todavía compartimos los acordes de una guitarra. Primero fuí yo, ahora mis hijos, seguirá esto de generación en generación?, espero que si.
Un abrazo, Patricia
Abril 19, 2008 a 3:54 pm
mariangeles
No sueñen con imposibles… el Teatro Colón está cerrado y no se sabe a ciencia cierta cuándo va a abrir. Según su director actual «está en ruinas». Billy Budd está anunciada para la temporada 2010, y sería su primera representación en Buenos Aires. Estoy tan ansiosa como ustedes… brittenianamente y melvilleanamente ansiosa
Abril 20, 2008 a 12:32 pm
goroka
Irás a verla supongo?pues ya nos contarás,lo espero deseosa aunque esa falta de voces femeninas,mmm,supongo que somos menos bélicas.Y te lo dice una guerrera del Norte,jajaja,un besiño!
Abril 20, 2008 a 8:10 pm
Luis Irles
Mariangeles. Ha sido un auténtico jarro de agua fría la noticia que nos das. Nuestro “informador musical” –que vive en Montevideo– ciertamente no estaba al tanto del ruinoso estado del entrañable y afamado Teatro Colón porteño. ¡Qué lástima! Ojalá pueda ser restaurado muy pronto… En todo caso, esperaremos con paciencia la llegada del 2010 para disfrutarla.
Ps. Nos gustaría visitar tu blog y enlazarte al Faro, pero creo que escribiste mal la URL y no podemos entrar. Si eres tan amable envíanos la dirección correcta. Gracias. Un abrazo musical.
Bueno, Trolec: nuestro gozo en un pozo… En todo caso tendrás ocasión de disfrutar de los muchos eventos musicales y culturales que ofrece Buenos Aires diariamente. Un fuerte abrazo.
Goroka querida. Las chicas son guerreras, como dice la canción; pero a finales del siglo XVIII parece ser que no era muy habitual enrolar mujeres en los buques de la Real Armada Británica… Piratas tampoco hubo muchas, creo recordar… ¿Habrías sido tú, me pregunto, una de ellas de haber vivido en aquella fascinante época? Ya te imagino con un parche en un ojo y un garfio de plata –bien afilado– surcando los mares y abordando galeones al grito de … ¡Todos para mí! … (me refiero a los tesoros, claro)
Un beso, guerrera norteña.
Abril 20, 2008 a 8:38 pm
Luis Irles
Querida Patricia. Como siempre, agradezco muchísimo tus amables comentarios… Me alegra también constatar que compartimos nuestro cariño por la bella Italia y por ciertas inolvidables canciones… Como tú, mi sueño es que cuando seamos abuelitos –¡qué horror!
— nuestros numerosos nietos y nietas formaran un grupo musical, se dedicaran a la música, alcanzaran la fama internacional y, aunque su repertorio fuera el rap y el rock-sideral, vinieran a cantarnos el Cumpleaños Feliz en nuestro primer centenario, porque me temo que no habrá segundo…
Un fuerte abrazo, mientras escucho el “Qué será, será…” de Doris Day. ¿Recuerdas? …”When I was just a little girl I asked my mother, what will I be. Will I be pretty, will I be rich? Here’s what she said to me…
Abril 21, 2008 a 9:20 pm
Raúl Losada
Le felicito por subir este post, reproduciendo el ameno artículo de Max Valdés. Todos los autores que figuran en la excelente y completa antología que hizo Poli Délano sobre la nueva narrativa chilena fue, a mi juicio, muy acertada… aunque no tanto para otros, lógicamente.
Como dice Valdés en su párrafo final, sería fantástico que el “Bar La Playa” apareciese algún día –si es que no ha aparecido ya– en algún relato o en alguna novela ambientada en Valparaíso.
Reciba mi enhorabuena por este blog y por su interesante contenido.
Saludos
Abril 22, 2008 a 1:37 am
Patricia Gomez
Max no sabes con que placer te leí, me era todo tan familiar, partiendo por Poli, con quien estoy realizando un taller de narrativa, pero eso no fue lo medular, en Noviembre del año pasado estuve por tu país, específicamente en la región de Oaxaca, invitada para el encuentro de mujeres poetas en país de las nubes, fueron 15 días que de alguna manera cambiaron mi percepción en la literatura femenina, y también mi mundo interno, vivir con ellos, visitar los pueblos, conocer a vuestra gente en su real profundidad, como aman los Mexicanos su cultura y con que dedicación y cariño la cuidan. La lectura final en el palacio de bellas artes fue la guinda de la torta, en fin…, toda una vivencia, tal como la tuya en nuestro país. Ya los imagino ahí, todos lobos de mar con Lilian como sirena, jaja. Son vivencias de antología.
Fue un placer leerte y ojala te hayas llevado de nuestro país un grato recuerdo, tal y como yo me lo traje del tuyo. Un abrazo a nuestro querido Luis que debe andar mariscando en algún faro lejano a Julio que todavía no tengo el placer de leer nada de su autoría y por supuesto que al autor de este artículo, Marcial.
Patricia.
Abril 23, 2008 a 1:26 am
Sirena
Tienes un blog genial, quería decírtelo. Será un placer volver a navegar a la luz de tu faro. Felicidades, un saludo.
Abril 23, 2008 a 11:44 pm
Luis Irles
Estimado Raúl. Muchas gracias por tu comentario. Creo que tu deseo y el de Max Valdés se verá pronto cumplido: ya hay alguien que está escribiendo sobre Valparaíso y el Bar La Playa… De momento no puedo decirte más.
Saludos.
* * *
Querida Patricia. Vuelvo a darte la enhorabuena por tu libro… Si Poli y Marcial deciden editar una antología sobre la Nueva Poesía Chilena, estoy convencido de que tu nombre aparecerá en ella. Un fuerte abrazo.
* * *
“Sirena en viaje a Chile”. Así reza el titulito que aparece en la sección de comentarios –puedes comprobarlo por tí misma– y, como podrás suponer, me he quedado de piedra al leerlo. Decenas de imágenes (todas ellas muy hermosas) han desfilado por mi cabeza durante unos segundos: ¿Vendrá directamente a Valparaíso? ¿La habré conocido durante alguna de las traviesas-travesías que hice por el Tirreno cuando navegaba, años ha, feliz y despreocupado a bordo de un oxidado mercante? ¿Traerá buenas intenciones? … En fin, nunca antes cinco palabras me habían producido tanta zozobra, perplejidad y excitación al mismo tiempo… Comprensible, ¿no?
Bueno, y ahora en serio. Gracias por decirme que tengo un blog genial (el tuyo lo es más), y que volverás a navegar a la luz de mi faro (lo tendré siempre bien iluminado para evitar que te estampes contra el roquerío del Pacífico austral) … aunque ahora que lo pienso, las sirenas suelen ser muy prudentes a la hora de desplazarse por mares desconocidos.
¿Sabes?, estuve de visita en tu playa manchega –un rincón de una belleza incomparable– pero estaba desierta. Por más que lo intenté no pude forzar la cerradura para dejarte un comentario: “No hay camino al paraíso, nene”, me dije. Y me volví a este faro algo tristón y decepcionado… Por eso me ha alegrado tanto el anuncio de tu viaje.
Un abrazo, sirena. Gracias por tus letras.
Abril 26, 2008 a 10:11 pm
goroka
Bien,lo primero saludar a los fareros y a Luis especialmente y disculpad por mis ausencias, después de varias travesías desérticas empiezo a divisar algún oasis, fértil y acogedor así pues nos vamos leyendo ahora sí,ahora me voy a leer este post,un besiño!
Abril 27, 2008 a 6:09 pm
Tere
Una acertada visión de nuestro país la que nos ofrece aquí el amigo shoelane, aunque me he sentido algo defraudada al no ver reflejada en su artículo a Valencia –mi tierra–, que sin entrar en polémica, tiene más significancia que Sevilla. Es normal que un canadiense se sienta más atraído por Andalucía, ya que su nombre es el que se ha asociado generalmente a España… En todo caso, le felicito por su crónica y por su castellano perfecto; además queda invitado a esta ciudad de luz, mar y naranjos –ahí está Sorolla para confirmarlo– cuando haga su próximo viaje a nuestra “Spain is different…”
Un saludo para él.
Abril 28, 2008 a 4:36 pm
Patricia Gomez
Gracias, los he leído todos, me quedo con algunas sensaciones extrañas, pero mías, es curioso hace mucho tiempo escribí un cuento muy parecido al “Violín de Paganini”, sólo que el mío se llamaba “El deseo de ser humano”, un violín con vida y bla bla…, también inspirado en Paganini y el pacto con el diablo que dicen tenía, para justificar el que lograra tocar con tal maestría. EN fin…, ha sido un placer leerte.
Slds.,
Abril 28, 2008 a 5:08 pm
Luis Irles
Querida Goroka. Me alegro muchísimo –al igual que el resto de los fareros– de verte de nuevo por aquí… Menos mal, porque ya estábamos organizando una expedición para salir en tu búsqueda.
Recibe todo nuestro cariño. No es necesario recordarte lo mucho que te estimamos en este Faro.
Cuídate mucho, gorokiña!
* * *
Estimada Tere. Shoelane me ha enviado un emal, pidiéndome expresamente que te de las gracias en su nombre, añadiendo a continuación que si no habló de Valencia en su crónica fue porque no quería extenderse demasiado en el post. “Valencia es una de las zonas de España que más me gustan; además tengo un montón de amigos y amigas allí.”, añade… Termina diciendo que le encanta la ‘paella’, las ‘Fallas’ y el ‘Agua de Valencia’ –que no es precisamente agua.
Te envía un abrazo, al igual que todos los fareros, que al unísono gritamos: ¡Visca Valencia!
Abril 28, 2008 a 5:19 pm
Luis Irles
Querida Patricia. Muy amable por enviar tu comentario a esta sección. Es curioso que también tú escribieras un relato sobre ese instrumento tan hermoso como es el violín… sería una delicia poder leerlo, ¿Porqué no lo publicas en tu excelente blog?
Un saludo cordial
jotaí
Abril 28, 2008 a 11:38 pm
comopompasdejabon
¿Quién fue el que dijo, “el secreto es la respuesta a todo lo que ha sido, todo lo que es, y todo lo que será por siempre”, Emerson no es así?.
Un saludo fareros, y besos siempre.
Abril 28, 2008 a 11:50 pm
comopompasdejabon
Pero el amigo Shoelane conoce la dura estepa castellana?, seguro que veinte viajes y aún no sabe del buen vino
y mejor lechazo ( llámese así para no parecer pardillo, con perdón) aunque ese español … hummm… yo creo que lo habrá aprendido en alguna de las múltiples escuelas para extranjeros de Salamanca, seguro.
Bien, iré a extenderle personalmente la invitación: esos anglosajones son tan mirados para estas cosas
De nuevo es un placer dejarse mecer por las mareas australes, otros besos a todos… muak!
Abril 29, 2008 a 3:33 pm
Patricia Gomez
Julio, estuve hurgando en mi computador pero no lo encontré, lo debo tener en papel en algún rincón olvidado, prometo buscarlo y traspasarlo, el violín es un instrumento tan vivo, creo qeu uno de los más vivos y tal vez por eso inspira a tantos escritores, como tú. Insisto, fue un placer leerte.
Un abrazo, Patricia
Abril 30, 2008 a 10:05 am
Luis Irles
Gracias por recordarnos la certera y apropiada cita de Emerson, querida Pompas.
Besos y un feliz puente.
Abril 30, 2008 a 12:14 pm
Julio
Hola, Patricia. Gracias por responder. Estaré encantado de leer tu cuento cuando lo encuentres. Yo también soy bastante desorganizado con mis papeles, aunque lo peor del caso es que ni siquiera recuerdo dónde puedan estar mis “rincones olvidados”. Preocupante, ¿no es cierto?
Te envío un abrazo.
Abril 30, 2008 a 10:55 pm
trapatroles
Buen relato de España del amigo canadiense. Aunque no nombre a Valencia seguro que lo que más le gusta es la paella y la horchata de chufa de Alboraia…jejeje.
Saludos a Shoelane, Luis y a todos los fareros
Abril 30, 2008 a 11:43 pm
comopompasdejabon
Quería agradecer a Zulmarino sus encantadoras palabras sobre el club y mis poetas, no sólo, no tanto, por el elogio, como por considerarme compañera de exploraciones junto a tan admirados compañeros, buceadores del alma y las palabras, pero su camarote tiene cerrada la puerta espero que los fareros podáis hacerle llegar esta nota junto a mis burbujeantes besos, buen puente también para vosotros.
Mayo 3, 2008 a 1:37 am
Patricia Gomez
jaja, tal vez esten esperando que los recuerdes para hacerse reales. Un abrazo.
Patricia
Mayo 3, 2008 a 7:34 pm
Luis Irles
Creo, estimat (abuelet) Ramón, que a Shoelane –además de la paella y la xufa d’Alboraia– lo que más le gusta de Valencia son las valencianas
¿Cómo va todo?
Un fuerte abrazo,
Luis
PS. Las fotos de tu último post son absolutamente ‘bonicas’.
Mayo 3, 2008 a 7:49 pm
Luis Irles
Misión cumplida, querida Pompas. Hemos metido tu nota –bien dobladita– por debajo de la puerta del camarote de Zulmarino. Los besos burbujeantes también, aunque muchos de ellos explotaron durante la difícil maniobra.
¿Qué tal ‘el puente’? Así que en la playa luciendo el bikini amarillo, ¿eh?
Mayo 3, 2008 a 8:59 pm
Para Julio y los amantes del violín « Patricia Gomez, (Binah)
[...] por lo tanto me he prouesto escribirlo nuevamente. Ésto nació después de leer un cuento de Julio Irles, escritor y hermano de luis un “amigo de red”. Para él y todos aquellos que aman el [...]
Mayo 4, 2008 a 8:01 am
Las flores del argelino « 14 de abril
[...] artículo es lo primero que leí de Marguerite Duras France-Observateur © 1957 Outside, Orbis 1984 Recopilación de artículos [...]
Mayo 5, 2008 a 5:30 pm
Luis Irles
Amigo Júcaro. Gracias por tu visita y por darnos a conocer la conmovedora crónica que Marguerite Duras publicó en France-Observateur.
Tienes un blog excelente. Te felicito por tu labor.
Recibe un cordial saludo desde Chile.
Mayo 5, 2008 a 5:39 pm
Luis Irles
Hola, Patricia. Aunque Julio ya dejó en tu blog su agradecimiento por el hermoso detalle que has tenido hacia él, yo –como amante del violín– también me doy por aludido, te doy las gracias y te envío un fuerte abrazo. Hiciste una perfecta selección musical. Ha sido un deleite escucharla enterita.
Abrazos
Mayo 6, 2008 a 10:29 am
bernhard
Es el Hombre que hace al sitio, o será el lugar que hace al Hombre. Lo menciono por tu aproximación al “lugar”, Casablanca… y se me ocurrió que guarda cierta similitud con las películas que giran en torno a la figura étnica, al estilo “Zorba el griego” (Alexis Zorba, 1964) y otras tantas en las que Anthony Quinn (entre otros) se vio involucrado.
En éste resalta la figura, pero con un telón de fondo poco convencional para Hollywwod.
Me gustó esta entrada, le hace justicia a un cine menos convencional y repetitivo.
Saludos
Mayo 6, 2008 a 1:49 pm
Patricia Gomez
Que bueno que les haya gustado, un abrazo.
Mayo 6, 2008 a 3:16 pm
Luis Irles
Es evidente que eres un auténtico cinéfilo, amigo Bernhard. Tu oportuno e interesante comentario así lo demuestra.
Bienvenido a este Faro. Gracias por tus letras y por habernos enlazado a tu excelente blog, que leeré con mucho interés lo antes posible.
Conozco y amo tu maravilloso país –su música, sus paisajes, su gente– ya que viví durante varios meses en él. Guardo muy gratos recuerdos de Caracas, a la que espero volver en un plazo no muy largo.
Un cordial saludo desde Chile.
Mayo 6, 2008 a 3:23 pm
Luis Irles
¿Acaso te llegaste a plantear en algún momento que nos podría disgustar?
Por supuesto que nos encantó!
Abrazos, querida Patricia.
Mayo 8, 2008 a 10:00 am
Fareros sin fronteras
Gorokiña hermosa: Los abajo firmantes, extrañándote mucho, te envíamos un fuerte abrazo, acompañado de todo nuestro aprecio y simpatía.
Nos darás una enorme alegría si te vemos de nuevo por aquí.
Luis (The Boss), Julio, Tony Lobo Seadog, Mr. Arriflex, d’Anyana, Shoelane, Tucuman, Zulmarino & Zenocrat.
Cuídate mucho!
Mayo 8, 2008 a 12:45 pm
patricia
yooooooooo, falto yooo….
Gorokiña me hubiera gustado escribirte esto a tu correo pero he decidido no invadir esos espacios, por lo tanto los demás a taparse los oídos.
He ido a verte varias veces pero la puerta de tu casa esta cerrada, llevaba mi cafecito, unos pastelillos y unas ganas inmensas de hablar contigo. Aunque no lo creas te extraño, tengo esa loca manía de crear lazos con la gente q encuentro de valía, la gente que sabe sembrar, los seres humanos que me llegan a través de la piel.
Sabes?, la vida es un péndulo el cual nos lleva en constante movimiento, cuando logramos salirnos de él y mirar y mirarnos, tomamos consciencia real de lo que estamos viviendo y de la gente que nos quiere, de la gente que debemos dejar a un lado, del paso siguiente. Te aseguro que todo pasa, si te contara…, el dolor se convierte en siembra, la alegría en alimento, las angustias en agua para que corran alejándose y dejándonos en libertad, solo hay que salirse de los momentos.
Un abrazo muuuuy apretado para ti. Te esperamos.
Patricia
Mayo 9, 2008 a 7:16 pm
goroka
Un hombre sólo una mujer,así tomados de uno en uno,son como polvo no son nada,no son nada…he cantado tantas veces a Paco Ibañez que ya ni me acuerdo,gracias Patricia,gracias fareros,ya sabeis,la crisis de los 40,sigo en la red,lo que ocurre es que mudé mi casita.Gorocca
Mayo 9, 2008 a 10:46 pm
Luis Irles
“Mudé mi casita”, dice Gorocca. No es demasiado, pero al menos nos ha dado una alegría: saber que sigue en la red.
Cuenta con nosotros, amiga querida. Aquí todos podemos darte algunos consejos –muy prácticos, por cierto– sobre cómo superar la crisis de los 40.
Besos… ¡y ándele nomás!
Mayo 10, 2008 a 2:30 am
patricia
mmm… que bueno que no te hemos perdido amiga, la red sirve para conocer seres humanos de valía, (a los otros los dejas pasar) sirve para dejar algo de huella, de esas que sirven para que otros caminen y tu lo haces fantásticamente por lo tanto sería un desperdicio que te perdieras. Avísanos apenas la tengas amoblada para ir a verte. La verdad es que te extraño.
En cuanto a la crisis, pasa, y pasa rápido luego comienzas a disfrutar de los 41, y de todas sus ventajas, mira, con los 47 que tengo me siento más hermosa que nunca, más feliz y más completa, asi qeu tranquila, que te queda harto todavía y te aseguro, cada vez todo se hace, se siente y sabe mejor.
Un abrazo cálido.
Mayo 10, 2008 a 2:33 am
patricia
Si mi querido amigo, creo que no te equivocas en nada, Lisboa es una de las ciudades de Europa más nostálgicas de las que he estado, tal vez sea pr los fados, tal vez por sus calles pequeñas y todavía vestidas de adoquines, por sus tantas iglesias, por su gente. Gracias por hacerme recordar.
Un abrazo, Patricia
Mayo 11, 2008 a 6:38 am
goroka
A ver,os cuento,quería una casita diferente,sin tanta opulencia,así que ya no soy la misma Gorocca,esta es la clave de la casita,Gorocca.blogspot… por cierto Fareros,una entrada maravillosa de una Lisboa aún más maravillosa,tan romántica,figuraos que cuando estuve quise hacer la ruta de Pessoa,no os digo más.Por cierto Patricia,mudaste tu cabecera de monos a labios,más sensual quizá?Un besiño a tod@s,por cierto llevo tiempo pensando en compartir blog a días alternos,si alguien se anima que no dude en decírmelo,no hay límite de blogueros,a quien apetezca,se trata de compartir no de brillar,pues eso,os sigo leyendo!
Mayo 11, 2008 a 3:29 pm
reme
comparto plenamente las palabras de patricia y del autor del post (cangaçeiro), sobre el ambiente romántico y nostálgico que parece envolver siempre a lisboa… es en verdad una ciudad muy bella que todos los años suelo visitar.
saludos!
Mayo 11, 2008 a 4:37 pm
Luis Irles
Querida Gorocca. Me gusta su nueva casita, es verdaderamente acogedora… También me han gustado –y mucho– los nuevos posts con los que la ha amueblado.
Habrá observado que la trato de usted. Como ya no es la misma Goroka, –perdón, quise decir Gorocca– no me atrevo a tutearla hasta que no me dé su permiso…
Un abrazo muy grande, gorokiña bonica!
Mayo 12, 2008 a 8:12 pm
gorocca
Ja,ja,ja,mi querido Luis,ya ves que yo no te tuteo,pues si hoy vas a mi casita aún hay más,un exprofe que publicó este Sant Jordi,eso sí,en catalán!
Mayo 12, 2008 a 9:23 pm
O Cangaçeiro
Obrigado, Patricia. Obrigado, Reme:
Eu gosto muito de receber comentários bonitos de meninas agradáveis como você… Eu convido a venir a Lisboa em meu seguinte aniversário para escutar os melhores fados de todo Portugal. O lugar é secreto. Eu sei-o somente.
Beijos
Mayo 13, 2008 a 4:34 pm
Ana Lucia
Hola, que tal? me metí acá a ver si encontraba el mail de contacto pero no lo veo, no me podrías enviar un correo al mio? gracias, un beso, soy Ana Lucia de http://chiflame.net/
Mayo 13, 2008 a 7:53 pm
gorocca
A mí la Lengua de las Mariposas es una película que me gustó especialmente aunque la ví hace mucho tiempo ya,no llegué a leer la novela porque una vez vista la puesta en escena parece que pierda encanto leerla después porque ya no hay el factor sorpresa.Sin duda alguna la novela es la novela,la riqueza del lenguaje empleado y la descripción tan detallada de los parajes en los que se desarrolla hace difícil que pueda ser representado de una manera fiel en la gran pantalla,en la que hay un sinfín de limitaciones tanto a nivel estético como técnico,en algunos casos.Si me dan a elegir prefiero las novelas, pero a veces también encuentras películas que sorprenden gratamente por su similitud y resultado final con respecto a lo leído.En fin,esto parece ya una carta epistolar,hasta la próxima Lluís el Farer,per cert,no fora tinga sinó tingui,sempre en i,que jo hagi,que jo calli,que vosté tingui,que faci,etc,por lo demás un perfecto catalán con beso incluido!
Mayo 13, 2008 a 8:14 pm
Luis Irles
Estimada Ana Lucía. Ya te envié nuestro mail de contacto.
Gracias por escribirnos. Quedo a tu entera disposición.
Un abrazo.
Mayo 13, 2008 a 8:33 pm
Luis Irles
“La llengua dels papallones” (!) va irrompre a principis dels 2.000 a Espanya amb molta força. Al mateix qui la Gorocca, una dona informalista i disposada a encarnar dones independents, decidides, inconformistes i sempre a punt d’una rèplica mordaç. El seu mateix físic –el de la Gorocca– esprimatxat vay allunyarla del model de la dona fatal, però també apuntava alguna cosa que no encaixava amb la submissió. En les seves posts esbojarrades, la vida esdevé un joc que du a capgirar els rols sexuals.
Amb la seva actitud, entrevista en alguns dels seus personatges, la Gorocca va ser una rebel a Sant Adrià del Besós. Però la seva voluntat de triomfar en la televisió catalana (TV3) va dur-la a guanyar la partida fins a ser reconeguda com una actriu de prestigi. Per aconseguir-ho, la fera va domar-se. Amb tot, no podem deixar d’associar-la a l’esperit de la dona moderna i molt bonica.
Petons d’un farer xarnego.
Mayo 14, 2008 a 2:58 am
Binah
mmmm, pero mi querido Luis, no puedes hacernos esto, recuerda que ante todo las mujeres somos curiosas, te pones a contestarle a nuestra Goro